ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 4

“แล้วเจ้ามีแนวคิดเช่นนี้ได้อย่างไร” เฟิงเหยี่ยนแปลกใจอย่างยิ่ง

ครั้นฉู่เซวียนอั๋งแลมองก็ตระหนักได้ว่าตนเองมีนิสัยสุขุม รู้ความเร็วกว่าอายุ ส่วนฉู่เซวียนฉีซื่อตรง พูดน้อย ไม่มีไหวพริบ เขาเชื่อแน่ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสอนนาง

“อืม…” ฉู่อีเหรินครุ่นคิดอย่างจริงจังยิ่งนัก ก่อนจะตอบเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อาจารย์ของพี่เล็กคนหนึ่งเหมือนว่าเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ตั้งแต่เกิด หลังจากที่ผ่านความเป็นความตายมาไม่รู้กี่รอบ ก็จะเข้าใจชีวิตในทันใด”

น้ำเสียงและสีหน้านาง ตอบอย่างเคร่งขรึมไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่ก่อนตอบราวกับมีลำแสงแห่งความขี้เล่นแวบผ่านดวงตา

ทว่าประจวบเหมาะกับที่บุรุษชุดสีเทาเงินเห็นเข้า ดังนั้นเขากล้ามั่นใจว่าเด็กหญิงตัวน้อยที่ดูมีเมตตา ไร้เดียงสาและอ่อนแอผู้นี้ ภายในต่างจากบุคลิกภาพภายนอกโดยสิ้นเชิง

พูดง่ายๆ ว่านางก็คือเสือแก่ที่สวมเสื้อคลุมแมวน้อย ไม่อาจมองข้ามไปได้เลย

ที่หาได้ยากก็คือเห็นชัดว่าร่างกายนางเจ็บปวด ทว่ายังคงพูดเล่นหยอกล้อกับผู้อื่นได้ ไม่แสดงออกถึงความเจ็บป่วยเพราะความทรมาน เพื่อเรียกร้องความสงสารแม้แต่น้อย

ช่างประเสริฐนัก!

เขาหยิบขวดหยกออกมาจากอกเสื้อ เทลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาป้อนใส่ปากนาง

“กินลงไป”

ยามที่เขาเทลูกกลอนออกมานั้น กลิ่นหอมอ่อนก็พัดโชย คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนรู้สึกได้

ฉู่อีเหรินช้อนตาขึ้นมองด้วยใบหน้าราบเรียบ เอียงคออย่างงุนงง แต่นางลังเลเพียงชั่วครู่ก็อ้าปากกินลูกกลอนเม็ดนั้นเข้าไป

พอลูกกลอนเม็ดนั้นเข้าปากก็ละลายไหลลงไปในลำคอ ความรู้สึกเย็นสบายและผ่อนคลายไหลเวียนไปทั่วร่างทันที บรรเทาความเจ็บปวดที่กระจายออกมาจากกระดูกได้จริงๆ

“นี่คือ…” ฉู่เซวียนอั๋งแลมองเขา

“ลูกกลอนที่ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย” บุรุษผู้นั้นเอ่ยสั้นกระชับ

“ขอบคุณอย่างยิ่ง” ฉู่เซวียนอั๋งเอ่ยจากใจจริงพลางกอดน้องสาวไว้แน่น

บุรุษผู้นั้นไม่มองพวกเขาอีก เขานั่งลงอีกครั้ง จากนั้นเรียกสหายรักเสียงหนึ่ง “เหยี่ยน”

“ข้ารู้” เฟิงเหยี่ยนพยักหน้า คงอยากรู้เรื่องของฉู่อีเหรินเพิ่มเติมกระมัง

ระหว่างทั้งสองไม่ต้องกล่าวอะไรทั้งนั้นก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร นี่คือสิ่งที่รู้กันระหว่างสหายรักสินะ เฟิงเหยี่ยนเดินไปที่หน้าประตู สั่งคนด้านนอกไม่กี่ประโยคแล้วค่อยเดินกลับมา

อันที่จริงแม้ว่าสหายรักจะไม่เอื้อนเอ่ย เฟิงเหยี่ยนก็เตรียมจะสืบเรื่องราวของสามพี่น้องสกุลฉู่อย่างละเอียดอยู่แล้ว ในเมื่อฉู่เซวียนฉีเป็นถึงลูกศิษย์เพียงผู้เดียวของเขาในขณะนี้ แน่นอนว่าเขาจะต้องทำความรู้จักกับอีกฝ่ายให้มากหน่อย

“ผู้อาวุโส ท่านรักษาน้องสาวข้าให้หายได้หรือไม่” ฉู่เซวียนอั๋งถามอีกครั้ง ยามนี้เขาอยากรู้คำตอบของคำถามนี้มากที่สุด

“นางจะไม่เป็นอะไรชั่วคราว” บุรุษผู้นั้นมองฉู่เซวียนอั๋งแวบหนึ่งแล้วค่อยตอบ