ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 1

‘แม้ไป่หลี่จิงหงจะเหมือนภูเขาน้ำแข็ง แต่ข้ามีภาพจำต่อเขาดียิ่ง’ คนทึ่มโดยธรรมชาติอาศัยสัญชาตญาณในการตัดสินใจจัดไป่หลี่จิงหงเข้าอยู่ในขอบข่ายคนกันเอง

ไมตรีจิตและการชื่นชมเช่นนี้ อันที่จริงดูพิกลอีกทั้งไม่วกวนอย่างยิ่ง

ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาก็รู้ได้ว่าต่างฝ่ายต่างวางกันและกันไว้ในตำแหน่งเดียวกัน

เนื่องจากให้การยอมรับ จึงปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจ รับอีกฝ่ายมาเป็นคนของตนเอง

ไม่เพียงแต่ประมุขหอน้อยทั้งห้าให้การยอมรับไป่หลี่จิงหง ไป่หลี่จิงหงเองก็ให้การยอมรับทั้งห้าคนนี้เช่นกัน ดังนั้นขณะที่เล่าถึงจึงย่อมจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

ด้วยเหตุนี้พอโม่อีเหรินได้ยินนามของสองสามคนตรงนี้ ในสมองจึงมีภาพจำชัดเจน และก็ย่อมจะทักทายสองคนนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

“ข้าคือโม่อีเหริน พวกท่านสบายดีหรือ ต้องการดื่มชาหรือไม่”

“ต้องการ!” คนทั้งสามต่างพยักหน้าและเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน โดยหลงชิงเหยากับหลิงเซ่าจวินพยักหน้าแรงที่สุด

โม่อีเหรินเป็นคนมีจิตสำนึกที่ดีอย่างมาก ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวเตือนก่อนจะรินชาให้ “ชานี้ข้าเพิ่งคั่วใหม่ เพิ่งจะลองทำเป็นครั้งที่สอง เพราะฉะนั้นรสชาติอาจจะไม่ดี พวกท่านต้องเตรียมใจไว้ก่อน”

พอพูดจบนางยังคิดอีกเล็กน้อย ถึงค่อยสำทับอีกว่า “ทว่าพวกท่านวางใจได้ ต่อให้ไม่อร่อยก็จะไม่ทำให้พวกท่านท้องเดินอย่างแน่นอน”

หลิงเซ่าจวิน หลงชิงเหยา และชิงอู๋หยาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ข้อความส่วนหลังไม่จำเป็นต้องพูดออกมาเลยจริงๆ

แม้จะกล่าวว่าชงชา แต่อันที่จริงอุณหภูมิของน้ำมิได้สูง ขณะคนทั้งสามยกถ้วยชาขึ้นมา น้ำชาก็อยู่ในอุณหภูมิกำลังพอดี

ดื่มเพียงอึกเดียว หลิงเซ่าจวินกับหลงชิงเหยาก็มีสีหน้าเปล่งประกายแล้ว

ชิงอู๋หยาเพียงรู้สึกว่าน้ำชาที่ดื่มแม้จะขมอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วไม่เลว ทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายไร้ใดเทียม ต่อจากนั้นเขาก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาทันทีเช่นกัน

ขณะพวกเขาดื่มชากัน โม่อีเหรินก็หยิบเหยือกหยกที่คล้ายกับกาน้ำชาออกมาอีกใบหนึ่ง

คนทั้งสามถลึงมองเหยือกหยกใบนั้น

เหยือกน้ำชาที่ทำจากหยกผลึกพันปี?!

ภาชนะที่ทำจากหยกผลึกพันปีมีจุดเด่นอยู่ที่สามารถรักษาไอวิเศษของสิ่งของที่อยู่ภายในไม่ให้กระจายหายไปได้ ของเยี่ยงนี้…เป็นของที่ใช้เก็บรักษาสมุนไพรได้ดีที่สุด

ใช้ของเยี่ยงนี้ทั้งก้อนมาทำเป็นเหยือกน้ำชา จะสิ้นเปลืองเกินไปแล้วหรือไม่

ครั้นมองเห็นของสิ่งนี้ หลงชิงเหยาก็หันหน้าไปมองกระบอกไผ่หยกที่ดูน่ารักยิ่งใบนั้นอย่างละเอียด จากนั้นถึงได้จำแนกออกว่าของที่ดูเหมือนเป็นกระบอกไผ่หยกธรรมดานี้ถึงกับทำจากหยกน้ำแข็งหมื่นปีซึ่งหาได้ยากยิ่งกว่าหยกผลึกพันปีเสียอีก…

หลงชิงเหยาเงียบงันไปแล้ว ในใจคิดแต่เพียงว่ายังสามารถฟุ่มเฟือยกว่านี้ได้อีกหรือไม่

หากแต่ไม่ว่าพวกเขาจะกำลังคิดอะไร ก็มองเห็นโม่อีเหรินรินน้ำบริสุทธิ์ถ้วยหนึ่งให้ไป่หลี่จิงหงบ้วนปากก่อน…

เอาน้ำพุวิเศษมาบ้วนปาก?!

หลิงเซ่าจวินอยากจะคว่ำโต๊ะ

จากนั้นโม่อีเหรินก็รินน้ำชาในเหยือกออกมาอีกครั้ง เป็นของที่เพิ่งชงเมื่อครู่ หากแต่…หอมสดชื่นยิ่งกว่า และมีไอวิเศษเข้มข้นยิ่งกว่า

“ใบชาเหมือนกัน แต่นี่เป็นชาที่ชงแบบเย็น ท่านลองดื่มดูอีกที จากนั้นก็บอกว่าท่านชอบแบบใดมากกว่ากัน” โม่อีเหรินกล่าว

ที่แท้ไป่หลี่จิงหงก็กำลังลองชิมชาอยู่อย่างนั้นหรือ

แต่…ใบชาที่ใช้ชิมนี้จะระดับสูงเกินไปหน่อยแล้วหรือไม่