ทดลองอ่าน ม่านฝันคืนวสันต์รัญจวน บทที่ 1-2

“อู้…อู้…” เสียงทั้งหมดถูกนางบดขยี้จนแหลกละเอียดในทันที ผู้ที่อยู่ตรงหน้ามองนางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ลำคอเปล่งเสียงประหลาดออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ข้อห้ามที่สำคัญที่สุดของนักฆ่าก็คือมือเท้าไม่สะอาด ฆ่าคนโดยปล่อยให้พยานมีชีวิตรอด” นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

ลูกกระเดือกในฝ่ามือนางขยับขึ้นลง ฮวาหยางไม่ได้ปล่อยมือ แต่ดึงเขาเข้ามาใกล้โดยออกแรงมากขึ้น

นางโน้มตัวและมองดวงตาที่แดงก่ำของฮวาคั่วอย่างคุกคาม พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ฟังให้ดี นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะแก้ไขปัญหาให้เจ้า”

นางจงใจลดความเร็วในการพูดลง ไม่มีการข่มขู่ที่ชัดเจน แต่กลับทำให้ฮวาคั่วหวาดกลัวจนต้องกลั้นน้ำตาพยักหน้า

รออีกพักหนึ่งฮวาหยางจึงปล่อยชีพจรทั้งสองเส้นตรงปลายนิ้วที่ค่อยๆ อ่อนแรงลง จากนั้นก็คว้าตัวฮวาคั่วที่ยืนไม่มั่นคงอย่างรวดเร็วแล้วกระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

“มาแล้ว”

ที่สุดปลายสายตาบุรุษที่สวมเสื้อบางๆ สีเข้มสะบัดพัดในมือปิดบังใบหน้าอย่างสงบนิ่ง การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วยิ่ง แต่ไม่เร็วไปกว่าสายตาของฮวาหยาง

นางจำได้ว่าคนผู้นี้คือฉินเจา องครักษ์ของเสนาบดีกรมอาญาคนปัจจุบัน

ตามข่าวของหอร้อยบุปผาบอกว่าหลายวันก่อนขณะที่ลอบสังหารเฉินเหิงเสนาบดีของราชสำนัก บ่าวรับใช้คนนั้นที่หนีรอดจากเงื้อมมือของฮวาคั่วจะพบกับฉินเจาที่นี่คืนนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้บ่าวรับใช้คนนั้นเปิดเผยข้อมูลใดๆ ที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อหอร้อยบุปผา พวกเขาต้องกำจัดบ่าวรับใช้คนนั้นก่อนที่ทั้งสองคนจะพบกัน

“ไป!” ฮวาหยางตะคอกเบาๆ ลุกขึ้นแล้วเดินตามบุรุษผู้นั้นไป

อาจเป็นเพราะทั้งสองคนแต่งกายเป็นหญิงคณิกาและชายบำเรอที่พบเห็นได้บ่อยตามริมแม่น้ำฉินไหว เมื่อเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่านจึงไม่สะดุดตามากนัก ฉินเจาหยุดตรวจสอบอย่างละเอียดหลายครั้งแต่ไม่พบพวกเขา

ทั้งสองเดินตามฉินเจาไปที่เรือสำราญลำหนึ่งซึ่งเทียบท่าอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอย่างรวดเร็ว

วันที่สองเดือนสอง มังกรเชิดเศียร

คืนนี้เป็นเทศกาลโคมไฟมังกรประจำปีของเมืองจินหลิง ทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลานี้ก็จะมีเรือไฟมากมายจอดเทียบท่าในแม่น้ำราวกับมังกรไฟตัวยาว นักเดินทางสามารถขึ้นเรือไปชมโคมไฟได้ และพ่อค้าแม่ค้าก็สามารถขึ้นเรือไปขายของได้เช่นกัน

ในเวลานี้มีเสียงบรรเลงสังคีตดังมาจากห้องพักบนเรือ ผสมผสานกับเสียงบุรุษและสตรีที่ยืนพิงรั้วหัวร่อต่อกระซิกอยู่รอบๆ และแสงเสียงที่วุ่นวาย

ทั้งสองเดินตามฉินเจาไป ยิ่งเดินยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งเรือแล่นมาถึงกลางแม่น้ำ โคมไฟใหญ่สว่างไสวบนฝั่งค่อยๆ กลายเป็นดวงไฟเล็กๆ

คลื่นน้ำใต้ลำเรือทอดยาวไปไกล ทำให้เกิดความรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย

จู่ๆ ฮวาหยางก็หยุดกะทันหัน

กลิ่นฉุนของแป้งหอมเมื่อครู่หายไปแล้ว ในอากาศมีเพียงกลิ่นของพืชน้ำที่เปียกชื้น นางรู้สึกหนาวผิดปกติ

สัญชาตญาณจากการรบราฆ่าฟันมาเป็นเวลานานบังคับให้นางต้องมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว จึงได้พบว่านอกจากสตรีขายเสียงที่กำลังบรรเลงสังคีตอยู่ในห้องแล้ว ไม่รู้ว่าด้านนอกห้องไม่มีสตรีแม้แต่คนเดียวตั้งแต่เมื่อไร

จู่ๆ ฮวาหยางก็รู้สึกใจหายขึ้นมาทันใด ท่ามกลางเสียงอึกทึกและอากาศที่อบอ้าวดูเหมือนมีคนกำลังกลั้นหายใจ

นางตกใจจึงคว้าตัวฮวาคั่วที่อยู่ด้านหน้าโดยไม่รู้ตัว ทว่าทันทีที่คว้าไปกลับพบแต่ความว่างเปล่า