ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 7-บทที่ 8

ผู้ช่วยน้อยลงไปสี่คน เรื่องที่เดิมทีมีโอกาสสำเร็จแทบจะแน่นอน บัดนี้กลายเป็นล่อแหลมแล้ว

หากแต่ครั้งนี้ไป่หลี่เยียนจะต้องบรรลุจุดประสงค์ให้ได้!

ขณะคนหนึ่งถูกไป่หลี่จิงหงเอาชนะได้ และคนที่สู้อยู่กับไป่หลี่จิ้งหย่วนก็ใกล้จะพ่ายแพ้เต็มแก่ ไป่หลี่เยียนพลันหยิบขวดหยกขวดหนึ่งออกมาก่อนตะโกนว่า ‘หยุดมือ!’

คนของไป่หลี่เยียนหยุดมือ คนของสกุลไป่หลี่จึงหยุดมือตาม

ไป่หลี่เยียนมองไป่หลี่จิงหง ‘หงเอ๋อร์ นี่คือหยาดน้ำตาเทพยุทธ์ เจ้าน่าจะรู้ว่าหากข้าสาดยาขวดนี้ออกไปจะเกิดผลอะไรตามมา’

ไป่หลี่จิงหงมองนางอย่างเยือกเย็น

‘จะตามข้าไป หรือจะให้ยาขวดนี้อยู่ที่เกาะหุน เจ้าเลือกมา’

‘ไป่หลี่เยียน หากเจ้ากล้าสาดหยาดน้ำตาเทพยุทธ์ เจ้าก็ไม่ต้องกลับไปดินแดนแรกนภาแล้ว ทะเลนอกเกาะหุนย่อมมีสถานที่ให้เจ้าได้นอนหลับไม่ตื่น’ ไป่หลี่จิ้งหย่วนพูดเสียงเย็น

‘ท่าน…กล้าฆ่าข้า?’ ไป่หลี่เยียนไม่อยากจะเชื่ออยู่สักหน่อย

‘ข้าไม่ได้ลงมือกับเจ้ามาโดยตลอด เป็นเพราะเจ้าได้ให้กำเนิดจิงหง มิเช่นนั้นเจ้านึกว่าข้าจะยอมปล่อยให้สตรีที่ใดก็ไม่รู้มาทำตัวกำเริบเสิบสานต่อหน้าข้าหรือ’

สีหน้าของไป่หลี่เยียนดูตกตะลึงอยู่เล็กน้อย

ไป่หลี่จิ้งหย่วนหัวเราะเสียงเย็นทีหนึ่ง ‘เจ้านึกว่าข้าจะมีใจให้เจ้าหรือไร’

ไป่หลี่เยียนอับอายจนกลายเป็นโกรธอยู่บ้าง จึงไม่มองเขาอีก ‘หงเอ๋อร์ เจ้าตัดสินใจอย่างไร’

สีหน้าของไป่หลี่จิงหงไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยนิด เพียงแต่ก้าวไปข้างหน้า

‘จิงหง!’ ไป่หลี่จิ้งหย่วนรั้งตัวบุตรชายไว้

ไป่หลี่จิงหงหันหลังกลับมาส่งป้ายหยกสื่อสารให้บิดา ก่อนถ่ายทอดเสียงให้อีกฝ่ายได้ยินผู้เดียว

‘ท่านพ่อ เกาะหุนจะถูกทำลายไปไม่ได้ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า ให้บอกอีเหรินทั้งหมด’

จากนั้นเขาก็เดินไปหยุดเบื้องหน้าไป่หลี่เยียน

‘หงเอ๋อร์ ทำเช่นนี้ถูกต้องแล้ว เชื่อฟังคำข้า ข้าเป็นแม่ของเจ้า ไม่มีทางทำร้ายเจ้า…’

ไป่หลี่เยียนมีสีหน้าลำพองพออกพอใจ กลับคิดไม่ถึงว่าเสี้ยวเวลาถัดมาไป่หลี่จิงหงจะยื่นมือมาแย่งขวดหยกในมือนางไป

‘หงเอ๋อร์!’ ไป่หลี่เยียนหน้าเปลี่ยนสี นางถึงกับป้องกันลูกไม้นี้ของอีกฝ่ายไม่ได้

‘หยาดน้ำตาเทพยุทธ์ขวดนี้ ถือว่าข้าตอบแทนบุญคุณของท่าน นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าไป่หลี่จิงหงจะไม่มีมารดา’ พูดจบไป่หลี่จิงหงก็เปิดขวดออก แล้วดื่มหยาดน้ำตาเทพยุทธ์ลงไปทั้งขวด

คำสั่งของนาง เขาไม่มีวันเชื่อฟัง นางต้องการทำร้ายเขา เขาก็ชดใช้หนึ่งชีวิตให้นาง

นับแต่นี้ไม่ติดค้างต่อกันอีก

‘จิงหง!’

‘ประมุขน้อย!’