ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 4

หลังจากปักปิ่นผีเสื้ออย่างระมัดระวังเสร็จนางก็ส่ายศีรษะ “เรื่องนี้บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ ท่านป้าเฮ่อก็ไม่ได้พูด เป็นบ่าวเห็นนางซื้อมุ้งมงคลลายบุตรร้อยคน ทั้งยังสั่งผ้าพับสำหรับตัดชุดแต่งงาน มีทั้งของบุรุษและสตรี บ่าวก็เลยคิดเอาเอง…แม่นางน้อยท่านดู ผมทรงนี้งามหรือไม่เจ้าคะ”

เยี่ยซวี่อวี่เงยหน้า มองไปยังคันฉ่องที่ขัดจนวาววับด้านตรงข้าม ปีกผีเสื้อทั้งสองบนปิ่นสั่นไหวไม่หยุดตามการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของนาง ราวกับกำลังกระพือปีกพร้อมจะบินขึ้นสูงเคียงคู่กันไป

นางแย้มยิ้ม “งาม เจ้าฝีมือดียิ่ง”

“เป็นความดีความชอบของปิ่นผีเสื้ออันนี้เจ้าค่ะ” จู๋เอ๋อร์ได้รับคำชม ในใจรู้สึกชื่นมื่น ปากกลับถ่อมตนไม่กล้ารับคำชม “หากท่านยืนเฉยๆ ไม่ขยับ ถ้ามีลมพัดผ่าน ปีกผีเสื้อนี้ก็จะสั่นไหวเช่นกัน”

จู๋เอ๋อร์ช่วยจัดมวยผมด้านหลังให้เยี่ยซวี่อวี่อีก ปากก็พูดจ้อต่อไป

“…แต่ปิ่นผีเสื้อนี้ไม่รู้ท่านป้าเฮ่อนำมาจากที่ใด พ่อค้าชาวหูไม่มีปิ่นที่ประณีตงดงามเช่นนี้ วันนั้นบ่าวก็ตามไปด้วย บ่าวดูหมดแล้ว เดาว่าท่านป้าเฮ่อคงซื้อมาจากเมืองหลวงกระมัง ของจากเมืองหลวงล้วนเป็นของดี ที่นั่นคงเป็นสถานที่ที่เหมือนสรวงสวรรค์ แม่นางน้อยท่านคงเคยไปที่ต่างๆ มามากมาย ท่านเคยไปเมืองหลวงมาหรือไม่เจ้าคะ”

เยี่ยซวี่อวี่มองตนเองในคันฉ่อง “ไม่เคย”

นางอาจจะเคยไป ทว่าน่าจะเป็นเรื่องก่อนอายุห้าขวบ หลายสิ่งหลายอย่างนางลืมไปแล้ว จนทุกวันนี้ยังไม่อาจเรียกความทรงจำคืนมาได้ทั้งหมด

จู๋เอ๋อร์รู้สึกเสียดาย “น่าเสียดาย”

เยี่ยซวี่อวี่หัวเราะออกมา “ใช่ ออกจะน่าเสียดาย”

“แต่ไม่เป็นไร รอท่านกับคุณชายเผยแต่งงานกันแล้ว ด้วยความสามารถของคุณชายเผยช้าเร็วต้องได้เข้าเมืองหลวงไปเป็นขุนนางใหญ่แน่นอน ถึงตอนนั้นท่านก็ได้ไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่จิตใจดีกล่าวปลอบใจนาง

เวลานี้เองสาวใช้อีกคนหนึ่งก็มาถ่ายทอดคำพูดของเจ้าบ้าน รอทางแม่นางน้อยจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มีเวลาก็ให้ไปพบเขาสักหน่อย