ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 9-บทที่ 10

ทางด้านผู้อาวุโสไม่กี่ท่านได้แลกเปลี่ยนสายตากัน ตรึกตรองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากกล่าวว่า ‘ไป่หลี่จิ้งหย่วน หยุดค่ายกลเสีย พวกข้า…ไม่บีบคั้นเจ้าแล้วก็ได้’

‘สายไปแล้ว เลือดแต่ละหยดที่จิงหงเสียไป พวกท่านล้วนต้องชดใช้เป็นเท่าทวี!’ ไป่หลี่จิ้งหย่วนโบกแขนเสื้อ ลงมือไม่ไว้ไมตรีโดยสิ้นเชิง ทุกกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิต

การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ผู้อาวุโสทั้งหกไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงตอบโต้กลับเพื่อรักษาชีวิต ในขณะที่ไป่หลี่เยียนกลับยิ่งสู้ยิ่งถอย ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางสระน้ำลับ

อีกด้านหนึ่ง สี่เหยาพาไป่หลี่จิงหงมาส่งยังเขตลี้ลับด้วยความเร็วสูงสุด

เขตลี้ลับของเกาะหุน มิใช่สายเลือดของประมุขเกาะมิอาจเข้าไป สี่เหยาอาศัยพันธสัญญาเลือดที่มีกับไป่หลี่จิงหงทำให้สามารถเข้าเขตลี้ลับได้ แต่กลับอยู่ได้ไม่นาน

หลังวางตัวไป่หลี่จิงหงลงในสระน้ำลับแล้ว สี่เหยาก็ถอยออกมาเฝ้าที่ทางเข้าเขตลี้ลับ แต่ละคนมีสีหน้าหนักอึ้ง

ประมุขน้อยกินหยาดน้ำตาเทพยุทธ์ลงไป ซ้ำยังทั้งขวด…

‘น่าจะไม่เป็นอะไร ประมุขน้อยมียาแก้’ ชื่อเหยาพูดขึ้น เขาจำได้ว่าฮูหยินน้อยได้ให้ประมุขน้อยไว้ทั้งขวด

‘แต่ว่าประมุขน้อยดื่มลงไปมากถึงเพียงนั้น ยาแก้จะได้ผลหรือ’ มิใช่ว่าเฮยเหยาสงสัยความสามารถในการหลอมโอสถของฮูหยินน้อย แต่เป็นเพราะ…ได้รับพิษในปริมาณหนึ่งหยด กับดื่มลงไปทั้งขวด แตกต่างกันมากนัก!

‘ไป๋เหยา เจ้าออกจากเกาะหุนบัดเดี๋ยวนี้เลย ใช้ป้ายหยกสื่อสารติดต่อฮูหยินน้อย พาฮูหยินน้อยมาที่นี่’ ชิงเหยากล่าว

‘ใช่แล้ว ฮูหยินน้อยจะต้องมีหนทางช่วยประมุขน้อยได้แน่’ ชื่อเหยาและเฮยเหยาเห็นด้วย

‘ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้’ ไป๋เหยาหมุนตัวทำท่าจะจากไป

‘ประเดี๋ยวก่อน ให้เนตรทองพาเจ้าไป’ ชิงเหยาเรียกเนตรทองออกมา

เหยี่ยวเทพเนตรทอง สัตว์วิเศษที่มีพันธสัญญากับชิงเหยา บินได้เร็วอย่างที่สุด มีมันอยู่ สองชั่วยามก็สามารถไปถึงดินแดนเทพยุทธ์

‘ข้าจะพาฮูหยินน้อยมาให้ได้’ ไป๋เหยากล่าวด้วยท่าทางขึงขัง ขณะกำลังเตรียมตัวจะจากไปกับเนตรทอง รัศมีแสงสีทองอ่อนสายหนึ่งก็โอบล้อมเกาะหุนทั้งเกาะไว้ในทันที

‘นี่คือ…’ สี่เหยาตกใจ

‘ค่ายกลพิทักษ์เกาะ’ ชิงเหยาน้ำเสียงหนักอึ้ง

ท่านประมุขถึงกับเปิดการทำงานค่ายกลพิทักษ์เกาะ เช่นนั้นสถานการณ์ทางด้านท่านประมุข…

‘เมื่อค่ายกลพิทักษ์เกาะถูกเปิดขึ้น ก็ไม่มีใครเข้าออกได้…’ เฮยเหยาเองก็มีสีหน้าหนักอึ้งเช่นกัน เช่นนี้ไป๋เหยาจะไปหาฮูหยินน้อยได้อย่างไร

‘อือ…’ เสียงครวญครางเบาๆ เหมือนกำลังอดทนกับความเจ็บปวดทรมานที่ใหญ่ที่สุด ทั้งๆ ที่เสียงแผ่วเบายิ่ง แต่สี่เหยากลับล้วนได้ยินแล้ว

เป็นประมุขน้อย

ไป๋เหยาผลุบตัวเข้าเขตลี้ลับแล้วออกมาอีกครั้ง

‘ประมุขน้อยเริ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะไปบ้างแล้ว’ ถ้ามิใช่สูญเสียสติสัมปชัญญะ ประมุขน้อยไม่มีทางส่งเสียงออกมาแน่นอน

สามเหยาได้ยินแล้วก็ต่างเงียบลง อารมณ์หนักอึ้ง

‘ล้วนต้องโทษไป่หลี่เยียน!’ ชื่อเหยาพูดด้วยความเดือดดาล มีเพลิงโทสะอยู่เต็มท้อง