ทดลองอ่าน ฟูมฟักจอมราชัน บทที่ 135-136

ทว่าโม่เซี่ยวเหนียงไม่คิดว่าพวกเขาทั้งสองมีเจตนาเช่นนั้น เพียงรู้สึกว่าฮั่วสุยเฟิงตระหนี่ถี่เหนียวและมีนิสัยชอบหึงหวงเท่านั้น

นางหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ฮ่องเต้และไทเฮาทรงไม่มีเงินในตอนนี้ พวกเราต้องออกเงินช่วยก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เรื่องเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ไม่ควรทำตัวโดดเด่นเกินไป หากเซียวเยวี่ยเหอยังยืนกรานจะคิดว่าจวนโม่เป่ยอ๋องเรามีเงินนัก ข้าก็จะนำสินเดิมของตนเองออกมา เพียงแต่เหล่าฮูหยินของบ้านอื่นๆ ก็ต้องตอบรับกันทุกคนด้วย ส่วนเซินหยางจวิ้นจู่ออกเงินเท่าไร ข้าก็จะออกเป็นสองเท่า แต่เงินนี้ต้องไม่ให้อยู่ในความดูแลของสกุลเซียว ต้องให้เจ้าทูลฝ่าบาทให้ทรงมอบหมายแก่ขุนนางอาวุโสที่น่าเชื่อถือของกรมอากรดูแล…”

เมื่อเป็นเช่นนี้คนยิ่งมากก็ยิ่งแข็งแกร่ง และไม่มีผู้ใดสามารถกล่าวได้ว่าฉงเจิ้งจวิ้นอ๋องตระหนี่ถี่เหนียวไม่ยอมออกเงิน

ฮั่วสุยเฟิงโบกมือพลางกล่าว “สินเดิมเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้าจะพอทำอะไรได้ เจ้าอยากออกเงินสร้างภาพลักษณ์ให้ดูดีเท่าไรก็เอาเงินส่วนกลางเติมเข้าไปก็แล้วกัน” ความจริงแล้วสมุดบัญชีที่เซียวเยวี่ยเหอนำมาส่วนใหญ่เป็นกิจการที่ฮั่วสุยเฟิงทำร่วมกับสกุลหงอย่างลับๆ จวิ้นอ๋องสกุลฮั่วแห่งโม่เป่ยร่ำรวยมั่งคั่งก็จริง แต่เขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นไก่เหล็กตัวหนึ่ง นอกจากภรรยาของเขาแล้วก็ไม่อยากจ่ายเงินให้ใครอื่น!

วันต่อมาฮั่วสุยเฟิงก็ทูลฮ่องเต้วัยเยาว์ไปเช่นนั้น เมื่อเขากล่าวออกไปแล้วเหล่าสตรีสูงศักดิ์ทั่วโม่เป่ยก็รวมกลุ่มแล้วกรูกันมาที่จวนโม่เป่ยอ๋องอีก

กลุ่มฮูหยินที่เป็นผู้นำทั้งหลายถามโม่เซี่ยวเหนียงอย่างไม่เกรงใจว่าเซี่ยนจู่ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร เหตุใดถึงลากพวกนางเข้าไปเกี่ยวข้องอย่างโจ่งแจ้ง ทั้งยังให้พวกนางออกเงินด้วย

ครั้งนี้โม่เซี่ยวเหนียงตั้งใจพาฉู่เฉียวอีออกมาต้อนรับเหล่าฮูหยินกลุ่มนี้ด้วย

ในที่สุดฉู่เฉียวอีก็ได้แสดงความสามารถของตนเอง นางเพียงเหลือบมองเว่ยฮูหยินหลานสาวของเซินหยางจวิ้นจู่แล้วกล่าวขึ้น

