ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 4

“ช่างดีนัก เผยเอ้อร์ผู้ไม่ชอบใกล้ชิดอิสตรี ไม่ยอมให้คำพูดรั่วไหลออกมาแม้ครึ่งคำ เป็นคนงามเพริศพริ้งจึงเก็บไว้คนเดียว กลัวจะถูกข้าเห็นหรือ” เฉิงผิงชี้สหายรักพลางหัวเราะ “คิดไม่ถึงอย่างยิ่ง เหนือความคาดหมาย เหนือความคาดหมายจริงๆ…จริงสิ เผยกงบอกหรือไม่ว่าจะจัดงานแต่งงานเมื่อไร เร็วไม่สู้ประจวบเหมาะ เรื่องนี้ในเมื่อถูกข้ารู้เข้า เจ้าก็ไม่ต้องใจแคบเช่นนี้แล้ว พรุ่งนี้พาข้าไปพบสักหน่อย รอข้าเข้าพบพี่สะใภ้แล้ว ร่วมงานเลี้ยงแล้ว ค่อยออกเดินทางก็ไม่สาย”

“เจ้าอย่ารบกวนผู้อื่น จดจ่อกับเรื่องของตนเองเถิด ออกเดินทางโดยเร็วจึงจะดี” เผยเซียวหยวนไม่เสแสร้งตีสีหน้า ปฏิเสธในทันที

ยากนักที่เฉิงผิงจะมีโอกาสได้หยอกเย้าเขา จะยอมเลิกราเพียงเท่านี้ได้อย่างไร “ไม่ถูก เหตุใดข้ามองเจ้าเหมือนไม่มีท่าทางของคนที่จะแต่งงานแม้แต่น้อย ความสุขจากการเข้าห้องหอไม่ใช่เรื่องน่ายินดียิ่งหรอกหรือ” เขากวาดสายตาขึ้นลงมองประเมินเผยเซียวหยวน พลันคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน จึงมองจ้องอีกฝ่ายด้วยความสงสัย “หรือว่าเผยกงเพียงให้ความสำคัญกับคุณธรรมความสามารถ เลือกสตรีที่มีรูปโฉมดุจอู๋เหยียน^* ให้เจ้า เจ้าไม่พึงพอใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดความประสงค์ของผู้ใหญ่จึงฝืนใจรับปาก?”

เผยเซียวหยวนกล่าวเสียงราบเรียบ “เจ้าคิดมากแล้ว คิดถึงเรื่องสำคัญของตนให้มากเถิด”

“เรื่องของข้าไม่สำคัญ กลับเป็นเจ้า เจ้าคนผู้นี้แต่ไรมามีอะไรก็ไม่พูดออกมา ข้าก็ยากจะคาดเดาได้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ครั้งนี้เจ้าอย่าได้คิดจะปิดบังข้า ข้าดูอย่างไรเจ้าก็ไม่เต็มใจ วิเศษยิ่งนัก เจ้าเผยเอ้อร์ถึงกับมีวันเช่นนี้กับเขาเหมือนกัน!”

เฉิงผิงกำลังดีใจในความโชคร้ายของผู้อื่น หัวเราะจนท้องจะปวดแล้ว แต่พอเห็นเผยเซียวหยวนขมวดคิ้วก็รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่พอใจแล้วจริงๆ จึงรีบกล่าวขออภัย

“เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งโมโห ข้าไม่พูดแล้ว ขออภัยด้วย ข้าจะไปพักผ่อนเดี๋ยวนี้” เขาค้อมคำนับต่ำๆ ทีหนึ่งแล้วหัวเราะฮ่าๆ พลางเดินจากไป

เสียงเคลื่อนไหวข้างนอกค่อยๆ แผ่วหาย จากนั้นความเงียบก็กลับมาสู่ข้างหู

ฟ้าสว่างแล้ว เยี่ยซวี่อวี่ลุกขึ้นมาเปิดประตู ล้างหน้าบ้วนปากเปลี่ยนเสื้อผ้า จู๋เอ๋อร์หวีผมให้นาง ไม่รอให้นางถามก็เป็นฝ่ายบอกเองว่าเมื่อคืนคุณชายเผยกลับมาแล้ว

“คุณชายเป็นคนดีมากเจ้าค่ะ ที่กลับมาพร้อมเขาเป็นผู้สูงศักดิ์จากทุ่งหญ้าคนหนึ่งทั้งยังพาสตรีสามสี่คนมาปรนนิบัติอาบน้ำด้วย ทำจนพื้นเต็มไปด้วยน้ำ บ่าวไม่กล้าเข้าไป กระทั่งคุณชายกลับมาพอดี ไม่เพียงไม่ตำหนิบ่าว ยังช่วยบ่าวหิ้วน้ำเข้าไปอีกด้วยเจ้าค่ะ”

เห็นได้ชัดว่าจู๋เอ๋อร์พอใจในตัว ‘คุณชายเผย’ ผู้นั้นอย่างมาก ยังชมเขาว่ารูปร่างสูง ดวงตาสว่างสดใส หน้าตายิ่งหล่อเหลาจนนางไม่กล้าเพ่งพิศ

เยี่ยซวี่อวี่เอ่ยถาม “คนในจวนต่างรู้เรื่องการแต่งงานของข้ากับคุณชายเผยแล้วหรือ”

จู๋เอ๋อร์หยิบปิ่นขาคู่อันหนึ่งจากหีบเก็บเครื่องประดับแล้วเสียบเข้าไปตรงกลางด้านหน้ามวยผมที่เกล้าเสร็จแล้ว ผีเสื้อสองตัวโดดเด่นอยู่ตรงหัวปิ่น กางปีกที่สานจากเส้นเงินเล็กละเอียดดุจเส้นด้ายราวจะโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ปานประหนึ่งผีเสื้อสองตัวเริงร่าอยู่กลางมวยผม ดูงามพริ้มเพราแปลกตา