ทดลองอ่าน ยอดสามีของกุลสตรีอันดับหนึ่ง เล่ม 3 บทที่ 83-84

บทที่ 83

ตอนที่เฉิงอวี๋จิ่นตื่นมาอีกครั้ง ม่านเตียงโอบรอบ ม่านเหนือหัวเป็นรูปผีเสื้อบินชมดอกโบตั๋นที่ประณีตงดงาม ผ้าห่มแพรบนตัวอ่อนนุ่มอบอุ่น เฉิงอวี๋จิ่นขยับนิ้วมือ สาวใช้ข้างนอกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว พลิกเปิดม่านเตียงเบาๆ “คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

เป็นตู้รั่ว ครั้นเห็นใบหน้าที่คุ้นตาแล้ว เฉิงอวี๋จิ่นก็โล่งใจได้บ้าง นางใช้แขนยันตัวขึ้น ตู้รั่วรีบเข้าไปประคองนาง

“เวลาใดแล้ว”

“ยามเว่ย* สามเค่อเจ้าค่ะ”

ผ่านไปนานถึงเพียงนี้แล้วหรือ นางนอนหลับนานมาก เป็นบ่ายของวันต่อมาแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะนอนนานเกินไปหรือไม่ เฉิงอวี๋จิ่นถึงรู้สึกเจ็บคอ แขนขาไร้เรี่ยวแรง สมองก็มึนงง ดูท่านางตกน้ำครั้งนี้คงต้องป่วยไปสักระยะแล้ว

เฉิงอวี๋จิ่นลุกขึ้นนั่งอย่างมั่นคงด้วยการประคองของตู้รั่ว พบว่าเสื้อผ้าบนร่างตนเองก็เปลี่ยนหมดแล้ว

ตู้รั่วสังเกตเห็นสายตาของเฉิงอวี๋จิ่น จึงพูดว่า “คุณหนูไม่ต้องกังวล บ่าวกับเหลียนเชี่ยวเป็นคนเปลี่ยนให้ท่านเอง ตอนคุณหนูกลับมาเหนื่อยจนหมดสติไป นายท่านเก้าวางตัวท่านลงแล้วก็สั่งให้บ่าวสองคนเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่าน สั่งเสร็จเขาก็ออกไปเจ้าค่ะ เครื่องมือที่เรือนนายท่านเก้านี้มีพร้อมทุกอย่าง น้ำร้อนก็ต้มไว้แล้ว บ่าวกับเหลียนเชี่ยวใช้ผ้าชุบน้ำร้อนเช็ดตัวให้ท่านรอบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเสื้อตัวในใหม่ทั้งหมด จากนั้นหมอหลวงก็มาตรวจชีพจรให้ท่าน ทิ้งใบยาขับความเย็นให้ ตอนนี้เหลียนเชี่ยวกำลังคอยดูหม้อยาอยู่ในครัวเจ้าค่ะ”

ตู้รั่วเล่าเรื่องหลังจากที่เฉิงอวี๋จิ่นหมดสติไปอย่างละเอียด นางวางหมอนนิ่มหนุนเอวด้านหลังเฉิงอวี๋จิ่น พูดอย่างทอดถอนใจว่า “เดิมทีบ่าวยังตกใจว่าเหตุใดหมอหลวงจึงมาได้ทันในเวลาเช่นนี้ ภายหลังจึงรู้ว่าหมอหลวงมารออยู่ที่เรือนส่วนหน้านานแล้ว หลังจากบ่าวสองคนเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนู หมอหลวงจึงเข้ามาตรวจชีพจร นายท่านเก้าเป็นคนมีความสามารถจริงๆ คนยังกลับมาไม่ถึง ทุกอย่างในเรือนก็เตรียมพร้อมสรรพหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นแค่รอต้มน้ำร้อนทำให้พื้นอุ่นก็ต้องเสียเวลาครู่หนึ่ง คุณหนูตอนนั้นบนร่างยังสวมเสื้อผ้าเปียกอยู่ จะให้เสียเวลาได้อย่างไร”

