ทดลองอ่าน ฟูมฟักจอมราชัน บทที่ 98

บทที่ 98

เมื่อคิดได้เช่นนี้ โม่เซี่ยวเหนียงก็ลุกขึ้นนั่งให้ดี ก่อนจะยกเท้าถีบฮั่วสุยเฟิงที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆ อย่างแรง

ฮั่วสุยเฟิงปล่อยให้โม่เซี่ยวเหนียงระบายโทสะ พอหมดแรงแล้วนางก็นั่งพิงผนังด้านหนึ่งของรถม้าอย่างอ่อนเพลีย

เนื่องจากถูกลากออกมาจากผ้าห่ม เรือนผมนางยังยุ่งอยู่ สยายอยู่ด้านหลังราวกับน้ำตกสีดำ ทำให้ดวงหน้าดูแหลมเรียว ในดวงตากลมโตมีประกายชุ่มชื้นแวววาว ดูไร้เดียงสาเช่นเด็กน้อยอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

เขาเหม่อมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แววตายิ่งดูลึกล้ำขึ้นทุกที อดขยับเข้าไปใกล้นางไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “อาละวาดอยู่เป็นนาน เจ้าเองก็ยังไม่ได้นอน อีกทั้งต้องโคลงเคลงเช่นนี้ไปตลอดทาง เจ้านอนพิงข้าเถิด”

เวลานี้โม่เซี่ยวเหนียงไม่มีแรงจะอาละวาดเขาแล้วจริงๆ

แม้ตอนที่ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการลงมา นางรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าศีรษะมาแล้ว แต่ในใจก็คิดว่าไม่ถึงกับโชคร้ายเพียงนั้นที่ต้องแต่งกับคนที่เด็กกว่าหลายปีเช่นนี้ ในเวลาหนึ่งปีอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ทำให้เรื่องราวพลิกผันก็เป็นได้

แต่ตอนนี้ฮั่วสุยเฟิงมารับนางไปโม่เป่ย ถึงไม่อยากแต่งก็คงต้องแต่งแล้ว

ฟังดูเถิด เมื่อครู่นี้เขาพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน ให้ข้านอนพิงเขาเช่นนั้นหรือ โม่เซี่ยวเหนียงโมโหอยู่ในใจ สุดท้ายก็โกรธจนน้ำตาเอ่อคลอเงียบๆ

ทว่าฮั่วสุยเฟิงไม่ได้สนใจท่าทีของนาง ขยับเข้าไปโอบไหล่นางไว้และไม่ได้พูดปลอบโยนแต่อย่างใด เพียงเปลี่ยนเรื่องพูดถึงทิวทัศน์ของโม่เป่ย ทั้งยังตั้งใจเล่าว่าเขาเลี้ยงแพะนมไว้สี่ตัวที่จวนจวิ้นอ๋องด้วย น้ำนมแพะที่รีดออกมาได้ไม่ว่าจะทำนมแพะหมักหรือผสมน้ำผึ้งทาหน้าก็เป็นของดีทั้งสิ้น

หากนางใช้นมแพะหมักพอกหน้าจนเบื่อแล้วก็เปลี่ยนเป็นนมอูฐแทนก็ได้ แม้จะเค็มไปบ้าง แต่เขาคิดว่านมอูฐดีกว่านมแพะมาก…

หลังผ่านพ้นช่วงการเป็นเด็กหนุ่ม เสียงของฮั่วสุยเฟิงก็เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มลึกกังวาน หากพูดจาอย่างจริงจัง ท่วงทำนองเสียงที่ชวนให้จักจี้หูนั้นทำให้รู้สึกวาบหวามอย่างบอกไม่ถูก

อาจเป็นเพราะนางเหนื่อยล้าจริงๆ ความโกรธแค้นที่วนเวียนอยู่ในใจจึงถูกชีวิตประจำวันพวกนั้นของเขาเป่ากระจายไปจนไม่อาจรวมตัวเป็นกลุ่มก้อน นางพึมพำว่าน่ารำคาญอยู่หลายประโยค จากนั้นศีรษะก็เอียงลงซบไหล่กว้างของเขา ก่อนจะผล็อยหลับไป

ฮั่วสุยเฟิงจึงโอบนางไว้นิ่งๆ เช่นนั้น รอให้นางหลับสนิทแล้วค่อยๆ ย้ายศีรษะนางมาหนุนนอนบนตักเขา

เขามองริมฝีปากสีแดงสดของนางที่เผยอเล็กน้อย จากนั้นก็อดไม่ได้ก้มลงไปจุมพิตริมฝีปากนั้น แต่ไม่กล้ารุนแรงนัก แค่แตะเพียงเล็กน้อยด้วยกลัวว่าหากนางตื่นขึ้นมาจะถูกนางก่นด่าอีก

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าที่สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดนั้นกลับกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

เขาพิงเบาะในรถม้าอย่างพึงพอใจ อิ่มอกอิ่มใจราวกับแมวที่ได้กินปลาแห้งเป็นครั้งแรก รู้สึกว่าภายในใจมีความสุขคล้ายฟองน้ำที่ลอยขึ้นมา

ฟ้าครึ้มฝนโปรยนอกรถม้า เทียบกับความสบายที่ถูกแยกออกมาภายในรถม้าแล้วช่างเหมือนอยู่คนละโลก…