ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 2

นางมาจากสายภรรยาหลวงแล้วอย่างไร คนไร้พรสวรรค์ไม่มีสิทธิ์มาทำอวดดี กอปรกับฉู่เซวียนหลิงยืนอยู่ข้างเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องให้เกียรติพวกเขาทั้งสองแม้แต่น้อย

“อ๋อ” ฉู่อีเหรินพยักหน้าต่อไป

ลูกผู้พี่คนนี้ไม่สำคัญ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

“ยามนี้รู้จักแล้ว ไยจึงไม่ทักทายอีก” ฉู่เซวียนหลิงซักถามนาง

“เจ้าดุเหลือเกิน” ฉู่อีเหรินตัวสั่น มือทาบหน้าอก สีหน้าตื่นตระหนก น้ำตาคลอดวงตากลมๆ

“เอ่อ…” สีหน้านางคล้ายกับเขาไปทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า ทำให้ฉู่เซวียนหลิงโมโหไม่ออกในทันใด

เขาเกลียดสตรีนางนั้นก็เลยเกลียดลูกทั้งสามของนางด้วย แต่ยามนี้มองดูดวงหน้าเล็กๆ งามตาน่ารัก ไม่เป็นพิษเป็นภัยแล้วยังไร้เดียงสานี้ อย่างไรก็เอ่ยคำพูดรุนแรงไม่ออก เมื่อสบตากับลูกผู้พี่ ท่าทีของทั้งสองคนก็เป็นเฉกเช่นเดียวกัน

พวกเขาไม่มีอะไรจะพูด แต่ฉู่อีเหรินมี นางประสานมือทั้งสอง สีหน้าเปลี่ยนไป มองพวกเขาด้วยดวงหน้าเล็กๆ เป็นประกาย

“พวกเจ้าสองคน…น่านับถือยิ่งนัก!” ฉู่อีเหรินเอ่ย แล้วยังแสดงสีหน้าท่าทาง ‘เลื่อมใส’ จริงๆ

ลูกผู้พี่และฉู่เซวียนหลิงงงเป็นไก่ตาแตก เหตุใดจู่ๆ จึงเอ่ยประโยคนี้ นางกับพี่ชายถูกด่า นางไม่โกรธก็แล้วไป ยังนับถือพวกเขาอย่างมาก?

สมองนางคงไม่มีปัญหากระมัง

“ฉู่อีเหริน?” ฉู่เซวียนฉีก็แปลกใจยิ่งนัก นี่ฉู่อีเหรินที่เขาคิดว่ามีจิตใจดีงามกำลังเริ่มช่วยเขาแก้ปัญหาหรือ

“พี่ใหญ่รักพวกเรามากใช่หรือไม่” นางถามลูกผู้พี่และฉู่เซวียนหลิง

“อืม” ลูกผู้พี่พยักหน้า

คุณชายใหญ่ขึ้นชื่อว่านอกจากฝึกฝนในด้านความสามารถแล้ว ก็รักทะนุถนอมน้องชายและน้องสาวมากเหลือเกิน ถ้าจะเปรียบเทียบด้วยประโยคที่ว่า ‘แม่ไก่ปกป้องลูกไก่’ ก็ไม่นับว่าเกินเลย ดังนั้นยามที่คุณชายใหญ่อยู่ด้วย พวกเขาจะไม่กล้าหาเรื่องฉู่เซวียนฉี

“ที่นี่คือประตูทางเข้าเรือนพี่ใหญ่ใช่หรือไม่”

“อืม” ลูกผู้พี่พยักหน้าอีก

“ดังนั้นพวกเจ้าสองคนกล้ามาหัวเราะเยาะน้องชายที่พี่ใหญ่รัก และข้า น้องสาวผู้อ่อนแอในเรือนของพี่ใหญ่โดยไม่เกรงกลัวพี่ใหญ่สักนิด ความกล้าหาญเช่นนี้จะไม่นับถือได้อย่างไร” ฉู่อีเหรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เกินจริงและแปลกใจ แสดงออกว่านางรู้สึกนับถือจริงๆ

คนที่ไม่กลัวตายกล้ามากระตุกหนวดเสือ กล่าวได้เลยว่า ‘ไม่ยี่หระต่อความตาย’ หรืออาจกล่าวได้ว่า ‘รนหาที่ตาย’ ความกล้าหาญเช่นนี้ควรค่าแก่การนับถือจริงๆ

ในเมื่อ ‘ผู้ไม่กลัวตาย’ คือผู้ยิ่งใหญ่ แสดงความเคารพต่อ ‘ผู้ไม่กลัวตาย’ สักหน่อยคงไม่เป็นไร

พอฉู่เซวียนหลิงได้ฟังก็ตื่นตระหนกเล็กน้อยในทันใด แต่ภายนอกยังพยายามรักษาความสงบไว้ พูดอย่างเต็มปากเต็มคำ

“เขาก็เป็นพี่ใหญ่ของข้า แล้วข้าก็พูดความจริง ไม่กลัวใครหน้าไหนจะได้ยินทั้งนั้น เขา…เขาจะทำอะไรข้าได้”

“คุณชายรองพูดถูก!” พอได้ยินประโยคนี้ ลูกผู้พี่ที่กินปูนร้อนท้องก็ร่วมเอ่ยด้วยเหตุผลเต็มที่ทันที