พอตู้รั่วพูดเช่นนี้ เฉิงอวี๋จิ่นจึงพบว่าในห้องนี้ยังอบอุ่นอยู่ แต่มองไปแล้วไม่มีกระถางไฟ ที่แท้เพราะต้มน้ำอุ่นท่อใต้พื้นนี่เอง สกุลเฉิงเป็นถึงจวนโหว ยังมีเพียงเรือนพักของฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเท่านั้นที่ปูท่อให้ความร้อนใต้ดิน ห้องอื่นต่อให้เป็นของท่านหญิงชิ่งฝู ฤดูหนาวหาความอบอุ่นก็ยังต้องตั้งกระถางไฟ เฉิงอวี๋จิ่นก่อนหน้านี้ยังรู้สึกว่าเป็นฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงนี้ช่างดีเสียจริง แค่เรื่องการหาความอบอุ่นไม่รู้ว่าสบายกว่าผู้อื่นเท่าใดแล้ว คิดไม่ถึงว่าเวลาผ่านไปเร็วเช่นนี้ นางก็ได้สัมผัสกับการปฏิบัติเช่นเดียวกับฮูหยินผู้เฒ่าเฉิง

ท่อให้ความร้อนใต้ดินช่างแตกต่างจริงๆ ในห้องร้อนอย่างสม่ำเสมอ เหยียบบนพื้นก็มีความอุ่นนิดๆ ไม่เหมือนกระถางไฟ ต่อให้ใช้ถ่านที่ดีที่สุดก็จะมีกลิ่นควัน ส่วนที่อังโดนจะแห้งและร้อน แน่นอนว่าเงินที่ใช้ทำท่อให้ความร้อนใต้ดินก็สูงขึ้นเป็นเท่าตัวเช่นกัน

เป็นจริงดังคาด เรือนส่วนตัวขององค์รัชทายาท ต่อให้เป็นเพียงหนึ่งในเรือนส่วนตัว สิ่งที่ได้สัมผัสก็คือความหรูหรา

เฉิงอวี๋จิ่นขยับข้อมือเล็กน้อย เอนพิงหมอนนุ่มอย่างสบาย ในห้องอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิ บนตัวแห้งสบาย ถึงแม้ในหัวจะยังมึนงงอยู่ แต่ดีกว่าเมื่อวานมาก เฉิงอวี๋จิ่นมองสำรวจในห้องนี้ มองออกว่าที่นี่ไม่มีคนอาศัยมานาน ใหม่เอี่ยมและเย็นเยือก ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์ แต่เครื่องใช้ทุกอย่างมีพร้อมสรรพ

หลังจากเฉิงอวี๋จิ่นสำรวจเสร็จก็เลื่อนสายตากลับมาถามตู้รั่วว่า “ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง จวนโหวรู้ข่าวของข้าแล้วหรือ ท่านแม่กับอาสะใภ้รองล่ะ”

ตู้รั่วส่ายหน้าเบาๆ พูดเสียงเบาว่า “บ่าวไม่รู้เจ้าค่ะ หลังจากบ่าวตามคุณหนูเข้ามา จากนั้นก็เฝ้าอยู่ข้างกายท่านตลอด เสื้อผ้าน้ำร้อนทั้งหมดคนข้างนอกล้วนส่งเข้ามา บ่าวสองคนไม่ได้เดินออกไปข้างนอกเลย”

ออกไปไม่ได้? สภาพการณ์เช่นนี้เรียกได้ว่าอยู่ในการคาดการณ์ของเฉิงอวี๋จิ่น และอยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของนางเช่นกัน เฉิงอวี๋จิ่นขยับอีกครั้ง รู้สึกว่าร่างกายตนมีแรงขึ้นแล้ว จึงพูดว่า “ประคองข้าขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ใส่แต่เสื้อคลุมบางๆ เช่นนี้จะได้อย่างไร”

ตู้รั่วรับคำ ประคองเฉิงอวี๋จิ่นขึ้นมาอย่างเอาใจใส่ “ตอนคุณหนูนอนหลับข้างนอกส่งเสื้อผ้ามาให้ มีทั้งหมดห้าหกชุดเชียว คุณหนูค่อยๆ เลือกได้เจ้าค่ะ”

