ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

ดังนั้นเขาก็ยังคงเป็นภูเขาน้ำแข็ง

“จิงหงดียิ่ง” โม่อีเหรินนับว่ากลั้นขำได้ในที่สุด นางมองเขาด้วยสีหน้าจริงจังพลางเอ่ยถาม “จิงหงใส่ใจความเห็นของผู้อื่นด้วยหรือ”

เขาส่ายหน้าตอบ

“เช่นนั้นก็ช่างพวกเขาสิ” นางกลับเข้าประเด็น “จิงหง ข้ามีข้อสงสัย”

“เรื่องมารดาข้า?”

“อืม” โม่อีเหรินพยักหน้า นางมองเขาอย่างตั้งตารอยิ่ง นางอยากรู้มาก ไม่ได้รับคำตอบก็นอนไม่หลับ

“หนาวหรือไม่” ไป่หลี่จิงหงลูบแก้มที่เย็นเฉียบของนาง “กลับเข้าประทุนเรือจะดีกว่าหรือไม่…”

“ไม่หนาว อยู่ตรงนี้ดีแล้ว รีบบอกมาๆ”

อันที่จริงเมื่อฝึกบำเพ็ญจนบรรลุขั้นฟ้าก็จะไม่รู้สึกถึงอากาศร้อนหนาวมากมายแล้ว นับประสาอะไรกับพวกเขาที่บัดนี้มิใช่อยู่เพียงขั้นฟ้า ลมเย็นเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไรโดยสิ้นเชิง

ยามนี้นางอยากรู้เรื่องมารดาของไป่หลี่จิงหงมากกว่า

แม้ไป่หลี่จิงหงจะเอ่ยถึงบิดาของเขาน้อยมากเช่นกัน แต่อีกฝ่ายหาสมุนไพรหายาแก้พิษให้ผู้เป็นบิดาอย่างลำบากลำบนมากเพียงไร นางรู้ดี

บุปผากลางธาราในตอนแรกนั้นก็เป็นนางเก็บมาให้เขาเอง

แค่นี้ก็สามารถเห็นได้ว่าไป่หลี่จิงหงกับบิดารักและผูกพันกันดี

ทว่าในระหว่างนี้เขากลับไม่ได้เอ่ยถึงมารดาโดยสิ้นเชิง

เดิมทีนางนึกทำนองว่า…มารดาของไป่หลี่จิงหงไม่อยู่บนโลกแล้วด้วยซ้ำ ผลคือบัดนี้กลับโผล่ออกมากะทันหันเช่นนี้ได้ มิหนำซ้ำความรู้สึกระหว่างไป่หลี่จิงหงกับมารดาของเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แน่นแฟ้นอะไร

ด้วยเหตุนี้โม่อีเหรินย่อมต้องสงสัยเป็นธรรมดา

หรือว่าท่านพ่อท่านแม่ของไป่หลี่จิงหงจะไม่ได้รักกัน แต่ถูกบังคับให้อยู่ด้วยกัน ดังนั้นจึงกลายเป็นคู่รักคู่แค้น ทำให้ท่านแม่ของไป่หลี่จิงหงพาลไม่ชอบบุตรชาย…หรืออะไรทำนองนี้

“มารดาข้ามีนามว่าไป่หลี่เยียน”

“ไป่หลี่?” แซ่เดียวกัน?!

“นางมิใช่คนของดินแดนเทพยุทธ์”

“หา?!” โม่อีเหรินเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