ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 2

บทที่ 2

นี่จะต้องเป็นจุดอ่อนของหมอโอสถที่พิศวาสโอสถทุกคนเป็นแน่แท้

ไม่ว่าเป็นการใช้หมดหรือไม่ แต่การไม่มีตัวยาดีๆ ก็เป็นเรื่องน่าปวดใจยิ่ง

“ชิงเหยา หากทองดำถูกใช้หมดโดยที่ท่านไม่แม้แต่จะได้เห็น จะปวดใจหรือไม่” หลิงเซ่าจวินกางพัดดังพึ่บ โบกพัดด้วยท่าทางสง่างาม

เขาขาดบัวน้ำแข็งเก้ากลีบที่จะหลอมยาลูกกลอนลี้มรณะไป ส่วนหลงชิงเหยาก็อยากได้ทองดำมาหลอมทำอาวุธวิเศษใหม่

“ปวดใจสิ” หลงชิงเหยาตอบโดยไม่มีลังเล เพราะฉะนั้นเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์หัวเราะเยาะผู้อื่น

เช่นนั้นดื่มชาต่อดีกว่า…

หลงชิงเหยาหยิบกาน้ำชามารินเองอีกถ้วย

โม่อีเหรินไม่ได้ห้าม

ดีเหลือเกิน

หลงชิงเหยาส่งยิ้มซาบซึ้งใจอย่างใหญ่หลวงให้โม่อีเหริน…โม่อีเหรินช่างเป็นคนดี

จากนั้นเขาก็ดื่มชาลงไป

“ท่านหลอมออกมาได้กี่เม็ด” ไม่มีวัตถุดิบตัวยา หลิงเซ่าจวินจึงเปลี่ยนเป้าหมายมามอง…ยาลูกกลอน

“แค่สองเม็ด” นี่เป็นจำนวนหลอมสำเร็จที่ชวนให้คนอยากถอนหายใจเหลือหลาย

นับตั้งแต่โม่อีเหรินเริ่มหลอมโอสถเป็นต้นมา นี่เป็นจำนวนที่ต่ำที่สุดที่เคยทำได้

แต่โชคยังดีที่มิได้พูดคำนี้ออกมา มิเช่นนั้นหลิงเซ่าจวินจะต้องจับนางมาตีก้นเป็นแน่

“เช่นนั้นน่าจะยังเหลืออีกเม็ดกระมัง” หลิงเซ่าจวินมีสีหน้าคาดหวังยิ่ง

“ข้าไม่มีแล้ว” โม่อีเหรินมองเขาอย่างเสียใจ

“กินไปหมดแล้วทั้งสองเม็ด?!”

“กินไปแค่เม็ดเดียว”

“อย่างนั้นอีกเม็ดเล่า”

“ให้จิงหงไปแล้ว”

“…” หลิงเซ่าจวินรู้สึกอย่างสุดซึ้งว่าตนเองถูกปั่นหัวเข้าแล้ว จึงมองโม่อีเหรินปราดหนึ่งด้วยความเจ็บใจ

โม่อีเหรินประคองลูกสนจานนั้นพลางขยับไปแอบหัวเราะอยู่ด้านหลังไป่หลี่จิงหง นางพูดความจริงทุกอย่างนะ

ห้ามไปถือสาหาความเด็กน้อยผู้หนึ่ง…โดยเฉพาะเด็กที่เป็นคู่หมั้นของสหายสนิท

หายใจลึกๆ หายใจลึกๆ

ย้ายเป้าหมาย!

“ไป่หลี่จิงหง ขอข้ายืมดูยาลูกกลอนที” หากไม่ให้ยืมก็ไม่ใช่สหายที่ดี

ไป่หลี่จิงหงเองก็ไม่ทำลีลา แบมือขวาออก ขวดยาสีขาวก็ปรากฏอยู่บนฝ่ามือ