ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 2

“ใช่ ทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้” ฉู่อีเหรินพยักหน้าเห็นด้วยกับพวกเขา “แต่พรุ่งนี้พวกเจ้ายังต้องไปห้องฝึกยุทธ์ พี่ใหญ่ที่คอยดูแลปกป้องน้องๆ สมควรแล้วที่จะ ‘จริงจัง’ ‘ใส่ใจ’ ‘ควบคุม’ พวกเจ้าฝึกซ้อม”

คำว่า ‘จริงจัง ใส่ใจ ควบคุม’ เหล่านี้นางล้วนเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ ใครจะฟังความหมายแฝงไม่ออกกัน

“เจ้าคิดจะยุยงคุณชายใหญ่ให้ใช้อำนาจส่วนรวมแก้แค้นส่วนตัว?!” ลูกผู้พี่เอ่ยทันที สีหน้าโกรธขึ้งยิ่ง

“ใช่ที่ใดเล่า” ฉู่อีเหรินทำหน้าตาไร้เดียงสา “พี่ใหญ่เป็นประมุขน้อยของตระกูล ควบคุมพวกเจ้าฝึกฝนก็เป็นหน้าที่เขาอยู่แล้ว เกี่ยวกับการใช้อำนาจส่วนรวมแก้แค้นส่วนตัวตรงที่ใด นอกจากนี้พวกเรามีความแค้นต่อกันหรือ พวกเจ้าสองคนเพิ่งบอกว่าพูดความจริง ไม่กลัวใครหน้าไหนจะได้ยิน เช่นนั้นตอนนี้พวกเจ้าจะกังวลอะไรอีก หรือว่า…พวกเจ้าสองคนกินปูนร้อนท้อง วางแผนเยาะเย้ยพี่เล็ก จงใจทำให้ลูกชายประมุขตระกูลฉู่อับอายขายหน้า”

“ไม่ ไม่ได้ทำสักหน่อย เจ้าอย่าพูดเหลวไหล! พวกเรามาส่งคุณชายสามกลับเรือน ที่นี่ไม่มีเรื่องพวกเราแล้ว พวกเรากลับก่อนล่ะ” ลูกผู้พี่ลุกลี้ลุกลนดึงฉู่เซวียนหลิงกลับ ทำให้ฉู่เซวียนหลิงที่อยากจะพูดอะไรอีกไม่มีโอกาสได้พูด

ฉู่เซวียนหลิงถูกดึงไป แต่ยังไม่ลืมหันมามอง พลันเห็นฉู่อีเหรินยิ้มหวาน โบกมือให้พวกเขา ราวกับบอกว่า ‘ไม่ส่งนะ’

ปีนี้ฉู่อีเหรินมีอายุเพียงสามขวบกระมัง เด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบสามารถกล่าวคำพูดเหล่านั้นออกมาได้หรือ แล้วยังพูดจนทำให้เขาไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรอีกด้วย

พอคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ ฉู่เซวียนหลิงก็รู้สึกว่าน้องสาวขี้โรคคนนี้ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคนที่…ไม่ควรหาเรื่องด้วยที่สุดในบรรดาสามคนพี่น้อง…

เอ่อ…เขากำลังคิดเหลวไหลอะไร นางเพิ่งสามขวบ! แล้วยังไม่เอาไหน ไยจึงหาเรื่องไม่ได้ เขาต้องคิดผิดแน่ๆ

คนที่ไม่ควรหาเรื่องที่สุดคือพี่ใหญ่ ฉู่เซวียนอั๋งผู้มีพรสวรรค์เหนือคนสิ!

แต่น้องสาวคนเล็กก็น่าชิงชังนัก ใช้พี่ใหญ่มากดดันเขา ฮึ! นางคิดว่าทำเช่นนี้แล้วเขาจะกลัวหรือ

ประมุขตระกูลไม่ใช่พี่ใหญ่ แต่เป็นท่านพ่อต่างหาก…ฮึๆ ฉู่เซวียนฉี ฉู่อีเหริน อย่าคิดนะว่าเรื่องจะจบเพียงเท่านี้!

หลังสองคนนั้นจากไป ฉู่เซวียนฉีจึงแลมองน้องสาวพลางเอ่ยอย่างไม่สบายใจเล็กน้อย

“ฉู่อีเหริน เจ้าไล่พวกเขาไป…”

“ใช่ที่ใดกันเล่า” พวกเขาวิ่งหนีเพราะกินปูนร้อนท้องแท้ๆ

“แต่เจ้าพูดว่าพี่ใหญ่จะ ‘ควบคุม’ พวกเขา…” ฟังคล้ายข่มขู่อย่างมาก