ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

ชั่วอึดใจเดียว เฮยเหยาก็ปรากฏตัว

ไป่หลี่จิงหงออกคำสั่งทันควัน “ติดต่อกับที่เกาะสักหน่อย ข้าต้องการรู้ว่าเพราะเหตุใดจู่ๆ มารดาข้าถึงปรากฏตัว”

“ขอรับประมุขน้อย” เฮยเหยาไปจัดการทันที

“จิงหง?” อารมณ์ของเขาดูแปลกพิกล แล้วไหนจะมารดาของเขา…จู่ๆ ก็ปรากฏตัว นี่หมายความว่าอย่างไร

ประเดี๋ยวก่อน ไป่หลี่จิงหงดูเหมือนจะไม่เคยเอ่ยถึงมารดาของเขามาก่อน

นี่มัน…

“ไม่มีอะไร พวกเรากลับกันก่อนเถอะ” ไป่หลี่จิงหงรั้งตัวนางกลับเรือ

“หา?” แต่ว่านางยังมีข้อสงสัยอยู่เต็มท้องเลย

ครั้นถึงยามจื่อ ความครึกครื้นบนสองฝั่งตลิ่งก็ค่อยๆ ซาลง

บนแม่น้ำอิ้งชวน เรือทั้งหลายจอดเทียบฝั่ง มีเพียงเรือสีเรียบลำหนึ่งยังคงแล่นอยู่อย่างช้าๆ

สายลมยามราตรีพัดผ่านผิวแม่น้ำ นำพาความเย็นยะเยือกมาด้วย

ไป่หลี่จิงหงยืนอยู่บนดาดฟ้าส่วนหน้าลำเรือ ปล่อยให้ลมพัดระชุดตัวยาวของตน เสื้อคลุมด้านหลังปลิวขึ้นเบาๆ ตามลม

โม่อีเหรินเดินมาถึงข้างหลังเขาอย่างเงียบเชียบ เขากลับพลันส่งเสียงออกมา

“อีเหริน”

อากัปกิริยาของโม่อีเหรินชะงักไปเล็กน้อย นางต่อว่าเขาอย่างท้อใจอยู่บ้าง “จิงหง ท่านทำตัวไม่น่ารัก”

ไป่หลี่จิงหงหันหลังกลับมา นัยน์ตาสีม่วงอันงดงามเยียบเย็นมองนางด้วยแววตาสงบนิ่ง

“ท่านรู้สึกถึงข้าได้เร็วเพียงนี้ ทำให้ข้าหลอกให้ท่านตกใจไม่ได้ ไม่สนุกเลย”

วาจาของนางทำให้ในดวงตาของเขาปรากฏแววอบอุ่นขึ้นมา

พอเห็นเขาไม่ได้มีสีหน้าเย็นยะเยือกถึงเพียงนั้นแล้ว โม่อีเหรินถึงได้ยิ้มออกมา ก่อนก้าวขึ้นหน้าไปโอบเขาไว้ นางแอบอิงอยู่ในอ้อมแขนเขา กล่าวเบาๆ “จิงหง ภูเขาน้ำแข็งต้องมีลักษณะของภูเขาน้ำแข็งสิ”

“หืม?”

“ภูเขาน้ำแข็งต้องเย็นชา เย่อหยิ่ง เคร่งขรึม ไม่อาจทำตัวเศร้าหมองได้ มันเสียภาพลักษณ์เกินไป”

“…” ภูเขาน้ำแข็ง? ภูเขาน้ำแข็ง?! ในสายตาของนาง ข้าเหมือนภูเขาน้ำแข็งจริงๆ?!

ไป่หลี่จิงหงมีสีหน้ายุ่งยากใจอย่างหาได้ยาก ทำให้โม่อีเหรินหัวเราะพรืดออกมาอย่างสุดกลั้น

ไป่หลี่จิงหงมองนางเงียบๆ

“แค่ดูเหมือนเท่านั้นเอง แต่ข้าไม่ได้รู้สึกว่าท่านเป็นภูเขาน้ำแข็งจริงๆ” โม่อีเหรินปลอบเขา บนใบหน้ายังคงห้ามแววขบขันไม่อยู่

ผู้อื่นกลัวรัศมีเย็นชาของเขา แต่อันที่จริงนางไม่รู้สึกอะไรโดยสิ้นเชิง

อืม ดูเหมือนท่านตาเหยี่ยนจะเคยพูดว่าท่านตาเองก็เย็นชามากเช่นกัน หรือว่าเป็นเพราะนางโตมาท่ามกลาง ‘รัศมีเย็นชา’ ตั้งแต่เล็ก ดังนั้นถึงได้…เคยชินจนเป็นเรื่องปกติ

คำปลอบใจของนางทำให้ไป่หลี่จิงหงยิ่งเงียบลงกว่าเก่า