ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 3

“…” ไม่พูดก็ยังดี พอนางพูดที หลิงเซ่าจวินยิ่งหมดคำจะกล่าวไปใหญ่ ทว่าเขาก็มองเขี้ยวเงินโดยตลอดด้วยความสงสัยใคร่รู้ “โม่อีเหริน สัตว์ตัวน้อยนี้เป็นสัตว์วิเศษกระมัง”

“ใช่แล้ว”

“เป็นสัตว์วิเศษชนิดใด”

“หมาป่า”

“หมาป่า?!”

ตัวแค่นี้ ดูอย่างไรก็เหมือนลูกสุนัขมากกว่า

คงเพราะสายตาสงสัยของหลิงเซ่าจวินแสดงชัดเกินไป เขี้ยวเงินจึงถลึงตาใส่เขา ก่อนจะหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้ยิ่งมองเขาแล้วยิ่งโมโห

“…” เขาถูกสัตว์ตัวน้อยตัวหนึ่งเหยียดหยามเข้าแล้ว

หลงชิงเหยาเองก็สังเกตดูเขี้ยวเงินอย่างละเอียดเช่นกัน มองดูทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง

“เป็นหมาป่า” หลงชิงเหยาประกาศความมั่นใจนี้ออกมาทันที

“ท่านรู้ได้อย่างไร” หลิงเซ่าจวินมองไม่ออก

“มีเพียงหมาป่าที่มีขนสีเงิน” หลงชิงเหยาทำสีหน้าท่าทางมั่นใจ

“…” หลิงเซ่าจวินแทบหงายหลัง

มีวิธีการจำแนกชนิดสัตว์วิเศษโดยอาศัยสีขนด้วยหรือ!

โม่อีเหรินลูบหลังเขี้ยวเงินเบาๆ เพื่อไม่ให้มันโมโหจนพ่นพายุหมุนใส่สองคนนี้ จากนั้นก็ยิ้มตาหยีกล่าวว่า “เขี้ยวเงินอย่าโมโห จะดีจะชั่วเขาก็อายุมากกว่าพวกเรา พวกเราไม่อาจบอกว่าเขาเห็นโลกมาน้อยได้ มีโอกาสค่อยให้พวกเขายลโฉมรูปลักษณ์อันยิ่งใหญ่น่าเกรงขามของเจ้า ทำให้เขาต้องอ้าปากค้างไปเลย”

เขี้ยวเงินคิดแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงหายโมโหในที่สุด

“คือว่า…โม่อีเหริน ข้าไม่ได้ไม่เชื่อเสียหน่อย” อย่าเสี้ยมสอนให้สัตว์ตัวน้อยเห็นข้าเป็นศัตรูสิ

“อย่างนั้นหรือ” โม่อีเหรินมองเขาอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

หลิงเซ่าจวินเปลี่ยนเรื่องพูดทันควัน “จริงสิโม่อีเหริน ข้าเห็นท่านทำเป็นทุกอย่าง แม้แต่ของที่ทำได้ยากขนาดชาวิเศษ ท่านก็ยังทำได้อย่างชำนิชำนาญ ท่านไปเรียนมาจากที่ใดกันแน่”

“ท่านตาสอน และอ่านตำรา”

“เช่นนั้น…” หลิงเซ่าจวินยังอยากจะถามอีก โม่อีเหรินกลับพลันร้องห้าม

“ประเดี๋ยวก่อน”

เสียงของเสี่ยวทุนปรากฏขึ้นในห้วงสมองของโม่อีเหริน

‘ท่านแม่ ท่านแม่! มีบางอย่างจะปรากฏตัวแล้ว ที่บนผิวทะเลสาบด้านเหนือห่างจากตำแหน่งเมื่อครู่ครึ่งลี้ ท่านแม่รีบมาเร็วเข้า!’