ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 4

แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของฉู่อวิ๋นเฟยเหลือบมองโม่อี้โหรว แม้นางจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาต้องมองนางเยี่ยงนี้ แต่อย่างไรนางก็ไม่ยอมถอยให้ต้วนหลิงหลงเสวยสุขอยู่แล้ว จึงจ้องเขากลับอย่างยั่วยุ

“ท่านพ่อ น้องฉีพูดอะไรผิดหรือ หรือว่ากฎของห้องฝึกยุทธ์เปลี่ยนไปแล้ว คนที่มีวรยุทธ์สูงกว่าสามระดับชี้แนะคนที่มีระดับต่ำกว่าไม่ได้? ก่อนหน้านี้ท่านพ่อไม่ใช่กำชับเป็นพิเศษให้ข้าสั่งสอนน้องหลิงอย่างดีหรือ หรือท่านพ่อคิดว่าข้าไม่ต้องห่วงใยน้องหลิงแล้ว ต่อไปข้าจะได้ไม่ต้องสอนวรยุทธ์ใดๆ แก่น้องหลิงอีก”

ตั้งแต่ต้นจนจบ น้ำเสียงของฉู่เซวียนอั๋งราบเรียบยิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย ทว่าเขาจะไม่มีทางยอมให้น้องชายตนเองได้รับความไม่เป็นธรรมอีก

น้องชายและน้องสาวของเขาไม่ใช่คนไม่เอาไหน ไม่ว่าใครก็เลิกคิดจะด่าว่าตามใจได้

อย่างไรฉู่อวิ๋นเฟยก็คิดไม่ถึงว่าจะมีวันถูกลูกชายที่เฉลียวฉลาดและทำให้เขาภาคภูมิใจมาตลอดยอกย้อนเสียจนเขาพูดไม่ออก

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น แม่ลูกคู่นี้ล้วนกำลังคัดค้านการตัดสินใจของเขา ทุกคนล้วนคัดค้านหรือ

“พี่ใหญ่ พี่ลำเอียง รักแต่น้องฉี” ฉู่เซวียนหลิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ เขานับถือพี่ใหญ่ พี่ใหญ่เก่งกาจโดยแท้ เหตุใดจึงรักแต่คนไม่เอาไหน คนผู้นั้นไม่ควรจะยืนข้างพี่ใหญ่ด้วยซ้ำ!

ฉู่เซวียนอั๋งเพียงเหลือบมองฉู่เซวียนหลิงแวบหนึ่งอย่างแข็งกร้าว เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก สายตาเย็นชาของพี่ใหญ่น่ากลัวยิ่งนัก แต่…เขายังคงไม่ยินยอม

“น้องหลิง…” ฉู่เฉาหรงที่เดิมทียืนเงียบๆ อยู่ด้านข้างเข้ามาโอบกอดน้องชาย พร้อมมองพี่ใหญ่อย่างไม่พอใจเช่นกัน

“พี่ใหญ่ น้องหลิงผิด น้องฉีก็ผิดเหมือนกัน ขออภัยซึ่งกันและกัน ต่อไปจะได้เลิกเข้าใจผิด พอใจกันทั้งสองฝ่าย รักกันฉันพี่น้อง เช่นนี้ไม่ดีหรือ พวกเราต่างเป็นลูกของท่านพ่อเหมือนกัน ท่านพ่อไม่มีทางเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง การตัดสินใจของท่านพ่อยุติธรรมที่สุด”

“น้องฉีไม่ได้ทำผิด ไม่ต้องขออภัย” ฉู่เซวียนอั๋งยืนกราน

“เช่นนั้นข้าก็ไม่ได้พูดผิด ฉู่เซวียนฉีไร้พรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ ถ้าไม่ใช่คนไม่เอาไหนแล้วจะเป็นอะไร” ฉู่เซวียนหลิงเอ่ยอย่างโกรธแค้น

ฉู่เซวียนอั๋งจ้องเขาอย่างเย็นยะเยือก จ้องจนฉู่เซวียนหลิงหดตัวเข้าไปในอ้อมกอดพี่สาว

“พี่…”

“พอได้แล้ว!” ฉู่อวิ๋นเฟยตะโกนให้หยุด “ฉีเอ๋อร์ ขออภัยพี่รองของเจ้า เรื่องนี้ก็พอกันแค่นี้ ห้ามใครพูดมากความอีก”

ฉู่อวิ๋นเฟยโกรธเกรี้ยวจริงๆ แล้ว โม่อี้โหรวเบะปาก ไม่พูดอะไรอีก ต้วนหลิงหลงยิ่งไม่พูดอะไรใหญ่ แต่ฉู่เซวียนอั๋งยังไม่ยอมถอย

“ท่านพ่อ น้องฉีไม่ได้ทำผิด” ฉู่เซวียนอั๋งปกป้องน้องชายต่อไป

“อั๋งเอ๋อร์ เจ้าจะฝ่าฝืนคำสั่งของข้า?” ฉู่อวิ๋นเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ท่านพ่อ เป็นเพราะข้าไม่ค่อยมีพรสวรรค์ ท่านถึงไม่รักข้าใช่หรือไม่” ฉู่เซวียนฉีไม่ยอมหลบหลังพี่ชายอีกต่อไป กลับเดินออกมายืนข้างพี่ชาย เผชิญหน้ากับบิดาโดยตรง