คิดไปก็จริง ทรัพย์สินส่วนตัวในชื่อของเฉิงหยวนจิ่งแม้จะมีพร้อม แต่ไม่มีทางเตรียมเสื้อผ้าหญิงสาวไว้เด็ดขาด เสื้อคลุมยังพอว่า เอาชุดใหม่ชุดหนึ่งมาก็พอใช้ได้แล้ว แต่เสื้อชั้นนอกต้องออกไปซื้อข้างนอก

เฉิงอวี๋จิ่นคิดถึงตรงนี้จึงพบความผิดปกติ นางก้มลงมองร่างกายของตนเอง พบว่าแขนเสื้อยาวไปเล็กน้อย ช่วงไหล่ก็กว้างจนดูไม่ได้ เสื้อคลุมเดิมทีก็หลวมโพรกอยู่แล้ว เฉิงอวี๋จิ่นเมื่อครู่จึงไม่ทันได้ใส่ใจ ตอนนี้จึงพบความผิดปกติ

“คุณหนูดูอะไรอยู่เจ้าคะ” เห็นเฉิงอวี๋จิ่นก้มมองแขนเสื้อ ตู้รั่วจึงถามขึ้นมา จากนั้นเหมือนคิดอะไรได้ จึงไม่ได้พูดต่อ

เรือนส่วนตัวในนามของเฉิงหยวนจิ่ง คิดว่าคงเตรียมเสื้อผ้าหลายชุดให้เฉิงหยวนจิ่งใช้ เฉิงอวี๋จิ่นไม่ได้ยินตู้รั่วพูดถึงว่าในเรือนนี้มีสาวใช้คนอื่นอยู่อีก หากเป็นเช่นนี้บนตัวของนางเห็นได้ชัดว่าเป็นเสื้อทับตามขนาดตัวของบุรุษ เป็นของเฉิงหยวนจิ่งกระมัง

แม้จะเป็นชุดใหม่เอี่ยมที่ไม่เคยใส่มาก่อนก็เพียงพอจะทำให้เฉิงอวี๋จิ่นกับตู้รั่วหน้าแดงก่ำได้

เฉิงอวี๋จิ่นกระแอมทีหนึ่ง พยายามรักษาท่าทางของคุณหนูใหญ่ที่สุขุมสงบนิ่ง พูดว่า “เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ”

ขอบคุณฟ้าดินที่เฉิงหยวนจิ่งไม่ได้คิดจะให้นางสวมเสื้อผ้าของเขาไปก่อน ในห้องเปลี่ยนชุดมีเสื้อผ้าหลายชุดวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่เสื้อซับใน ถุงเท้า จนถึงเสื้อกันลมกันเปื้อน มีครบทุกแบบและสีต่างๆ มีห้าหกชุด เฉิงอวี๋จิ่นใจคิดว่าเป็นองค์รัชทายาทดีจริง แม้แต่การซื้อเสื้อผ้ายามจำเป็นยังซื้อทีละห้าหกชุด

ในเมื่อเฉิงหยวนจิ่งเตรียมไว้แล้ว เฉิงอวี๋จิ่นก็ไม่เกรงใจ หยิบมาใช้อย่างเต็มที่ แต่ตอนที่นางพบว่าในกองเสื้อมีเสื้อซับในด้วย ยังคงรู้สึกไม่สบายใจนัก

ตู้รั่วเองก็อายจนหน้าแดงก่ำ พูดเสียงเบาว่า “คุณหนู ท่านดูสิ นี่เป็นเสื้อผ้าของร้านอวิ๋นอี ชุดที่ร้านอวิ๋นอีทำเพื่อสตรีโดยเฉพาะเหล่านี้คงจะเป็นชุดที่เถ้าแก่เนี้ยเลือกให้ท่าน”

“อืม น่าจะใช่” เฉิงอวี๋จิ่นแสร้งพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง ระหว่างที่พูดคุยกัน เรื่องนี้ก็สรุปได้แล้ว นี่เป็นชุดที่เถ้าแก่เนี้ยเป็นคนเลือก ไม่มีคนอื่นเข้าไปยุ่งเกี่ยว