ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 3

กลางยามไฮ่* ปลายถนนข้างหนึ่งของแม่น้ำอิ้งชวน

แม้จะยังไม่ถึงเวลาที่ตลาดกลางคืนจะเก็บร้าน แต่อีกเพียงครึ่งชั่วยาม ก็จะถึงยามจื่อแล้ว สองฝั่งแม่น้ำอิ้งชวนที่เดิมทีครึกครื้นจึงค่อยๆ มีคนซาลง

แม้บนถนนจะยังมีไฟสว่างจ้า มีคนสัญจรไปมา แต่สถานที่ที่ครึกครื้นอย่างแท้จริงได้ย้ายจากถนนไปยังร้านน้ำชาและหอสุราแต่ละแห่งแล้ว หาบเร่แผงลอยส่วนน้อยก็เริ่มเตรียมตัวเก็บแผงกันแล้ว

ส่วนที่ปลายถนนทั้งหน้าหลังมีหาบเร่แผงลอยน้อย คนที่หยุดฝีเท้าอยู่ตรงนั้นก็ยิ่งมีน้อย คนส่วนใหญ่ล้วนเพียงเดินผ่านแล้วก็เลี้ยวผ่านไป

ตำแหน่งที่ไป่หลี่จิงหงกับโม่อีเหรินอยู่ในขณะนี้แทบจะไม่มีใครอื่น ครั้นไป่หลี่จิงหงตวาดเสียงเย็น ในเวลานี้จึงได้ยินชัดเจน

พอเสียงตวาดจบลง เงาร่างสองสายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไป่หลี่จิงหงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคารวะอย่างเคารพนบนอบ

“เฮยอวี่คารวะประมุขน้อย”

“ซย่าอวี่คารวะคุณชาย”

สองเสียง เสียงหนึ่งเข้ม เสียงหนึ่งนุ่มเบา ค้อมตัวทำความเคารพพร้อมกัน

“มีธุระอะไร” ไป่หลี่จิงหงมองพวกเขาอย่างเยียบเย็น ทว่ามือที่โอบบั้นเอวโม่อีเหรินหาได้คลายออกไม่

แม้น้ำเสียงนั้นจะเนิบเบา แต่เฮยอวี่และซย่าอวี่กลับรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบ

เฮยอวี่พอจะเข้าใจนิสัยใจคอของประมุขน้อยอยู่ไม่มากก็น้อย ย่อมรู้ว่านี่หมายความว่าประมุขน้อยไม่พอใจแล้ว จึงยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีนบนอบทันทีโดยไม่กล้าพูดมาก

ในขณะที่ซย่าอวี่กลับมิได้กลัวเกรงมากเพียงนั้น นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาเย็นยะเยือกของคุณชายตรงๆ กลัวอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่ากลับเป็นอาการใจเต้นตึก

คิดไม่ถึงว่า…คุณชายจะหล่อเหลาถึงเพียงนี้ เทียบกับ…คุณชายท่านนั้นแล้วมิได้ด้อยกว่าเลยสักนิด

ซย่าอวี่สงบใจให้เยือกเย็น ก่อนเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ฮูหยินคิดถึงคุณชาย ซย่าอวี่รับคำสั่งจากฮูหยินมาเชิญคุณชายกลับเรือนเจ้าค่ะ”

ไป่หลี่จิงหงกลับคล้ายว่าไม่ได้ยินที่นางพูด สายตามองไปทางเฮยอวี่

เฮยอวี่กัดฟันเอ่ยปากกล่าว “ฮูหยินกลับถึงเกาะ ท่านประมุขสั่งให้เฮยอวี่พาแม่นางซย่าอวี่มาหาประมุขน้อย เชิญให้ประมุขน้อยกลับเกาะในทันทีขอรับ”

ได้ยินคำว่า ‘ฮูหยิน’ ไป่หลี่จิงหงก็มิได้มีการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ เพียงแต่กวาดตามองเฮยอวี่อย่างเรียบเฉยปราดหนึ่ง

เฮยอวี่รู้สึกว่ามีความหนาวเย็นปัดผ่านร่างในทันที

“ไปบอกท่านพ่อ ข้ายังมีธุระ”

ดังนั้นเฮยอวี่มาจากทางใดก็กลับไปทางนั้นแล้วกัน

“เรื่องนี้…” เฮยอวี่ลังเล

ซย่าอวี่จึงเอ่ยปากขึ้นอีก “คุณชาย ฮูหยินไม่ได้พบคุณชายเนิ่นนาน คิดถึงท่านมากมาโดยตลอด ขอคุณชายโปรดกลับเกาะประเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยให้ฮูหยินพะวงหาเลยเจ้าค่ะ”

ครั้นเสียงเปล่งออกมา เฮยอวี่ก็ขยับออกห่างจากนางขึ้นอีกนิด

เวลาเดียวกันซย่าอวี่ก็พลันถูกพลังรุนแรงขุมหนึ่งจู่โจมจนลอยออกไป หวิดจะล้มลงพื้น

“อึก!” ซย่าอวี่ทรงตัวไว้อย่างยากลำบาก นางกุมหน้าอกที่เจ็บปวด มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อมองไป่หลี่จิงหงอย่างตกตะลึง เห็นเพียงไป่หลี่จิงหงไม่แม้แต่จะขยับตัว มีเพียงชุดตัวยาวสีม่วงที่ปลิวขึ้นเบาๆ ก่อนตกกลับลงมา

นี่คือ…พลังปราณ?!

แค่ใช้พลังปราณก็ทำให้ข้าบาดเจ็บได้แล้ว?!