ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 63-64

ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่เผยเซียวหยวนกลับบ้านเร็วที่สุดในช่วงนี้

เขาออกจากหอสุรา กลับมาถึงคฤหาสน์หย่งหนิงที่ไม่ได้กลับมาสามวันแล้ว ตอนเดินไปถึงนอกลานที่มีกำแพงกั้นระหว่างเรือนของนางกับเรือนของเขาก็เห็นว่าที่เรือนของนางมืดอยู่ไม่มีแสงไฟ

เผยเซียวหยวนยืนอยู่บนทางเดินครู่หนึ่ง

ในใจเขารู้ดี เป็นไปไม่ได้ที่นางจะดับไฟนอนตั้งแต่หัวค่ำเพียงนี้

จิตใต้สำนึกบอกเขาแต่แรกแล้ว คำพูดที่นางเอ่ยออกมาเมื่อเช้ามีความหมายว่านางจะไม่กลับมาอีกต่อไป แต่ดูเหมือนเขายังคงไม่ค่อยอยากจะเชื่อ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้สติคืนกลับมาอย่างเต็มที่

เวลานี้เขายืนอยู่เช่นนี้ ไม่รู้ตนเองกำลังเฝ้ารอคอยอะไรกันแน่

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ครั้นหันหน้าไปก็เห็นเด็กรับใช้ของตนถือโคมไฟเดินมา พอเห็นเขาสีหน้าก็พลันเหยเก บอกว่าตอนกลางวันไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ขันทีสกุลหยางกับองครักษ์ที่มาอยู่ที่บ้านหลายวันได้พากันออกไปหมดแล้ว ยังเอาข้าวของในห้องคุณชายน้อยเยี่ยรวมถึงพู่กันกับสีอะไรไปทั้งหมด เหลือไว้เพียงสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยเท่านั้น

“ข้าไล่ตามไปถาม พวกเขาก็ไม่บอก ที่แท้แล้วเกิดอะไรขึ้น คุณชายน้อยได้บอกกับท่านหรือไม่ เขาไม่อยู่ที่บ้านแล้ว จะไปอยู่ที่ใดหรือ”

นางเป็นองค์หญิง พระธิดาเพียงหนึ่งเดียวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน องค์หญิงโซ่วชาง

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของเผยเซียวหยวนอย่างเลือนราง ปากกลับไม่ได้พูดอะไร เพียงสาวเท้าเดินไปยังเรือนพัก เข้าไปข้างในแล้วจุดโคมไฟ

ชิงโถวเดินตามเข้ามา ถามซักไซ้ร่ำไรต่อว่าคุณชายน้อยจะกลับมาเมื่อไรกันแน่

“นางมีงานต้องทำ ไม่กลับมาที่นี่แล้ว”

เมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืน เผยเซียวหยวนเวลานี้เพียงรู้สึกทั้งเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลีย ถูกเด็กรับใช้ผู้นี้ตามซักไซ้จนจิตใจว้าวุ่นสับสน เขาตอบไปคำหนึ่ง จากนั้นก็ไล่อีกฝ่ายออกไป

ชิงโถวกลับไม่ไป นิ่งงันไปชั่วขณะ ฉับพลันนั้นก็ตบหน้าผากตนเองอย่างแรง “ข้ารู้แล้ว! หรือนางจะโกรธแล้ว ตอนกลางวันข้าก็คิดจะบอกกับท่าน คืนก่อนข้าบอกกับแม่นางน้อยว่าท่านไม่ต้องการมุ้งหลังนั้น นางไม่ชอบใจอย่างมาก ถามข้าว่าได้บอกท่านหรือไม่ว่านางเป็นคนบอกให้ข้าซื้อ ข้าบอกว่าท่านทราบแล้ว ท่านรู้หรือไม่นางว่าอย่างไร นางถึงกับจะให้ข้าเอาไปเผาทิ้งทันที ถ้าไม่ใช่ข้าไม่รับปาก เงินหมื่นเฉียนก็ต้องสูญเปล่าไปเช่นนี้แล้ว ในตลาดตะวันตกทุกวันนี้เงินหนึ่งอีแปะซื้อไข่ไก่ได้สามฟอง หนึ่งหมื่นเฉียน ไข่ไก่สามสิบหมื่นฟอง! ไข่ฟักออกมาเป็นไก่ ไก่ก็ออกไข่มาอีกที ไม่รู้ขายได้เงินเท่าไร สวรรค์! นางถึงกับบอกให้เผาทิ้งโดยไม่กะพริบตาสักครั้ง

คุณชาย ล้วนต้องโทษท่าน! โทษท่านที่ทำให้นางโกรธแล้ว นางซื้อของให้ท่าน ดีต่อท่าน ท่านก็ใช้ไปแล้วกัน เพราะเหตุใดต้องขัดใจนางด้วย”

เด็กรับใช้ผู้นี้นับตั้งแต่ได้รับคำชมเชยและรางวัลจากฮ่องเต้ ระยะนี้ก็ดูจิตใจเบิกบานร่างกายอ้วนท้วนขึ้น และไม่ค่อยเคารพยำเกรงเผยเซียวหยวนมากเท่าเมื่อก่อน ยามนี้น้ำเสียงที่พูดยังถึงกับแฝงไปด้วยการตำหนิอยู่หลายส่วน

เผยเซียวหยวนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

ความเข้าใจที่เขามีต่อนางในช่วงก่อนหน้านี้ดูเหมือนยังหยุดอยู่ตอนที่นางปฏิเสธการแต่งงานในจวนผู้ว่าการเขตที่กานเหลียงมาโดยตลอด ไม่เคยคิดว่านางจะมีความเป็นไปได้อื่นใดต่อเขาได้ หลังจากมาถึงฉางอันเคยมีการกระทำอันใกล้ชิดกับนางอยู่หลายครั้งซึ่งก็ล้วนเป็นเขาที่เป็นฝ่ายกระทำ อีกทั้งเกิดขึ้นมาอย่างมีเหตุมีผล

เขารู้ว่านางไว้วางใจเขา หลังจากถูกเขาล่วงรู้ถึงฐานะก็ไม่มีความลับใดๆ กับเขาอีก แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านางจะพึงใจเขา

ทว่าเวลานี้เพราะคำพูดเหล่านั้นของชิงโถว เมื่อเขาหวนนึกถึงใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวราวกับต้องการจะสังหารเขาของฮ่องเต้ ทั้งยังมีคำพูดก่อนจากไปของนางเมื่อเช้านี้ก็อดอึ้งตะลึงไปไม่ได้

เป็นเรื่องจริงหรือ นางพึงพอใจในตัวเขาจริงหรือ และกว่าเขาจะรู้อย่างแน่ชัดกลับเป็นตอนที่นางบอกลาและจากไปแล้ว