ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

คนทั้งคณะเดินหน้าไปต่อ เพิ่งจะเข้าประตูเมืองมาก็มีคนก้าวมาคารวะเฟิ่งเชียนลั่งอย่างเคารพนบนอบ ก่อนจะยื่นศิลาบันทึกในมือมาให้

หลังเฟิ่งเชียนลั่งอ่านเนื้อหาในศิลาบันทึกจบ ก็มองโม่อีเหรินด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูจนใจและเสียดายอยู่เล็กน้อย

“เดิมทียังอยากจะท่องเที่ยวไปกับเจ้าอีกสักหลายแห่ง แต่บัดนี้เห็นทีคงไม่ได้แล้ว”

แม้น้ำเสียงของเฟิ่งเชียนลั่งจะสงบนิ่ง แต่แววตากลับมีโทสะแอบซ่อนอยู่

โม่ซั่งเฉินเห็นแล้วก็เหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย

“ท่านจะไปแล้ว?” โม่อีเหรินหันหน้ากลับมากะพริบตาพลางเอ่ยถาม

ได้ยินว่าเฟิ่งเชียนลั่งอยู่ในรุ่นเดียวกับท่านตา เป็นคนที่อยู่ร่วมด้วยไม่ยาก ยิ่งนับตั้งแต่การหยั่งเชิงที่งานประมูลในตอนแรก จวบจนต่อมาหลังได้รู้ว่านางเป็นหลานสาวของท่านตา เขาก็ให้ความสนิทสนมเป็นห่วงเป็นใยต่อนางมาโดยตลอด และก็ดูคล้ายจะเอ็นดูนางเป็นพิเศษด้วย ด้วยเหตุนี้โม่อีเหรินจึงมีภาพจำต่อเขาไม่เลวเช่นกัน

ทุกคนเที่ยวเล่นกันมาตลอดทาง แม้จะมีเอะอะกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่กลับสนุกสนานเบิกบานใจยิ่ง บัดนี้จู่ๆ เขาก็จะจากไป โม่อีเหรินจึงอาลัยอยู่เล็กน้อย

“ใช่แล้ว” เฟิ่งเชียนลั่งถอนหายใจ “ข้าไปแล้ว อีเหรินน้อยจะคิดถึงข้าหรือไม่”

“อื้ม…เวลาว่างๆ ก็จะคิดถึงแน่นอน” นางตอบอย่างจริงจัง

เฟิ่งเชียนลั่งหลุดหัวเราะออกมา สีหน้าพึงพอใจยิ่ง

“อีเหรินน้อยช่างดีโดยแท้ ไม่เหมือนใครบางคนเลยแม้แต่น้อย” พูดจบเขาก็ส่งสายตาขุ่นเคืองไปยัง ‘ใครบางคน’

‘ใครบางคน’ จากบ้านจากเมืองมาเป็นสิบๆ ปี ไม่เคยคิดจะกลับไปเยี่ยมเยียนเองเลยสักครั้ง มิใช่สิ ไม่กลับไปก็ช่างเถอะ ทว่าแม้แต่ข่าวคราวก็ยังไม่ยอมส่งไปด้วย

ก้าวออกจากประตูบ้านปุ๊บก็ราวกับหายตัวไปอย่างไรอย่างนั้น ไร้ซึ่งข่าวคราวโดยสิ้นเชิง ซ้ำยังต้องให้เขาเที่ยวตามหาคนไปทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ข่าวคราวสักเล็กน้อย ผลคือคนเขาไปอยู่บนเกาะโดดเดี่ยวบนทะเล ไม่มีหนทางไปพบได้โดยสิ้นเชิง

พอคิดถึงตรงนี้ เฟิ่งเชียนลั่งก็แอบกัดฟันเงียบๆ

“พวกเราไปทางนั้นกันหน่อย ข้ามีเรื่อง…จะพูดกับท่าน”

น้ำเสียงนี้ช่างเปลี่ยนแปลงกะทันหันมากจริงๆ สองประโยคหน้าน้ำเสียงดุร้ายยิ่ง แต่ครั้นถึงประโยคสุดท้าย โม่ซั่งเฉินปรายตามองไป น้ำเสียงดุร้ายของเฟิ่งเชียนลั่งก็เปลี่ยนเป็นเกรงใจมีมารยาทขึ้นมาทันควัน

ข้า…ต้องอดทน

“อืม” คราวนี้โม่ซั่งเฉินถึงค่อยพยักหน้าและก้าวเท้าเดินไปอีกด้าน

ยามนี้เองฉู่เซวียนฉีก็รีบเดินเข้ามาใกล้โม่อีเหรินทันที เขามองเห็นแววตาสงสัยใคร่รู้ของน้องสาวจึงเอ่ยถามว่า “อีเหริน อยากนั่งเรือหรือไม่”

“ได้หรือเจ้าคะ” โม่อีเหรินตาเป็นประกาย

“ได้แน่นอน” สีหน้าคาดหวังของน้องสาวทำให้ฉู่เซวียนฉียิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่ “เมืองอิ้งสุ่ยเป็นเมืองที่สร้างติดน้ำ เมืองทั้งเมืองถูกแม่น้ำอิ้งชวนล้อมรอบ อีกทั้งอาคารบ้านเรือนครึ่งหนึ่งก็สร้างอยู่บนแม่น้ำ เมืองอื่นอาศัยการขี่ม้า นั่งเกี้ยว หรือโดยสารรถม้าไปยังสถานที่ที่ต้องการ แต่ที่เมืองอิ้งสุ่ยใช้การนั่งเรือเป็นหลัก”

ไม่กี่ปีก่อนเขาเคยมาเยือนหนหนึ่ง แม้จะพักอยู่เพียงไม่กี่วัน ทว่าเขาจดจำเมืองนี้ได้ดียิ่ง

ทั่วทั้งดินแดนเทพยุทธ์หาเมืองใดที่มีน้ำในเมืองมากไปกว่าเมืองอิ้งสุ่ยไม่ได้แล้วจริงๆ

“เช่นนั้นก็นั่งเรือกัน” โม่อีเหรินกล่าวทันที

“โฮ่ว” ‘จะกิน’

“อาวู้” ‘จะกิน’

“โฮก” ‘จะกิน’

“อู” ‘จะกิน’

เปลวอัคคี เขี้ยวเงิน เซิ่น เขียวครามที่อยู่ด้านข้างร้องตามในทันใด