ทดลองอ่าน ม่านฝันคืนวสันต์รัญจวน บทที่ 9-11

ซ่งอวี้…ทายาทผู้สืบทอดของเยียนอ๋อง

คนที่อยู่ตรงข้ามแยกเขี้ยวเล็กน้อย แย่งถ้วยชาที่อยู่ในมือของกู้ซิ่งจือมาแล้วดื่มอย่างไม่เกรงใจ ยังคงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“กู้ฉางยวน เจ้าช่างใจดำยิ่งนัก! ข้าเพิ่งเดินทางจากที่ดินพระราชทานมาถึงเมืองหลวง เจ้าไม่เลี้ยงสุรานารีข้าก็แล้วไป เจอหน้ากันก็ทำร้ายข้าก่อน ทำร้ายเสร็จก็สั่งสอนข้า ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้ามาขอให้ข้าช่วยไม่ใช่ท่าทีเช่นนี้นี่นา”

กู้ซิ่งจือขมวดคิ้วมองเขา “ข้าขอให้เจ้าช่วย?”

ซ่งอวี้เห็นเขาข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน^* ก็โกรธมาก จึงหยิบตำราการเดินหมากออกมาจากอกเสื้อ เปิดหน้าแรกแล้วชี้ไปที่ตัวอักษรสามตัวบนนั้นแล้วเอ่ยขึ้น

“กู้ซิ่งจือ นี่คือตำราการเดินหมากของเจ้าใช่หรือไม่”

กู้ซิ่งจือรับตำราการเดินหมากไป ครู่หนึ่งจึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “แม้จะเขียนชื่อของข้า แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ลายมือข้า”

“อะไรนะ!” ซ่งอวี้แย่งตำราการเดินหมากกลับคืนไปแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “นี่ไม่ใช่ตำราที่เจ้ามอบให้ข้าเพื่อขอบคุณที่ข้าช่วยให้บ่าวรับใช้ชราของเจ้าได้กลับคืนถิ่น กลับคืนสู่บ้านเกิดหรอกหรือ”

“อะไรนะ” คราวนี้เปลี่ยนเป็นกู้ซิ่งจือประหลาดใจแทน “ข้าเคยขอให้เจ้าทำเรื่องเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไร”

ซ่งอวี้จ้องหน้าเขากลับด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ดวงตากลมโตกลอกไปมาสองรอบอย่างล่องลอย “ก็…ประมาณครึ่งเดือนก่อน…เหมือนจะเป็นวันที่ยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดเดือนหนึ่ง…”

เวลานี้หัวใจของกู้ซิ่งจือเต้นผิดจังหวะอย่างบอกไม่ถูก

เขาดึงตำราการเดินหมากในมือของซ่งอวี้่มา ดูลายมือบนนั้นอย่างละเอียด…โครงสร้างงดงาม เส้นแนวนอนเบาเส้นแนวตั้งหนัก ลายเส้นหนา กว้างและมีพลัง…

นี่คือ…!

เส้นประสาทที่ค่อยๆ ขึงตึงอยู่ในตอนนี้เกิดเสียงดังผึง

นี่คือลายมือของเสนาบดีเฉิน!

ในราชสำนักนอกจากซ่งอวี้แล้ว คงจะไม่มีใครรู้ว่ากู้ซิ่งจือลอบเป็นศิษย์ของเสนาบดีเฉินเป็นเวลาสิบปี

ไม่มีวันที่เขาจะจำลายมือของเสนาบดีเฉินไม่ได้

ทันใดนั้นสระน้ำอันเงียบสงบก็ปั่นป่วนขึ้นมา กู้ซิ่งจือมองซ่งอวี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้ม

“คนผู้นั้นคือใคร ชื่ออะไร เจ้าส่งเขาไปที่ใด ยังพอที่จะตามหาตัวได้หรือไม่”

ซ่งอวี้เวียนศีรษะกับคำถามมากมายของเขา จึงโบกมือส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นก่อน จากนั้นก็แสร้งทำเป็นจิบน้ำชาแล้วพูดขึ้น

“จะตามหาก็สามารถตามหาได้ เจ้าจะไปหาเขาเมื่อไรก็ได้ ถึงอย่างไรเขาก็ไปไหนไม่ได้แล้ว เพียงแต่หาเขาพบเกรงว่าจะไม่มีประโยชน์มากนัก”

กู้ซิ่งจือมองหน้าซ่งอวี้ ไม่ได้พูดอะไร

“อะแฮ่ม…” ซ่งอวี้ที่เดิมทีต้องการทำสำบัดสำนวนถูกเขาจ้องหน้าจนรู้สึกผิด จึงต้องพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ตอนที่เขาถูกส่งไปถึงเขตอี้โจว เขาก็ตายแล้ว เจ้าจะไปหาก็คงเจอแต่หลุมฝังศพ”

ถ้วยชาในมือถูกกำแน่น กู้ซิ่งจือเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม “เจ้าแน่ใจว่าเขาตายแล้ว?”