ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 2

โม่อีเหรินนึกถึงจิ้งจอกบางตัว นกบางตัว หูเตียวบางตัว รวมไปถึงจอมตะกละบางตัว ไม่รู้ว่าสถานการณ์ทางพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง

“ไม่รู้สถานการณ์โดยละเอียด หากแต่ได้ยินว่าก่อนที่แดนสมบัติแรกนภาจะปรากฏขึ้น ราชาของอาณาจักรสัตว์จะสัมผัสได้ แม้อาณาจักรสัตว์จะไม่เข้าไปในแดนสมบัติ ทว่าก็สามารถใช้ข่าวนี้แลกผลประโยชน์ได้”

ดังนั้นทุกๆ แปดสิบเอ็ดปี หกกลุ่มอำนาจใหญ่ต้องการเข้าแดนสมบัติไปล่าสมบัติ อาณาจักรสัตว์จะขายข่าวให้แก่หกกลุ่มอำนาจใหญ่ ด้วยเหตุนี้ถึงแดนสมบัติจะยังไม่ได้เปิดออก แต่กระเป๋าเงินของอาณาจักรสัตว์กลับตุงไปก่อนแล้ว

เหมือนอย่างข่าวในครั้งนี้ ภาคีผู้ฝึกตนก็ใช้ยาปริมาณไม่น้อยแลกมา

“อาณาจักรสัตว์นั่นได้บอกหรือไม่ว่าแดนสมบัติจะปรากฏวันใด” แดนสมบัติมีความเกี่ยวข้องกับราชาอาณาจักรสัตว์หรือ

“รู้เพียงสถานที่และเวลาโดยคร่าว แต่เท่านี้ก็เพียงพออย่างยิ่งแล้ว” หลิงเซ่าจวินยิ้มพลางตอบ

ส่วนสภาพการณ์โดยละเอียดนั้น แน่นอนว่ายังต้องมาดูในสถานที่จริงก่อนค่อยตัดสิน

เนื่องจากทะเลสาบจงโยวไม่มีความเคลื่อนไหวโดยตลอด พวกเขาห้าคนจึงไปสังเกตการณ์ที่ข้างทะเลสาบทุกวัน

คนของกลุ่มอำนาจอื่นก็ไม่ต่างจากพวกเขาเช่นกัน

มาถึงเวลานี้ แต่ละกลุ่มอำนาจล้วนไม่มีการสัมผัสติดต่อกันอย่างสนิทสนมเกินพอดี มิเช่นนั้นก็จะดูชัดเจนเกินไป ทว่าขณะเดินไปเดินมาก็ยังคงทักทายถามไถ่พร้อมกับสืบความลับของกันและกันไปด้วยเล็กน้อย

เหมือนอย่างยามนี้ คนกลุ่มหนึ่งก็กำลังเดินมาทางพวกเขาแล้ว

หลิงเซ่าจวินมองเห็นคนเหล่านั้นก็พูดกับโม่อีเหรินเสียงค่อยทันที “เพียงพอนเหลืองมาแล้ว”

“พวกเขาเป็นใคร” โม่อีเหรินเหลือบมองพวกนั้นปราดหนึ่ง

“ห้าอัจฉริยะในรุ่นนี้ของตระกูลไป่หลี่ เป็นผู้สืบทอดจากห้าสายตระกูล ไป่หลี่จิงหลิว ไป่หลี่จิงหลัน ไป่หลี่จิงไห่ ไป่หลี่จิงเทา และไป่หลี่จิงเหอ ไป่หลี่เยียนเป็นคนของสายที่สาม” หลิงเซ่าจวินตอบอย่างสั้นกระชับจบ ห้าคนนั้นก็เดินมาถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว

“ประมุขหอน้อยหลิง ประมุขหอน้อยหลง ไม่ได้พบกันเสียนาน”

พอเปิดปากพูดก็ทำเป็นมองข้ามไป่หลี่จิงหงกับชิงอู๋หยาไปแล้ว ส่วนโม่อีเหรินน้อย ตอนนี้มีคนรู้จักเพียงไม่กี่คน ทว่าในคนที่มายังมีคนมองนางอยู่หลายอึดใจ

โม่อีเหรินหรี่ตาลงน้อยๆ สายตานี้ชวนให้คนรำคาญใจเป็นพิเศษ นางขยับไปยืนด้านหลังไป่หลี่จิงหง ตัดสินใจจะสังเกตการณ์ก่อน ทว่าได้เตรียมผงพิษไว้พร้อมแล้ว

ดวงตาสีเงินของเขี้ยวเงินที่อยู่บนบ่าโม่อีเหรินก็ตรึงอยู่ที่คนพวกนั้นอย่างเงียบๆ เช่นกัน

“คุณชายจิงหลิว ไม่ได้พบกันเสียนานเลย” หลิงเซ่าจวินเองก็เห็นสายตาของพวกเขา จึงก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งอย่างแนบเนียน อาศัยการทักทายปราศรัยบังโม่อีเหรินเอาไว้