ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 6

หลังเข้ามาในประทุนเรือแล้ว โม่อีเหรินก็มายืนอยู่เบื้องหน้าท่านตาอย่างสงบเสงี่ยม

โม่ซั่งเฉินดื่มชาพลางมองหลานสาวของตนเองปราดหนึ่ง “นั่งเถอะ”

“ขอบคุณท่านตาเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินจูงไป่หลี่จิงหงไปนั่งลงไม่ไกล จากนั้นก็กล่าวขึ้นว่า “ท่านตา วันหน้าข้าจะจำให้ได้ จะไม่คิดบัญชีขาดไปอีกเด็ดขาดเจ้าค่ะ”

“อืม” โม่ซั่งเฉินพยักหน้า เขาพอใจอย่างมากต่อความกระตือรือร้นในการเรียนของหลานสาวที่ ‘เรียนรู้’ ได้เร็วเสมอมา

ทว่าไป่หลี่จิงหงนั้น…

“สาเหตุที่พวกเขามาคืออะไร เจ้ารู้หรือไม่”

“พวกเขาต้องการพาข้าไปดินแดนแรกนภา”

ก่อนหน้านี้เฮยเหยารายงานเขาแล้ว และความหมายของบิดาเขาก็คือให้เขาตัดสินใจเอาเอง

หากเขาคิดจะไป ไป่หลี่จิ้งหย่วนก็ไม่ได้ขัดขวาง

แต่ถ้าหากไม่ไป ไป่หลี่จิ้งหย่วนก็จะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนบังคับเขา

“เจ้าจะไปหรือไม่” โม่ซั่งเฉินเอ่ยถามอีก

“ไป แต่มิใช่ตอนนี้ขอรับ” ไป่หลี่จิงหงตอบ

“เจ้าไม่ไป พวกเขาก็จะยังมาอีก”

“มาอีกก็จะมีผลลัพธ์เช่นวันนี้เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้งเท่านั้นเองขอรับ” ไป่หลี่จิงหงมิได้เก็บสองคนนั้นมาใส่ใจนัก ผู้ที่เขาเป็นห่วงเป็นใยมากกว่าคือ “อีเหริน เมื่อครู่เจ้าโมโหแล้ว”

วาจานี้ทำให้ความสนใจของทุกคนย้ายไปที่โม่อีเหริน

“หา?” โม่อีเหรินงงงันไปเล็กน้อย

เมื่อครู่? อืม…ถูกต้อง นางพยักหน้า ข้าโมโหจริงๆ

“เขายั่วโทสะเจ้า?”

“สายตาของเขายั่วโทสะข้า” บัดนี้นึกขึ้นมา โม่อีเหรินก็ยังคงโมโหอยู่หน่อยๆ

สายตา? ทุกคนฉงนสนเท่ห์

“ข้าไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร และก็ไม่สนใจเช่นกันว่าเขามีฐานะอะไร อย่างไรเขาก็ไม่มีสิทธิ์ใช้สายตาทำนองว่าชาติกำเนิดของข้าต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับสกุลไป่หลี่ของพวกเขา เห็นว่าข้าเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ มาตัดสินข้า” โม่อีเหรินพูดจบรวดเดียว ซ้ำยังเน้นอีกว่า “จิงหง ข้าไม่ได้อาจเอื้อมตะกายเกาะท่านเสียหน่อย”

“อืม เจ้าไม่ได้ทำ” ไป่หลี่จิงหงพยักหน้า

“ข้าไม่ใส่ใจที่เขาถือดี คิดว่าพวกเขาสูงส่งเหนือใครเสียเต็มประดา แต่การดูถูกชาติกำเนิดของข้าคือการลบหลู่ไปถึงท่านตา หากยังมีครั้งหน้า ข้าจะไม่เกรงใจต่อเขาอีก” โม่อีเหรินกล่าวชัดแจ้งยิ่ง

อันที่จริงด้วยความสัมพันธ์ของนางกับไป่หลี่จิงหงในยามนี้ นางไม่สมควรจะไร้มารยาทต่อมารดาของไป่หลี่จิงหงปานนั้น หากแต่ต่อให้นางรักใครสักคน ก็ไม่มีทางโอบรับทุกอย่างเกี่ยวกับคนผู้นั้นได้โดยไม่มีขีดจำกัด

คนเราอยู่ด้วยกันบนพื้นฐานของความเคารพซึ่งกันและกัน หากมีใครไม่เกรงใจต่อนาง เช่นนั้นนางก็ไม่ถือสาที่จะทำตัวไร้มารยาทคืนกลับไป นี่คือนิสัยใจคอของนาง และก็เป็นความเอาแต่ใจที่มีมาแต่เกิดเช่นกัน

ด้วยเห็นแก่หน้าของไป่หลี่จิงหง วันนี้นางจึงไม่ได้ลงมือเสียเท่าไร ทว่าการยอมอ่อนข้อให้พรรค์นี้จะมีเพียงครั้งเดียว ไป่หลี่จิงหงจำต้องเข้าใจ นางจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาดูถูกคนในครอบครัวที่นางให้ความสำคัญเป็นอันขาด