“เรื่องนี้คงต้องไปถามท่านป้าของเว่ยฮูหยินเอาเอง ราชสำนักขาดเงินก็เป็นเรื่องของเหล่าบุรุษ แต่เซียวเยวี่ยเหอบุตรชายท่านป้าของท่านกลับพาที่ปรึกษาจากจวนมาตั้งตารอตรวจสอบบัญชีสินเดิมของพี่สาวข้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนเสียจนดูเหมือนว่าหากไม่นำเงินเก็บส่วนตัวออกมาก็จะกลายเป็นคนอกตัญญูอย่างไรอย่างนั้น พี่สาวข้ายังตั้งครรภ์อยู่ บุตรยังไม่ทันคลอด เงินเก็บส่วนตัวที่จะใช้ตั้งหลักปักฐานในชีวิตก็ต้องถูกแบ่งไปกว่าครึ่ง! แล้วอย่างไรเล่า หรือทั่วทั้งโม่เป่ยมีเพียงพี่เขยข้าคนเดียวที่จงรักภักดีต่อบ้านเมือง แล้วฮูหยินทั้งหลายไม่คิดจะสนับสนุนให้สามีตนเองแสดงความจงรักภักดีอย่างเต็มที่บ้างหรือ”

จากนั้นโม่เซี่ยวเหนียงก็ไม่กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว ปล่อยให้ฉู่เฉียวอีพูดจาประชดประชันอย่างเจ็บแสบเยาะเย้ยสกุลเซียวจนเละเทะ มองคราเดียวก็รู้ว่ามีความคับแค้นสะสมอยู่ไม่น้อย

เวลานี้บรรดาฮูหยินคนอื่นๆ ก็เริ่มเข้าใจว่าที่แท้การบริจาคสินเดิมของสตรีนี้เป็นความคิดริเริ่มมาจากสกุลเซียว และด้วยคำพูดเยาะเย้ยเสียดสีที่จี้ใจดำของฉู่เฉียวอี กองทัพที่มารุมตำหนิจึงละอายใจไม่กล้าแม้แต่จะกินขนม ทุกคนพากันหันเหเป้าหมายไปยังสกุลเซียวแทน

พอเหล่าฮูหยินบุกมา เซินหยางจวิ้นจู่จึงต้องพาฉีซืออินลูกสะใภ้ออกมาปลอบใจบรรดาฮูหยินเพื่อระงับความไม่พอใจของพวกนาง เรื่องนี้ได้ผ่านการใคร่ครวญจากราชสำนักแล้ว ฮั่วสุยเฟิงยังบีบบังคับให้เซินหยางจวิ้นจู่ออกหน้า แม้นางจะเจ็บตัวแต่ก็จำต้องทำ ดังนั้นบรรดาฮูหยินจึงเริ่มปรึกษากันว่าจะบริจาคเงินเท่าไร ตกลงกันว่าทุกคนต้องอย่าทำตัวเป็นตระกูลร่ำรวย แค่ออกเงินเป็นจำนวนที่พอเหมาะพอควรเพื่อให้สามีของพวกนางยังคงรักษาหน้าตาไว้ได้ก็พอ

อย่างไรก็ตามมารดาของฉีซืออินเป็นมารดาเลี้ยง และทรัพย์สินส่วนตัวของนางก็มีไม่มาก จำนวนเงินที่นำมาบริจาคนั้นไม่น่าดูนัก ทำให้เซินหยางจวิ้นจู่ต้องช่วยเติมให้นาง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเมื่อครู่ท่อนไม้ท่อนนี้เอาแต่ยืนฟังโดยไม่พูดอะไรเพื่อช่วยตนที่เป็นมารดาสามีเลยสักนิด ราวกับแค่กำลังฟังเรื่องตลกขบขัน ลูกสะใภ้เช่นนี้ไม่สามารถมัดใจบุตรชายของตนได้ ให้กำเนิดหลานก็ไม่ได้ ทั้งยังไม่มีทรัพย์สินมารักษาหน้าตาศักดิ์ศรีอีก ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก

เมื่อบรรดาฮูหยินจากไปแล้ว เซินหยางจวิ้นจู่ก็หาเรื่องตำหนิฉีซืออิน นางก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร รอเซินหยางจวิ้นจู่ระบายอารมณ์จนพอใจ ฉีซืออินก็กลับเรือนของตน

แต่ขณะที่เดินออกมาก็บังเอิญพบเซียวเยวี่ยเหอ นางเพียงก้มหน้าคารวะโดยไม่กล่าวอะไรกับสามีสักคำแล้วเดินจากไป เวลานี้ทั้งสองอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าเคารพและให้เกียรติกันอย่างเย็นชา