ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

ซย่าอวี่ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว พลังแก่นแท้นี้ของคุณชาย…

ด้านไป่หลี่จิงหงยังคงไม่มองนางแม้แต่แวบเดียว แววตาอันเยียบเย็นมองเพียงเฮยอวี่

“รีบพาคนไปเสีย”

“ขอรับประมุขน้อย” เฮยอวี่ตอบรับอย่างเคารพนบนอบทันที กล่าวจบเขาก็ก้าวเท้ายาวเดินไปหาซย่าอวี่ พอมือคว้าตัวได้ก็ทำท่าจะจากไป…

“ไม่ได้!” ซย่าอวี่ดึงตัวเฮยอวี่ไว้ นางไอเบาๆ ทีหนึ่งก่อนพูดยืนกราน “ฮูหยินกำชับมาแล้วว่าจะต้องเชิญคุณชายกลับไปให้ได้”

“ท่านประมุขเพียงให้ข้าพาเจ้ามาพบประมุขน้อย สำหรับคำสั่งของประมุขน้อย ข้าจำต้องปฏิบัติตาม”

น้ำเสียงแข็งกร้าวของเฮยอวี่ทำให้ซย่าอวี่อยากฟาดเขานัก ซย่าอวี่เน้นย้ำ “ฮูหยินต้องการให้คุณชายกลับไปก็เพราะหวังดีต่อคุณชาย”

“การตัดสินใจของประมุขน้อยไม่มีผู้ใดเปลี่ยนแปลงได้” เห็นได้ชัดว่าเฮยอวี่ค่อนข้างเข้าใจอุปนิสัยของไป่หลี่จิงหง

“เฮยอวี่ เจ้าพึงต้องรู้ว่าคำสั่งของฮูหยินนั้นมิอาจขัดได้” ซย่าอวี่เอ่ยเสียงเย็น

“เจ้านายของข้าคือท่านประมุข ส่วนประมุขน้อยคือประมุขน้อย” เฮยอวี่มีสีหน้าเข้ม สำหรับฮูหยินนั้นเขามีความเคารพให้ตามสมควร หากแต่เขาฟังแค่คำสั่งของท่านประมุขเกาะและประมุขน้อยเท่านั้น

“เจ้า…”

“ไป!” เฮยอวี่ตะคอกเสียงเข้ม บังคับพาตัวซย่าอวี่จากไป

“ฮูหยิน?” โม่อีเหรินเอียงศีรษะด้วยสีหน้าสงสัย

“คนที่คลอดข้า หรือพูดอีกอย่างคือนางเป็น…มารดาของข้า” ไป่หลี่จิงหงก้มหน้าลงมา สีหน้าข้องใจใคร่รู้และผิวอันขาวผ่องของนางยิ่งดูเปล่งปลั่งเปราะบางภายใต้ความมืดยามราตรี ยั่วยวนใจเขาอย่างอธิบายไม่ถูก

ครั้นใจถูกกระตุ้น กายก็ขยับตาม ไป่หลี่จิงหงก้มหน้าลงจูบนาง

“…” โม่อีเหรินตะลึงงัน

นี่ๆ! ตรงนี้มันกลางถนนใหญ่นะ!

โม่อีเหรินขัดขืนเล็กน้อย ไป่หลี่จิงหงได้แต่ผละออก ทว่าดวงตายังคงจ้องมองริมฝีปากนาง สีหน้าไม่ใคร่พอใจ คับข้องใจอยู่หน่อยๆ

…คับข้องใจ?

โม่อีเหรินถลึงตาใส่เขาอย่างทั้งฉุนทั้งขัน

“รีบอธิบายมาให้รู้เรื่อง!” ภูเขาน้ำแข็งอย่าตบะแตก ไม่มีภูเขาน้ำแข็งที่ใดมีนิสัยไร้ยางอายเยี่ยงนี้

“ครั้งล่าสุดที่ข้าได้พบนางคือตอนข้าอายุห้าขวบ” ไป่หลี่จิงหงเอ่ยปาก น้ำเสียงไม่มีขึ้นลงแม้เพียงน้อยนิด แต่เสียงพูดกลับแหบทุ้มกว่าเมื่อครู่นี้อยู่เล็กน้อย

“ห้าขวบ?!” โม่อีเหรินเบิกตาโต จนถึงบัดนี้…ไม่ได้เจอกันมาสิบห้าปีแล้ว?!

“นาง…” ไป่หลี่จิงหงพลันขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนทำมือเป็นสัญญาณออกมา