ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 2

“พฤติการณ์ของนางมีจุดที่เสียมารยาทไป แต่จำนวนหินวิเศษที่ประมุขหอน้อยหลิงเรียกก็ไม่น้อยเช่นกัน” ไป่หลี่จิงเทากล่าว

“ยาแก้พิษเดิมทีก็ไม่ได้ราคาถูกมิใช่หรือ” หลิงเซ่าจวินตอบยิ้มๆ

ถึงภาคีผู้ฝึกตนจะหลอมได้เองแล้วอย่างไร แพงก็คือแพง นี่เป็นความจริง

“น้องเทา น้องเหอ พอได้แล้ว เรื่องนี้เป็นพวกเราเสียมารยาท ไม่อาจตำหนิประมุขหอน้อยหลิง” ไป่หลี่จิงหลิวเพิ่งเอ่ยห้ามเอาตอนนี้

หากอยากห้ามจริงๆ ก็ควรจะห้ามตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว มิใช่รอจนเถียงไม่ชนะแล้วค่อยห้าม

โม่อีเหรินไม่เห็นด้วย ขณะเดียวกันก็มองดูท่าทีของห้าคนนี้อยู่ในสายตา

ดูเหมือนเป็นอย่างที่หลิงเซ่าจวินสันนิษฐาน ภายในสกุลไป่หลี่ก็ไม่ค่อยสงบเช่นกัน

การทักทายปราศรัยพรรค์นี้น่าเบื่อเหลือเกิน โม่อีเหรินมองท้องฟ้าปราดหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ “จิงหง พวกเรากลับไปกินมื้อกลางวันกัน”

“อืม”

แม้เสียงจะเบายิ่ง แต่ไม่กี่คนในที่นี้ล้วนมีพลังยุทธ์ไม่ต่ำ ระยะห่างแค่นี้ต่อให้พูดเบาเพียงไรก็ยังได้ยินอยู่ดี

ไป่หลี่จิงหลิวจึงถือโอกาสถาม “แม่นางท่านนี้ดูไม่คุ้นหน้าเสียเลย ไฉนจึงไม่เคยได้พบมาก่อน”

สายตาน่ารำคาญนี้มาอีกแล้ว โม่อีเหรินมองเขาปราดหนึ่ง แล้วจับแขนของไป่หลี่จิงหงโดยไม่ปริปาก

ท่านตาบอกว่า ‘พูดกับคนน่ารำคาญไปก็เสียเวลา ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องไปพูดด้วย หากยังไม่รู้กาลเทศะอีก หาโอกาสสั่งสอนสักยกก็พอแล้ว ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ’

ด้วยเหตุนี้ไป่หลี่จิงหลิวจึงได้รับเกียรติถูกโม่อีเหรินจดจำเอาไว้แล้ว

ทว่าท่าทีของไป่หลี่จิงหงนั้นตรงไปตรงมายิ่งกว่า เขามองเมินอย่างตรงไปตรงมา แล้วจูงโม่อีเหรินหมุนตัวเดินจากไป

“…” คนทั้งห้าจากตระกูลไป่หลี่เบิกตาโพลง ท่าทีตอบสนองดูชอบกลยิ่ง

แต่ในจำนวนนั้น ไป่หลี่จิงหลันกลับยิ้มออกมา

ด้านไป่หลี่จิงหลิวก็ไต่ถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “นี่ก็คือวิธีการต้อนรับแขกของภาคีผู้ฝึกตนหรือ”

“มิใช่ นี่เป็นศิษย์สืบทอดคำสอนของอาจารย์ การแสดงออกของไป่หลี่จิงหงเป็นเพียงการปฏิบัติตามคำสั่งสอนของอาจารย์อาอิง มิได้มีเจตนามุ่งเป้าไปที่ท่าน” หลิงเซ่าจวินกล่าวพร้อมกับยิ้มตาหยี

เขาจำได้ว่ามีปีหนึ่งอาจารย์อาอิงเคยตบโต๊ะเดินหนีคนไปต่อหน้าต่อตาประมุขตระกูลไป่หลี่ ดังนั้นการที่ไป่หลี่จิงหงหันหลังเดินหนีไปเช่นนี้จึงไม่นับเป็นอะไรจริงๆ

หากแต่ไป่หลี่จิงหลิวได้ยินแล้วกลับหน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิม

“ได้ยินว่าประมุขหอน้อยแห่งหอลงทัณฑ์เป็นคนตระกูลไป่หลี่ของพวกข้า”

“กระนั้นหรือ” หลิงเซ่าจวินทำท่าทางประหลาดใจเหมือนเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

“ไป่หลี่เยียนเป็นมารดาของเขากระมัง” ยังจะทำไขสืออีก?