ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 7

โม่อีเหรินเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง หอยกาบตัวใหญ่ตัวนั้นหากใช้สายตากะขนาด น่าจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยเกินสิบจั้ง

แม้จะรู้อยู่ตลอดว่านี่เป็นโลกที่มหัศจรรย์ และก็ชินกับ ‘ความไม่สอดคล้องกับหลักวิทยาศาสตร์’ สารพัดอย่างของเหล่าสัตว์วิเศษในโลกนี้แล้ว แต่ว่าแวบแรกที่ได้เห็น…เอ่อ…สัตว์ที่ตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ ก็ยังคงทำให้โม่อีเหรินตกใจจนอึ้งไปเล็กน้อยอยู่ดี

“เสี่ยวทุน มันตัวใหญ่ยิ่งนัก”

“อย่างนั้นหรือ” เสี่ยวทุนเงยหน้าขึ้น ลูกตาสีดำวาวเหลือบมองหอยกาบตัวยักษ์

ก็ไม่เท่าไรนี่! หอยกาบยักษ์อายุเป็นหมื่นปี ตัวโตประมาณนี้…อันที่จริงนับว่าเล็กไปหน่อย

รอวันหน้ามันโตเต็มวัย ขนาดตัวจะโตเต็มที่อย่างแท้จริง

หอยกาบตัวนี้ ข้าสะบัดหางทีเดียวก็ซัดมันลอยไปสุดขอบฟ้าได้แล้ว

“สิ่งที่เสี่ยวทุนต้องการให้ข้ามาดูก็คือหอยกาบยักษ์ตัวนี้หรือ” แม้จะใหญ่อยู่บ้าง พบเห็นได้ยากอยู่บ้าง แต่น่าจะไม่ถึงขั้นที่ทำให้เสี่ยวทุนเร่งให้นางมาถึงเพียงนั้นกระมัง…

“มิใช่ ท่านแม่ สิ่งนั้นน่าจะอยู่ในท้องมัน”

“ในท้อง?” โม่อีเหรินหมดคำพูดแล้ว หอยกาบตัวมหึมาเช่นนี้ ถ้ามันไม่อ้าฝาออกเอง ให้นางไปง้าง นั่นเป็นงานหนักโดยแท้

มิหนำซ้ำ…สาวน้อยพินิจมองหอยกาบยักษ์อย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนใช้ญาณวิเศษกวาดผ่านเปลือกหอย แต่กลับถูกขัดขวางไว้

หอยกาบยักษ์ตัวนี้มิอะไรไม่ชอบมาพากล

เหล่าหอยกาบเมื่อครู่นี้แม้จะตัวเล็ก แต่ก็มีพลังชีวิตเปี่ยมล้น เปลือกหอยขาวจั๊วะ เห็นแล้วชวนให้คนรู้สึกว่ามีชีวิตชีวายิ่ง ทว่าหอยกาบยักษ์ตัวนี้ไม่เพียงเต็มไปด้วยกลิ่นอายตายซาก เปลือกหอยก็หม่นมัว ไม่มีความสดใสแม้แต่นิดเดียว นางอดจะสงสัยไม่ได้ว่านี่คงมิใช่กลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ไปแล้วกระมัง

“ท่านแม่ ข้าจะทำลายเปลือกหอย แล้วพวกเรามาดูของที่อยู่ข้างในกัน” พูดจบเสี่ยวทุนก็ผละออกจากข้อมือนาง ร่างกายเล็กๆ ขยายใหญ่ในพริบตา มันยกหางขึ้นมาทำท่าจะฟาดลงไป

“เสี่ยวทุน! ประเดี๋ยวก่อน”

“ท่านแม่?”

“ให้ข้าดูก่อน” นางเดินไปหยุดเบื้องหน้าหอยกาบยักษ์ ย่อตัวลงและยื่นมือไปลูบเปลือกมัน

หยาบ แข็ง ไม่มีความมีชีวิตชีวาใดๆ โดยสิ้นเชิง ฝาบนล่างทั้งสองฝาปิดแน่นสนิท

นางลองถ่ายพลังวิเศษผ่านจุดที่ฝาประกบกันเข้าไปทดสอบดู

หอยกาบยักษ์ไม่มีการตอบสนองใดๆ

“เสี่ยวทุน มันตายแล้วหรือ” โม่อีเหรินเอ่ยถาม

สัมผัสตอบสนองต่อสัตว์วิเศษของเสี่ยวทุนเฉียบคมกว่านางมาก เปลือกหอยกาบยักษ์แข็งแรงเกินไป นางไม่อาจแน่ใจได้ว่ามันตายแล้วจริงหรือไม่ แต่เสี่ยวทุนน่าจะบอกได้

“อื้ม” เสี่ยวทุนพยักหน้า “ท่านแม่ ในท้องมันมีของอยู่ ไม่ทุบเปลือกให้แตกก็เอาออกมาไม่ได้”

หางของเสี่ยวทุนเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว ขอแค่ท่านแม่พยักหน้า มันก็ฟาดลงไปได้ทันที ไม่ว่าเปลือกหอยจะแข็งมากเพียงไร ไม่ว่ามันอายุเป็นหมื่นปีหรือไม่ เสี่ยวทุนฟาดหางทีเดียวก็ทำให้เปลือกแหลกละเอียด ช่วยคลี่คลายปัญหากวนใจให้ท่านแม่ได้แล้ว

“เสี่ยวทุน เด็กดี” นางเห็นท่าทางของเสี่ยวทุนก็รู้แล้วว่ามันกำลังคิดอะไร จึงอยากจะหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ “เปลือกหอยกาบแข็งยิ่ง เป็นวัตถุดิบหลอมประดิษฐ์ เปลือกหอยกาบอายุเกินพันปีเป็นวัตถุดิบชั้นดียิ่งกว่า หากอายุเกินหมื่นปี นั่นยิ่งเป็นวัตถุดิบชั้นดีที่หาได้ยากมาก พวกเราเอามันกลับไป ท่านตาจะต้องดีใจมากแน่นอน”

“อ้อ” เสี่ยวทุนเก็บหางลงด้วยความเสียดาย จากนั้นก็คิดวิธีช่วยทุ่นแรงท่านแม่ได้อีกวิธี “ท่านแม่ ข้าจะช่วยแบกให้ท่านเอง”

โม่อีเหรินหัวเราะแล้ว “ไม่ต้อง พวกเราเปิดมันก่อน จากนั้นเก็บมันเข้าในแหวนก็ใช้ได้แล้ว เสี่ยวทุน บริเวณใกล้ๆ นี้มีมวลน้ำเล็กๆ อยู่จำนวนมาก เจ้าสามารถทำให้พวกมันออกไปห่างจากพวกเราสักหน่อยได้หรือไม่”