ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 5-บทที่ 6

ทว่าปีที่เขาอายุห้าขวบ มารดาก็คิดจะพาตัวเขาไปแล้ว เวลานั้นเขาเคยได้ยินนางพูดกับบิดาแว่วๆ ว่ามีเพียงกลับไปดินแดนแรกนภา เขาถึงจะมีอนาคตยิ่งใหญ่เกรียงไกรยิ่งกว่า ถึงขนาดสามารถกลายเป็นผู้นำสกุลไป่หลี่ได้เลย…

ตอนนั้นเนื่องจากพลังแก่นแท้ของบิดาเหนือกว่ามารดา มารดาไม่สามารถพาตัวเขาไปได้อย่างที่ต้องการ โทสะและความขุ่นเคืองของมารดาก่อนนางจะจากไป เขายังจำได้ชัดเจน

หลังจากนั้นผ่านมาสิบห้าปี จนบัดนี้มารดามาปรากฏตัวอีกครั้ง ไม่เพียงมาย้ำเรื่องเดิม ยังพาผู้ช่วยมาด้วย นี่เห็นได้ว่านางไม่เคยถอดใจ

แม้ว่าวันนี้จะทำไม่สำเร็จ แต่พวกนางจะต้องไม่รามือแน่นอน ส่วนบิดาก็กลับไม่ส่งข่าวอะไรมาเพิ่ม…

“คงมิใช่ละครตกยุคประเภทวางแผนชิงตำแหน่งประมุขตระกูลหรอกกระมัง” โม่อีเหรินพึมพำกับตนเอง

ท่านตาได้ยินแล้วก็วางถ้วยชาในมือลง ก่อนมองหลานสาวปราดหนึ่ง

ละครตกยุค? การอุปมานี้ไปเรียนมาจากที่ใด

โม่อีเหรินรู้สึกได้ว่าท่านตามองนาง จึงแสร้งทำท่าบริสุทธิ์ไร้ความผิดเหมือนบอกท่านตาว่านางเพียงแต่เดาเท่านั้น

“เฉิน คนของดินแดนแรกนภาน่าจะไม่มากันเยอะกระมัง” เฟิงเหยี่ยนขมวดคิ้ว

ดินแดนเทพยุทธ์เพิ่งจะผ่านการก่อจลาจลจากหอซือมิ่ง เรื่องต่อจากนั้นจนบัดนี้ก็ยังจัดการได้ไม่เสร็จสิ้น หากมีวิกฤตมาเยือนอีกครั้ง ผู้เดือดร้อนก็ล้วนจะเป็นคนที่ไม่มีความสามารถตอบโต้เหล่านั้น

“ต่อให้คนมาเยอะ ดินแดนเทพยุทธ์ก็มิได้ทำด้วยกระดาษ” ไยต้องเป็นกังวล

นี่นับเป็นการปลอบใจกระมัง เฟิงเหยี่ยนหน้าดำทะมึน เฉินช่างไม่มีความเห็นอกเห็นใจหรือไมตรีจิต

เฮ้อ…แต่ว่าถ้าปลอบใจคนเป็น นั่นก็ไม่ใช่โม่ซั่งเฉินแล้ว!

เฟิงเหยี่ยนทำได้เพียงปลอบใจตนเองว่าเคราะห์ดีที่เฉินเพียงแต่พูดจาเย็นชาไปสักหน่อย แต่ยามมีเรื่องจริงๆ เขาก็ไม่มีทางไม่สนใจ

ก็เหมือนเรื่องที่แดนถิ่นอำนวยพร แม้คำสอนของบรรพบุรุษจะบอกว่าห้ามสอดมือยุ่ง แต่เขาก็ยังคงไปที่นั่นเพื่อตน

เฉินเป็นสหายที่ดีผู้หนึ่งอย่างแน่นอน! เฟิงเหยี่ยนกำหมัดคิด

โม่ซั่งเฉินเหลือบตามองเฟิงเหยี่ยนที่สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา กำลังเป็นบ้าอะไร

“ท่านตา ระดับขั้นฝึกบำเพ็ญของดินแดนแรกนภาแบ่งอย่างไรขอรับ” ฉู่เซวียนอั๋งถาม