ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 9-บทที่ 10

ไป๋เหยาเล่าถึงแค่ช่วงเวลาที่เขาออกจากเขตลี้ลับ แล้วออกจากเกาะอย่างลับๆ ตามคำสั่งของไป่หลี่จิงหง

แต่เนื่องจากรูปแบบการออกจากเกาะไม่เหมาะกับการใช้เนตรทอง ไป๋เหยาจึงออกมาคนเดียว

“…ฮูหยินน้อย ไป๋เหยาไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องประมุขน้อย ทำได้เพียงนำเจตนาของประมุขน้อยมาถ่ายทอดต่อท่าน…”

มีฐานะเป็นองครักษ์ แต่กลับจากมาก่อนในขณะที่เจ้านายกำลังคับขัน ไม่ว่าเป็นเพราะสาเหตุใดก็ล้วนเป็นความบกพร่องในหน้าที่ของเขา ไป๋เหยาก้มหน้า ไม่มีหน้าจะเผชิญกับฮูหยินน้อย

โม่อีเหรินฟังจบกลับเอ่ยถามอย่างใจเย็นยิ่ง “ตอนที่เจ้าออกมาจากเกาะหุน จิงหงยังอยู่ที่สระน้ำลับ เหตุใดกลับบอกว่าเขาถูกพาตัวไปแล้ว”

“เพราะว่า…พันธสัญญาเลือดขอรับ” ไป๋เหยาตอบ “พวกข้าสี่คนได้ทำพันธสัญญาเลือดกับประมุขน้อยตั้งแต่เด็ก นายสิ้น บ่าวสิ้น พวกข้าสามารถสื่อสนองต่อความเป็นความตายของเจ้านายได้ ตอนที่ข้าใกล้มาถึงเมืองผิงเจิ้น ข้าก็ไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของประมุขน้อยแล้ว”

มิใช่สิ้นชีพ แต่เป็นขาดการติดต่อ ความเป็นไปได้ก็มีเพียงอย่างเดียว…นั่นคือประมุขน้อยไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ดังนั้นเขาถึงสัมผัสไม่ได้

“อาการบาดเจ็บบนตัวเจ้าเกิดจากอะไร”

“จาก…ยอดฝีมือสองคนของดินแดนแรกนภาขอรับ” ไป๋เหยาตอบ

ไป่หลี่จิ้งหย่วนเปิดการทำงานค่ายกลพิทักษ์เกาะได้ทันการณ์ ทำให้ยอดฝีมือสองคนที่รีบรุดกลับมาถูกสกัดไว้นอกเกาะ แต่ขณะไป๋เหยาออกมาที่ทะเลกลับถูกคนทั้งสองเพ่งเล็งเข้า

พอเจอหน้าก็ถูกทำร้ายจนเจ็บหนัก ขณะคนทั้งสองกำลังจะจับไป๋เหยาไว้ ไป๋เหยาก็อาศัยพลังวิเศษเฮือกสุดท้ายกระตุ้นยันต์ส่งตัวที่ประมุขน้อยให้ไว้ ทำให้ถูกส่งตัวมาตกในทะเลห่างออกมาร้อยลี้

หลังจากแยกแยะทิศทางได้ ไป๋เหยาก็รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เดินทางมาถึงเมืองผิงเจิ้น แล้วส่งข่าวให้โม่อีเหริน

“…ตั้งแต่ผู้น้อยออกจากเกาะหุนมาจวบจนบัดนี้ก็ผ่านมาราวหนึ่งวันแล้ว สถานการณ์ของเกาะหุนในยามนี้เป็นอย่างไร ผู้น้อยเองก็มิทราบ…” ประมุขน้อยไม่อยู่แล้ว ขอให้ฮูหยินน้อยไปที่เกาะหุนในตอนนี้จะยังมีความหมายอีกหรือ ไป๋เหยาลังเลยิ่ง

โม่อีเหรินฟังจบก็หยิบยาลูกกลอนออกมาอีกครั้ง “กินลงไปก่อน”

“ขอรับ” ไป๋เหยากลืนลงไปโดยไม่ลังเล

“ยาเม็ดนี้สามารถเร่งให้บาดแผลภายนอกบนตัวเจ้าหายดีเร็วขึ้น ส่วนอาการบาดเจ็บที่เส้นเอ็น เส้นชีพจร และจุดตันเถียน ข้าก็ได้ใช้ยาทำให้อาการคงตัวแล้ว หลังจากนี้ข้าค่อยช่วยรักษาให้เจ้า”

“ข้าสามารถฟื้นตัวได้อีกหรือขอรับ!” ไป๋เหยารู้อาการบาดเจ็บของตนเองดี เดิมทีก็ไม่หวังอะไรแล้ว หวังเพียงจะสามารถถ่ายทอดคำพูดของประมุขน้อยต่อฮูหยินน้อยได้ หากแต่วาจาในยามนี้ของฮูหยินน้อยทำให้เขาทั้งตกใจ ทั้งอึ้ง ทั้งดีใจ ทั้งไม่อยากจะเชื่ออยู่สักหน่อย

เส้นเอ็น เส้นชีพจรฉีกขาด จุดตันเถียนแตกร้าว เท่ากับว่าถูกทำลายพลังวัตร มิหนำซ้ำยังไม่อาจฝึกบำเพ็ญได้อีกแล้ว อาการบาดเจ็บเช่นนี้ไม่อาจรักษาได้โดยสิ้นเชิง แต่ฮูหยินน้อยถึงกับสามารถให้การรักษา ทำให้เขายังสามารถฟื้นตัวและฝึกบำเพ็ญต่อได้หรือ

“แน่นอน แต่ก่อนจะฟื้นตัว เจ้าห้ามใช้พลังยุทธ์อีก หากไม่เชื่อฟัง ข้าก็จะทำให้เจ้าหลับไป”

“เอ่อ…” นี่คือถูกฮูหยินน้อยขู่อย่างนั้นหรือ ไป๋เหยามีสีหน้ายุ่งยากใจขึ้นมาอย่างห้ามตนเองไม่ได้ในทันที

คำขู่ของฮูหยินน้อยฟังดู…เหมือนกำลังล้อเล่นอยู่สักหน่อย ช่างไม่มี…ความน่ากลัวเอาเสียเลย!