ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

“พอข้ามาถึงก็ถูกส่งตัวไปที่ทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง แล้วก็หาสิ่งนี้เจอโดยบังเอิญ มีสิ่งนี้แล้ว พวกเราก็คิดหาวิธีกลับไปดินแดนเทพยุทธ์ภายในร้อยปี เช่นนี้ก็สามารถช่วยท่านพ่อของท่านได้แล้ว” โม่อีเหรินมองเขาอย่างเฝ้ารอดูว่าไป่หลี่จิงหงจะดีใจหรือไม่

ท่าทีของไป่หลี่จิงหงคือเก็บกล่องหยกลงเรียบร้อยแล้วก็กอดโม่อีเหรินไว้ จุมพิตนางเนิ่นนานอย่างดุเดือดแต่ก็มิได้ทำให้นางเจ็บ

โม่อีเหรินเกือบจะหายใจไม่ออก

“อีเหริน ขอบคุณ” ไป่หลี่จิงหงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า เขาขอบคุณที่นางใส่ใจต่อความวิตกกังวลของเขาเสมอมา

“ไม่ต้องขอบคุณ ท่านคือไป่หลี่จิงหงนี่นา” เสียงของโม่อีเหรินก็แผ่วเบา เนื่องจากยังหายใจได้ไม่เต็มปอด ทว่านางยังไม่ลืมสำทับอีกคำ “ไป่หลี่จิงหงของข้า”

ไป่หลี่จิงหงเป็นคนของนาง ดังนั้นความวิตกกังวลของเขาจึงเป็นเรื่องที่นางต้องช่วยคลี่คลาย

ภาพนี้ สองสัตว์หนึ่งพืชต่างมองเห็นแล้ว

เสี่ยวทุนคว้าโอกาสสอนหนึ่งพืชทันที “เวลาพรรค์นี้ พวกเราต้องเงียบกันหน่อย อย่าไปเอะอะรบกวนท่านพ่อกับท่านแม่”

ทั้งๆ ที่เสี่ยวทุนมีเสียงเป็นเด็กชายนุ่มนิ่มอ่อนวัย แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงเป็นคนแก่กร้านโลก ฟังดูเป็นเด็กแก่แดดแท้ๆ

หากแต่เสี่ยวเถิงกลับพยักหน้าอย่างจริงจังยิ่ง “ข้าเข้าใจแล้ว”

นี่ก็เป็นเสียงเด็กหญิงนุ่มนิ่มอ่อนวัยกำลังทำตัวแก่แดดเช่นกัน

ส่วนเขี้ยวเงินกลับมองไปที่ไกลๆ มันรู้สึกได้ว่าตรงนั้นมีของบางอย่างที่ดึงดูดมันยิ่ง ทว่ามีบางอย่างกำลังมาเช่นกัน…

เป็นลมกระโชก!

“โม่อีเหริน มีลมกระโชก!” เขี้ยวเงินก้าวไปบังข้างหน้าทันที

ลมกระโชกลูกนี้ทั้งเร็วทั้งแรงทั้งมหึมา พลานุภาพมากกว่าลูกก่อนอย่างน้อยสิบเท่า ขอบเขตก็มากกว่าเช่นกัน

เขี้ยวเงินตั้งสมาธิจดจ่อ เสี่ยวทุนขดตัวจ้องเขม็งอยู่บนหัวเขี้ยวเงิน เสี่ยวเถิงขยายตัวอยู่ข้างเท้าเขี้ยวเงิน

“จิงหง ขุดโพรงลงไป!” โม่อีเหรินพูดพลางซัดไอกระบี่ไปที่ด้านล่าง

ไป่หลี่จิงหงช่วยซัดไอดาบลงไปเพิ่ม

ลมแรงจู่โจมมาแล้ว

“เข้าไปให้หมด!”

พอพูดจบ โม่อีเหรินก็กอดสามตัวนั้นไว้ ก่อนดึงไป่หลี่จิงหงกระโดดเข้าไปด้วยกัน

เขี้ยวเงินกับเสี่ยวเถิงหดร่างลงแล้วเกาะตัวโม่อีเหรินไว้ทันที ไป่หลี่จิงหงเองก็กอดนางกลับแล้วตะโกนสั่งเสี่ยวทุน

“บังปากโพรงไว้!”

เสี่ยวทุนเดิมทีก็ไม่ได้ขยายร่าง จึงไม่ต้องหดร่างลง พร้อมกับที่มันกลับไปขดตัวบนข้อมือท่านแม่ก็ได้ยินคำสั่งจากท่านพ่อ มันจึงพ่นฟองอากาศลูกหนึ่งไปบังปากโพรงไว้ทันที

ฟิ้ว…