ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 4

“แม่นางน้อยไม่สู้ติดฮวาเตี้ยน สักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” จู๋เอ๋อร์รีบบอกพลางเปิดตลับเคลือบเงาสี่เหลี่ยมที่วางอยู่บนโต๊ะ

ในนั้นเต็มไปด้วยฮวาเตี้ยนสีสันสดใส มีทั้งสีแดง สีเหลือง สีคราม สีเขียว รูปแบบยิ่งมากมายหลากหลายแปลกใหม่ ทั้งดอกกระจับ หางหงส์ ดอกท้อ และหยดน้ำค้าง ล้วนงดงามตระการตา

“พ่อค้าชาวหูบอกว่าฮวาเตี้ยนเหล่านี้ล้วนกำลังเป็นที่นิยมในเมืองหลวงเวลานี้ ดอกนี้ท่านชอบหรือไม่เจ้าคะ เหมาะกับปิ่นอันนี้พอดี”

จู๋เอ๋อร์หยิบฮวาเตี้ยนฝังมุกรูปผีเสื้อออกมาแผ่นหนึ่งแล้วยื่นมาตรงหน้าเยี่ยซวี่อวี่ เรียกให้นางดู

แม่นางน้อยมีคิ้วและดวงตาที่งดงามยิ่งคู่หนึ่ง เสียดายตรงหน้าผากมีรอยแผลเป็นที่มีรูปร่างคล้ายดวงดาวแหว่งเว้า ดูแล้วเหมือนตอนเด็กนางจะได้รับบาดเจ็บและทิ้งรอยแผลเป็นไว้ แม้รอยแผลเป็นจะตื้นและเล็ก ขนาดราวครึ่งเล็บนิ้วก้อย นางมาถึงหลายวันแล้ว จู๋เอ๋อร์ก็เพิ่งสังเกตเห็นเมื่อวานนี้ตอนช่วยหวีผมให้นางที่ข้างหน้าต่างและมีแสงแดดส่องถึง ปกติถ้าไม่เข้ามามองใกล้ๆ ก็จะมองไม่ออก ทว่าอย่างไรก็เสียโฉมแล้ว ปกติผัดแป้งเพียงชั้นเดียวเกรงว่าคงไม่อาจปกปิดได้ทั้งหมด พูดได้ว่าน่าเสียดาย หากติดฮวาเตี้ยนฝังมุกไว้ที่หน้าผากก็ประจวบเหมาะ ทั้งสามารถปกปิดรอยแผลเป็นและช่วยเพิ่มสีสันให้กับการแต่งหน้าอีกด้วย เรียกได้ว่าดีงามยิ่ง

“ไม่ต้องแล้ว”

เผยจี้ให้นางไม่ต้องรีบร้อนไป แต่นางกลับรู้สึกไม่ดีที่จะให้ผู้อื่นรอนาน

เยี่ยซวี่อวี่ลุกจากหน้าหีบเก็บเครื่องประดับทันที เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าแพรตัวสั้นแขนสอบสีฟ้านวล ผูกกระโปรงยาวสีแดงมีลายจุดสีม่วง เสื้อผ้าเหล่านี้ล้วนเป็นเฮ่อซื่อจัดเตรียมไว้ให้นาง

ขณะจะออกไปจู๋เอ๋อร์กลัวว่านางจะหนาวจึงหยิบเสื้อคลุมผ้าดิ้นหนาแขนครึ่งท่อนสีเขียวขนนกยูง ปักลายซับซ้อนละเอียดประณีตเป็นรูปเถาวัลย์ล้อมรอบตัวกวางเป็นวงกลมหลายวงเชื่อมต่อกันมาให้นางสวมอีกชั้น แล้วรีบหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 10 มี.ค. 69