ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 4

“เหยี่ยน อย่าคิดเหลวไหล” เขาเพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็รู้ว่าสหายรักต้องกำลังคิดเรื่องที่จะทำให้เขาโมโหอีกแน่นอน

“ข้าไม่ได้คิดเหลวไหล แต่ว่า…” เฟิงเหยี่ยนยิ้มอยู่ชั่วครู่ “นิสัยของอีเหรินน้อยคล้ายท่านมาก”

“นางแตกต่างจากฉู่เซวียนอั๋งและฉู่เซวียนฉี” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“ไม่เหมือนตรงที่ใด”

ทว่าเขากลับไม่ตอบ เพียงแต่ทำหน้าครุ่นคิด หากเขาไม่เห็นคุณค่านาง กลัวว่าฐานะของฉู่อีเหริน…

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูไม้สองเสียงดังขึ้นขัดการสนทนาของพวกเขา

“ผู้อาวุโส สารข้อมูลที่ท่านต้องการมาส่งแล้วขอรับ” มีคนมารายงานด้านนอกห้อง

“เข้ามา” เฟิงเหยี่ยนเอ่ย

หลังจากรับสารข้อมูลมาก็ให้คนผู้นั้นออกไป ครั้นเฟิงเหยี่ยนอ่านสารข้อมูลส่วนแรกเสร็จ เขาก็หน้าคว่ำโดยพลัน ก่อนจะส่งสารข้อมูลให้เฉิน

เฉินอ่านแล้วไม่ได้ทำหน้าเช่นเขา เพียงแต่บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจนทำให้คนที่อยู่ใกล้แทบต้องถูมือให้อบอุ่น

“ไป!” ทิ้งสารข้อมูลในมือ เขาลุกขึ้นก้าวยาวๆ เดินออกไปด้านนอก

เฟิงเหยี่ยนตามไปทันที

คืนนี้คฤหาสน์สกุลฉู่ต้องคึกคักแน่!

ครั้นฉู่เซวียนอั๋งสามพี่น้องนั่งรถม้ากลับมายังสกุลฉู่ ก็แลเห็นพ่อบ้านสกุลฉู่ยืนรออยู่หน้าประตู

เมื่อพ่อบ้านสกุลฉู่เห็นพวกเขาก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับทันใด

“คุณชายใหญ่ คุณชายสาม คุณหนูน้อย” พ่อบ้านเรียกด้วยความเคารพ

“มีเรื่องอะไร” ฉู่เซวียนอั๋งถามขึ้น

“นายท่านสั่งข้าให้รออยู่ที่นี่ พอพวกคุณชายกลับมาให้เชิญไปยังห้องโถงกลางเรือนหลักขอรับ”

ในรอบรั้วของคฤหาสน์สกุลฉู่ ไม่ใช่มีเพียงครอบครัวของฉู่อวิ๋นเฟยอาศัยอยู่ นอกจากห้องโถงกลางของเรือนหลักแล้ว แต่ละเรือนจะมีห้องโถงเป็นของตนเอง ครอบครัวของฉู่อวิ๋นเฟยอาศัยอยู่ที่เรือนหลัก

“ข้ารู้แล้ว” ฉู่เซวียนอั๋งอุ้มน้องสาว และเดินนำน้องชายไปทางเรือนหลักทันที

พ่อบ้านไตร่ตรองเล็กน้อย แม้จะรู้ดีว่าไม่ควรพูดมาก แต่ยังเดินขึ้นหน้าไปกล่าวเตือนประโยคหนึ่ง “คุณชายใหญ่ นายท่านคล้ายจะอารมณ์ไม่ดี โปรดระวังตัวด้วยขอรับ”

“อืม” ฉู่เซวียนอั๋งพยักหน้า บอกเป็นนัยว่าไม่ต้องตามมาและแสดงความขอบคุณ