ทดลองอ่าน ยอดสามีของกุลสตรีอันดับหนึ่ง เล่ม 3 บทที่ 83-84

เฉิงอวี๋จิ่นเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เหลียนเชี่ยวก็ยกยากลับมา นางเห็นห้องส่วนในไม่มีใครก็ตกใจอย่างมาก แต่เมื่อเห็นเฉิงอวี๋จิ่นกับตู้รั่วเดินออกมาจากหลังฉากบังตาจึงโล่งอก พูดอย่างตื่นเต้นยินดี “คุณหนู ท่านตื่นแล้ว!”

เฉิงอวี๋จิ่นพยักหน้า นางนั่งลงบนเตียง เห็นบนโต๊ะมีของหวานทำจากบ๊วยเค็มหลากหลายแบบตั้งวางอยู่ เฉิงอวี๋จิ่นก็เลิกคิ้ว เหลียนเชี่ยวตาดีมากพูดต่อไปว่า “นี่คือของที่พ่อบ้านหลิวส่งมาให้ บอกว่านายท่านเก้ากังวลว่าคุณหนูเพิ่งตื่นจะยังไม่อยากอาหาร จึงตั้งใจส่งอาหารเรียกน้ำย่อยเหล่านี้มาให้ท่านกระตุ้นการรับรสในปากเจ้าค่ะ”

เฉิงอวี๋จิ่นแทบจะถอนใจออกมาเสียงดังแล้ว ผู้เชี่ยวชาญลงมือก็รู้ว่าเก่งหรือไม่ ดูคนที่เป็นขันทีในวังสิ เห็นได้ชัดว่าเรื่องการปรนนิบัติคนเหล่านี้ล้วนเชี่ยวชาญมาก เฉิงอวี๋จิ่นไม่ค่อยเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เฉิงหยวนจิ่งสั่งการ เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานเฉิงหยวนจิ่งมีธุระ เขาจะจำรายละเอียดเหล่านี้ได้อย่างไร เกินครึ่งต้องเป็นสิ่งที่ขันทีผู้นี้เป็นคนเตรียม สุดท้ายยกประโยชน์ให้เจ้านาย

ยาเพิ่งออกจากเตา ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา เฉิงอวี๋จิ่นให้เหลียนเชี่ยวเอายาวางไว้ด้านข้าง ถามว่า “ท่านอาเก้าล่ะ”

เสียงของนางทุ้มต่ำแหบแห้ง ฟังแล้วเสียงสากๆ ฟังดูเป็นคนป่วยอย่างชัดเจน เฉิงอวี๋จิ่นพูดมากแล้วก็เจ็บคอ นางยกชาขึ้นดื่มกลั้วคอ คอที่แห้งผากจึงสบายขึ้นบ้าง

สุดท้ายก็ถามออกมาแล้ว คนที่ควรมาอย่างไรเสียก็ต้องมา การหลบเลี่ยงไม่ใช่การแนวทางที่เฉิงอวี๋จิ่นจะกระทำ

ตู้รั่วกับเหลียนเชี่ยวมองตากัน แล้วพูดว่า “นายท่านเก้าอยู่เรือนส่วนหน้าเจ้าค่ะ”

“เมื่อคืนโชคดีที่ท่านอาเก้าช่วยข้า สมควรจะขอบคุณท่านอาเก้าต่อหน้า อีกอย่างข้ายืมที่พักในเรือนส่วนตัวของท่านอาเก้า ตอนนี้ตื่นแล้ว ควรจะบอกกับเจ้าบ้านสักนิด ไปเรือนส่วนหน้าเชิญท่านอาเก้ามา บอกว่าข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับท่านอาเก้า”

ในเรือนส่วนหน้าเวลานี้ หลิวอี้กำลังพูดคุยกับเฉิงหยวนจิ่งเรื่องเฉิงอวี๋จิ่นเช่นกัน “…องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงเฉินบอกว่าอาการป่วยของคุณหนูใหญ่ไม่เป็นไรแล้ว กินยาไล่ความเย็นอีกสองเทียบก็ฟื้นแล้ว ฝ่าบาทเมื่อวานทรงรอท่านไม่ไหว จำต้องเสด็จกลับวังก่อน เมื่อครู่…ฝ่าบาทยังส่งคนมาถามว่าเหตุใดพระองค์จึงไม่เสด็จไปหา”

