ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

เฟิงเจ๋อไม่ได้มีสำนึกที่ตนเองขัดขวางการถกเถียงของทุกคนโดยสิ้นเชิง เขาโยนแผนที่ในมือทิ้งเสร็จก็พูดด้วยท่าทางสง่างามเป็นธรรมชาติยิ่ง “เซียวชิน ข้าตัดสินใจแล้ว เรื่องเหล่านี้ข้าจะไม่สนใจอีก”

“ท่านไม่สนใจมานานมากแล้วต่างหาก”

พวกเขางานยุ่งมากมาตลอด แต่เฟิงเจ๋อกลับรับหน้าที่คับแค้นใจและสร้างความวุ่นวายอยู่ข้างๆ เรื่องนี้ทำให้คนทั้งหลายที่เดิมทีเคารพเขาอย่างมากได้กระจ่างแจ้งในนิสัยเดิมของเฟิงเจ๋อแล้ว

ลองคิดดูว่าหัวหน้าสมาคมหมอโอสถนั้นมีชื่อชั้นและฐานะที่องอาจเลิศล้ำชวนให้คนเคารพเทิดทูนมากเพียงไร เมื่อเอ่ยถึงเฟิงเจ๋อ มีใครที่ไม่มีท่าทีเคารพนบนอบอีกทั้งประจบประแจงบ้าง

ทว่าในความเป็นจริง ตัวของเฟิงเจ๋อกับคำบรรยายประเภท ‘เลิศล้ำ องอาจ น่าเคารพ มีเกียรติ’ นั้น ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ กันโดยสิ้นเชิง

เฟิงเจ๋อเป็นเฒ่าทารกอย่างเต็มตัว

นอกจากเวลาคับขันและนอกจากเรื่องที่เกี่ยวข้องกับยาลูกกลอน เวลาส่วนใหญ่หากหวังให้เฟิงเจ๋อทำตัวเอาการเอางาน นั่นก็เหมือนกับหวังให้อากาศอบอุ่นในยามหิมะตกหนัก…เป็นไปไม่ได้เลย

หมอโอสถอันดับหนึ่งที่ได้รับการยอมรับทั่วแผ่นดินใหญ่ถึงกับมีนิสัยเยี่ยงนี้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปจะต้องทำให้คนจำนวนมากเกิดความคิดสับสนในทันทีอย่างแน่นอน

“ทว่าก่อนหน้านี้ข้างานยุ่งมาตลอด” เฟิงเจ๋อกล่าวเต็มปากเต็มคำ

“พวกข้าก็งานยุ่งเช่นกัน”

ความหมายโดยนัยคือ…ทุกคนงานยุ่งเหมือนกันหมด หากแต่บัดนี้งานยังจัดการไม่เสร็จ พวกเขากำลังงานยุ่งไม่ต่างกัน แต่หัวหน้าเฟิงกลับทำตัววุ่นวายอยู่ข้างๆ ถ้าหัวหน้าเฟิงมีสำนึกสักนิดก็เลิกบ่นแล้วรีบมาถกปัญหาด้วยกันได้แล้ว

ทว่าเห็นได้ชัดว่าหัวหน้าเฟิงไม่มีสำนึกทำนองนี้

“เมืองที่ยึดกลับมา ชาวบ้านที่อพยพลงใต้ย้ายกลับไป การสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่…เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นงานของราชสำนัก” เฟิงเจ๋อเริ่มโยนงาน

มู่หรงฉางเฟิงและฉินจ้งเยี่ยที่เป็นตัวแทนราชวงศ์ได้ยินแล้วมีหรือจะยังไม่รู้ความหมายของหัวหน้าเฟิงผู้นี้

“พวกข้าสามารถจัดการเรื่องของชาวบ้านราษฎรได้ หากแต่สมาคมและตระกูลต่างๆ…” มิใช่เรื่องที่พวกเขาสามารถจัดการได้จริงๆ

กล่าวถึงอายุ กล่าวถึงความอาวุโส พวกเขาสองคนล้วนอ่อนที่สุดในบรรดาคนในที่นี้

ต่อให้มีพลังแก่นแท้ไม่เลว แต่นั่นก็เพียงเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน