ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 4

“ประมุขน้อยตระกูลฉู่” เฟิงเหยี่ยนคลี่ยิ้มบางๆ บอกเป็นนัยว่าอย่าถามอีก เผื่อจะไปยั่วโทสะใครบางคน จากนั้นหันมามองลูกศิษย์ที่ตนเองเพิ่งรับ “ฉีเอ๋อร์ วันนี้ดึกมากแล้ว พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”

“ขอรับ…อาจารย์” ฉู่เซวียนฉีตอบรับอย่างเคารพนบนอบ

“ข้าจะให้คนส่งพวกเจ้ากลับไป”

“ขอบคุณผู้อาวุโสเฟิงมาก แต่ไม่ต้อง พวกเรานั่งรถม้ามา” ด้วยตระหนักดีว่าไม่ควรขอร้องมากเกินไป ฉู่เซวียนอั๋งกลับมาสุขุมดังเดิม โค้งคำนับไปยังบุรุษสวมชุดสีเทาเงินอีกครั้งอย่างนอบน้อม “ขอบคุณมากที่มอบยาให้ พวกข้าขอตัวก่อน” เขาโค้งคำนับไปทางเฟิงเหยี่ยนอีกครั้ง

จากนั้นฉู่เซวียนอั๋งพาน้องชายและน้องสาวเดินออกจากสมาคมโดยมีคนของสมาคมคอยนำทาง

เฟิงเหยี่ยนมองส่งพวกเขาจากไป ค่อยนั่งลงข้างสหายรัก

“ฉู่เซวียนอั๋งเป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆ”

ในความเป็นจริง เฟิงเหยี่ยนและสหายรักเริ่มสังเกตพวกเขาตั้งแต่พวกเขาสามพี่น้องย่างเข้ามาในสมาคม ท่าทางฉู่เซวียนอั๋งทำให้เฟิงเหยี่ยนชื่นชมอย่างยิ่ง

เด็กที่เพิ่งอายุสิบเอ็ดปีผู้หนึ่งรักใคร่และปกป้องน้องชายน้องสาวของตนได้ถึงเพียงนี้ อีกทั้งสายตาของเด็กผู้นั้นก็ยังสุขุมและแน่วแน่ยิ่ง ไม่มีการเสแสร้งแต่อย่างใด หากพิเคราะห์ข้อเสนอในดินแดนที่ให้ความสำคัญต่อผู้เลิศล้ำและมีพรสวรรค์ ฉู่เซวียนฉีและฉู่อีเหรินคงจะต้องถูกสกุลฉู่ละเลย แต่ฉู่เซวียนอั๋งกลับใช้อำนาจของตนปกป้องน้องชายและน้องสาวกระมัง

แม้คล้ายกับจะปกป้องมากเกินไปสักหน่อย แต่น้ำใจนี้ช่างล้ำค่านัก

“ฉู่อวิ๋นเฟยเลี้ยงลูกเช่นนี้?!” พอบุรุษสวมชุดสีเทาเงินเอ่ยปาก ก็ไม่อาจปิดบังการดูแคลนในใจไปได้

เฟิงเหยี่ยนได้ยินก็เกือบอดคล้อยตามไม่ได้ ทว่ายังอดกลั้นไว้ หัวเราะเยาะผู้อื่นลับหลังคล้ายไม่ค่อยมีศีลธรรมเท่าใด จะดีจะเลวอย่างไรเขาก็ต้องไว้หน้าบิดาของลูกศิษย์บ้าง

“เฉิน ท่านแสดงทีท่ากับอีเหรินน้อยต่างออกไป” เฟิงเหยี่ยนรู้จักเขาดี ถ้าหากไม่ใช่คนที่เขาถูกใจ เขาจะไม่ยอมพูดด้วยสักประโยค ทว่าเขากลับคุยกับฉู่อีเหรินตั้งมากมายเพียงนั้น

“ข้าจะพานางไป” เขาพูดตรงๆ

“จะพาฉู่อีเหรินไป?!” เฟิงเหยี่ยนมองเขาอย่างคาดไม่ถึง

สหายรักของเขาคนนี้แม้แต่ร่างกายยังไม่ยอมให้เปื้อนฝุ่น จะเลี้ยงเด็กไว้ข้างกายได้อย่างไรกัน

อีเหรินน้อยแม้จะถูกมองข้ามอย่างไร แต่ก็เป็นลูกหลานสกุลฉู่ คนในสกุลฉู่จะเห็นด้วยหรือ…แม้เฟิงเหยี่ยนจะรู้ว่าไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้เท่าไรนัก เพราะเรื่องที่เฉินอยากทำ ฉู่อวิ๋นเฟยคงไม่กล้าไม่เห็นด้วย เพียงแต่ว่าเขาจะขออะไรแลกเปลี่ยนจากเฉินหรือไม่…

ฉู่อวิ๋นเฟยกลายเป็นประมุขตระกูลฉู่ได้ คงไม่ใช่คนที่มีโอกาสแล้วจะไม่คว้าผลประโยชน์ไว้แน่นอน ที่ผ่านมาขอเพียงเขามีโอกาส จะพยายามคิดหาวิธีทำความรู้จักกับเฉิน ทว่ายามนี้เฉินจะไปเยือนถึงที่เอง…

“ท่านคิดว่าข้าจะให้โอกาสคนพรรค์นั้นหรือ” เขาพูดขึ้นอย่างเหยียดหยาม

เฟิงเหยี่ยนตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นก็ระบายยิ้ม

“ก็ใช่” ไม่ว่าเฉินจะทำอะไรก็ไม่เคยสนใจเสียงคนรอบข้าง เวลาเขาจะผูกความสัมพันธ์กับใคร จะมองเพียงแค่ถูกชะตาหรือไม่ อารมณ์ดีพอหรือไม่…

เดี๋ยวก่อน นี่คล้ายกับท่าทางของอีเหรินน้อยเมื่อครู่ หรือว่านี่คือ…การถ่ายทอดข้ามรุ่น!