เมื่อวานหลังเฉิงหยวนจิ่งช่วยเฉิงอวี๋จิ่นในงานชมโคมไฟแล้วก็ตรงกลับเรือนพักที่ใกล้ที่สุด ทั้งเรียกหมอหลวงและอดนอนตลอดทั้งคืน วุ่นวายจนกระทั่งฟ้าใกล้สางจึงพักผ่อน อีกทั้งเฉิงอวี๋จิ่นถูกความเย็นจนหมดสติ เฉิงหยวนจิ่งเองก็แช่น้ำเย็นมาเช่นกัน พวกหลิวอี้เป็นห่วงสุขภาพของเฉิงหยวนจิ่ง รีบเตรียมยาขับความเย็นเช่นกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ทางด้านฮ่องเต้ย่อมไม่อาจไปพบหน้าได้แล้ว

อีกทั้งเฉิงหยวนจิ่งยังเป็นห่วงอาการป่วยของเฉิงอวี๋จิ่นด้วย หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็รีบไปเฝ้าที่เรือนส่วนใน จนกระทั่งฟ้าใกล้สว่าง เฉิงอวี๋จิ่นไข้ลดแล้วจึงกลับมาพักผ่อน นอนหลับได้ไม่นานก็ตื่นขึ้นมาจัดการเรื่องในวังอีก

หลิวอี้ถอนหายใจ ฮ่องเต้ให้คนมาสอบถามหลายครั้งแล้ว เห็นองค์รัชทายาทไม่มีแก่ใจสนใจเรื่องอื่น หลิวอี้จึงทำได้เพียงเลือกคำพูดที่ดีส่งไปให้ฮ่องเต้

นี่เกรงว่าคงเป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้ถูกคนผิดนัด เกินครึ่งคงจะมีครั้งนี้เพียงครั้งเดียว เขาไม่ได้พบเฉิงหยวนจิ่ง จะโกรธหรือไม่ยังไม่พูดถึง เฉิงหยวนจิ่งถูกเรื่องใดเหนี่ยวรั้งไว้ ฮ่องเต้ยังคงต้องการรู้

หลังจากหลิวอี้พิจารณาอย่างละเอียด จึงพูดอย่างอ้อมค้อมให้เฉิงหยวนจิ่งฟัง ผลปรากฏว่าผู้เป็นนายของเขาไม่ได้ช้อนตาขึ้นเลย พูดรับคำเสียงเรียบว่า “อืม”

หลิวอี้ปวดหัว จำต้องพูดเตือนสติโดยอ้อมอีกครั้ง “องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงไม่ได้พบพระองค์รู้สึกไม่วางพระทัย เดิมทีกำหนดว่าจะออกมาชมโคมไฟเพียงในวันที่สิบห้า เมื่อครู่เพิ่งยืดออกไปอีกหนึ่งวัน ฝ่าบาททรงสนพระทัยว่าเมื่อคืนเหตุใดพระองค์จึงไม่ได้เสด็จมา”

ฮ่องเต้ออกจากวังมาร่วมสนุกกับราษฎรในเทศกาลซั่งหยวน แท้จริงแล้วการออกจากวังนี้ยังอยู่ในหอสูงที่ราชวงศ์เป็นผู้สร้าง ไม่แตกต่างจากตำหนักตากอากาศเลย เพียงแต่ระเบียบกฎเกณฑ์ผ่อนปรนกว่าในวังหลวงมาก การป้องกันประตูเข้าออกควบคุมได้ง่าย ดังนั้นฮ่องเต้สามารถปลีกตัวระยะสั้นๆ ลอบมาพบกับเฉิงหยวนจิ่งได้ น่าเสียดายที่เมื่อวานเฉิงหยวนจิ่งไม่ได้ไป ฮ่องเต้จนปัญญา จำต้อง ‘ร่วมสนุกกับราษฎร’ เพิ่มอีกหนึ่งวัน