ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

“ท่านตาเหยี่ยน ดื่มชาเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินยื่นชาถ้วยหนึ่งให้เขา

เฟิงเหยี่ยนรับไป

โม่อีเหรินคิดในใจว่าวิ่งมาร้อยลี้ ท่านตาเหยี่ยนลำบากแย่แล้ว

“ท่านตาเหยี่ยน กินขนมเจ้าค่ะ” ผลไม้แห้งจานหนึ่งบนโต๊ะถูกวางลงตรงหน้าเฟิงเหยี่ยน

เฟิงเหยี่ยนตระหนกตกใจอยู่เล็กน้อย จู่ๆ อีเหรินน้อย ‘กตัญญู’ ต่อเขาถึงเพียงนี้ ในใจเขาให้รู้สึกขนลุก

มิผิดจากที่คิด โม่อีเหรินยังพูดต่ออีกว่า “ท่านตาเหยี่ยนกินให้มากหน่อยนะเจ้าคะ ท่านวิ่งมาเป็นร้อยลี้ ของที่กินไปตอนเช้าจะต้องย่อยหมดแล้วเป็นแน่ ยามนี้กินเข้าไปเติม ท้องจะได้ไม่หิว”

“…” เขารู้อยู่แล้วว่าไม่อาจด่วนดีใจเร็วเกินไปได้ นี่อีเหรินน้อยกำลังกตัญญูต่อเขาหรือกำลังเหน็บแนมเขากันแน่

เนื่องจากกลัวเขาจะหิว จึงบอกให้เขากินเยอะๆ นี่ดูเหมือนไม่มีอะไรไม่ถูกต้อง แต่เหตุใดฟังแล้วกลับรู้สึกทะแม่งๆ เล่า

“ท่านตาเหยี่ยน ยังมีระยะหนึ่งพันลี้ด้วย อีกประเดี๋ยวท่านลองเล่นดูอีกรอบดีหรือไม่เจ้าคะ”

“…” เฟิงเหยี่ยนมั่นใจแล้วว่าอีเหรินน้อยกำลังเยาะเย้ยเขา

ขณะเฟิงเหยี่ยนตั้งใจจะฟ้องเฉินเพื่อขอคำปลอบใจอยู่นี้เอง บนแม่น้ำอิ้งชวนก็พลันมีกลิ่นอายเย็นยะเยือกลอยมาปะทะดาดฟ้าเรือ ก่อนพัดเข้ามาในประทุนเรือ

“หืม?” โม่ซั่งเฉินสัมผัสได้เป็นคนแรก

ไป่หลี่จิงหงผลุบกายมายืนอยู่เบื้องหน้าโม่อีเหรินในทันใด ปกป้องนางไว้ข้างหลังตนเอง

ฉู่เซวียนอั๋งกับฉู่เซวียนฉีต่างประกบโม่อีเหรินซ้ายขวา

ส่วนเฟิงเหยี่ยนก็ไปยืนอยู่ข้างโม่ซั่งเฉิน

เขี้ยวเงิน เซิ่น เปลวอัคคี และเขียวคราม สัตว์วิเศษทั้งสี่แยกไปอยู่ข้างกายเจ้านายของตนพร้อมกัน สีหน้าตื่นตัวระแวงระวัง ตั้งท่าเตรียมพร้อม

เงาร่างสายหนึ่งลอยพลิ้วมาหยุดบนดาดฟ้าเรือที่ว่างเปล่า ก่อนค้อมตัวคำนับมาทางประทุนเรือ

“บ่าวซย่าอวี่ขอพบคุณชายเจ้าค่ะ”

มาหาไป่หลี่จิงหงหรือ

แต่ละคนภายในประทุนเรือมีสีหน้าต่างกันไป

ไป่หลี่จิงหงก้าวเท้าทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก แต่กลับถูกรั้งเอาไว้ เขาจึงหันหน้ากลับไปมอง

“ข้าจะไปกับท่านด้วย” โม่อีเหรินบอกกับเขา ก่อนจะหันไปหาท่านตา “ท่านตา ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“อืม” โม่ซั่งเฉินพยักหน้าเบาๆ ยกชาขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง

เฟิงเหยี่ยนเองก็นั่งลงตาม เฉินไม่ขยับ เขาก็ไม่ขยับ

“พวกเจ้าสองคน นั่งลง” สองคนที่ว่าย่อมหมายถึงฉู่เซวียนอั๋งและฉู่เซวียนฉี

เดิมทีพวกเขาอยากจะตามออกไปด้วยกันกับน้องสาว แต่ท่านตามีคำสั่งมา…ก็ต้องเชื่อฟัง คนทั้งสองจึงได้แต่นั่งลง