ทดลองอ่าน ยอดสามีของกุลสตรีอันดับหนึ่ง เล่ม 3 บทที่ 83-84

ขุนนางบรรดาศักดิ์มีอำนาจทรัพย์สินส่งต่อรุ่นต่อรุ่น ไม่จำเป็นต้องสอบขุนนาง ไม่จำเป็นต้องหาทางออก แค่จุดเริ่มต้นก็แกร่งกว่าบัณฑิตที่สอบขุนนางมากแล้ว ทว่าในสายตาของบรรดาท่านอ๋ององค์หญิง นั่นก็เป็นเพียงชื่อชื่อหนึ่งเท่านั้น แตกต่างกันแค่เพียงชื่อของบางตระกูลควรค่าแก่การจดจำ แต่บางตระกูลไม่ควรค่า

บังเอิญว่าสกุลเฉิงจวนอี๋ชุนโหวอยู่ในจำพวกที่ไม่ควรค่านี้ ในเมืองหลวงขุนนางบรรดาศักดิ์มีเกลื่อนไปทั่ว เป็นจวนโหวเล็กๆ ที่ไม่มีอนาคตใดเลยจะมีค่าอะไร

สำหรับการมีตัวตนอยู่อย่างห่างไกลขององค์รัชทายาทและองค์ชายที่ยังต้องเหยียบอยู่เหนือบรรดาท่านอ๋ององค์หญิงมากมายเหล่านี้ ไม่ใช่คนที่เฉิงอวี๋จิ่นจะไปติดต่อคบค้าด้วยเลย สภาพการณ์ในราชสำนักนับวันจะยิ่งอันตราย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงไม่สนใจแม้แต่เรื่องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท จะเห็นได้ว่าที่แท้แล้วสกุลเฉิงมีความสำคัญเท่าใดกัน

คนที่ถูกเบื้องบนให้ความสนใจจึงต้องกังวลว่าควรจะยืนอยู่ฝ่ายใด แต่สกุลเฉิงแม้แต่คุณสมบัติในการเลือกฝ่ายยังไม่มีเลย

เฉิงหยวนจิ่งแม้จะหายตัวไปสิบกว่าปี แต่ตำแหน่งองค์รัชทายาทจนถึงตอนนี้ยังดีอยู่ เห็นได้ว่าฮ่องเต้มีใจอยู่ที่เขา ในสภาพเช่นนี้รอให้เฉิงหยวนจิ่งฟื้นคืนฐานะ จะมีแต่ขุนนางชั้นสูงชื่อดังยินดีจะประจบเอาใจ ทั้งที่เขาสามารถแต่งกับสตรีตระกูลใหญ่ที่มีชาติกำเนิด นิสัย รูปโฉม ความสามารถต่างๆ ไม่อ่อนด้อยได้อย่างง่ายดายมาก มีตระกูลภรรยาที่แข็งแกร่งคอยช่วย มีประโยชน์มากต่อการที่เขาจะคานอำนาจกับสกุลหยางแท้ๆ เฉิงอวี๋จิ่นไม่เชื่อว่าเฉิงหยวนจิ่งจะไม่รู้

แล้วเฉิงอวี๋จิ่นมีอะไรเล่า นางมีเพียงชาติกำเนิดสวยหรูแต่เนื้อในกลวง มีชื่อเสียงน่าฟังแต่ไม่มีประโยชน์ใช้งานได้จริง รวมถึงรูปโฉมที่สวยงาม

เฉิงอวี๋จิ่นคิดถึงผลประโยชน์ก่อนทุกอย่าง ไม่ยึดติดด้วยอารมณ์ ไม่ให้อะไรกระทบการตัดสินใจ ดังนั้นนางจึงวัดใจคนเช่นนี้เสมอมา สติปัญญาความเห็นแก่ตัวของเฉิงหยวนจิ่งเหนือกว่านางมาก เพียงแต่เขาไม่เคยแสดงออกมาให้เห็นเท่านั้น คนเช่นนี้เฉิงอวี๋จิ่นไม่เชื่อว่าเขาจะยอมทิ้งผลประโยชน์ที่มีอยู่ไป

เมื่อเป็นเช่นนี้การกระทำของเขาเมื่อวานก็ค่อยๆ ชี้ไปยังความเป็นไปได้อีกอย่างที่ทำให้คนรู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบ

โจวเฉิงกับเฉิงอวี๋จิ่นไม่แตกต่างกัน ความแตกต่างกันเพียงอย่างเดียวอยู่ที่เฉิงอวี๋จิ่นแต่งงานครั้งที่สองไม่ได้ แต่บุรุษสามารถมีสามภรรยาสี่อนุได้ หากเฉิงอวี๋จิ่นมีคุณสมบัติพอ นางก็อยากจะเลือกหลินชิงหย่วนเป็นสามีเอก แล้วเลี้ยงโจวเฉิงไว้ลงทุนสักคน ทว่านางทำเช่นนั้นไม่ได้

คอของเฉิงอวี๋จิ่นค่อยๆ แห้งผาก เมื่อวานนางอยู่ในน้ำเย็นนานมาก เสียงตอนนี้ยังคงแหบแห้ง ตอนนี้ความรู้สึกเย็นเยือกไร้เรี่ยวแรงที่คุ้นเคยนั้นกลับมาอีกแล้ว

เฉิงอวี๋จิ่นเสียงแหบแห้ง พยายามทำให้เสียงของตนเองฟังแล้วไม่มีอาการป่วย “ท่านอาเก้า ท่านมีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ มีความสามารถล้นฟ้า ชาตินี้อาจจะไม่เข้าใจถึงความยากลำบากในการใช้ชีวิต สำหรับท่านแล้วอาจจะเป็นความแปลกใหม่ชั่วขณะ แต่สำหรับข้าคือความพยายามทั้งหมดสิบห้าปี รวมถึงความหวังครึ่งชีวิตที่เหลือ”

บางทีองค์รัชทายาทอาจจะเห็นนางรูปโฉมงดงาม จึงเกิดนึกสนุกขึ้นมาชั่วขณะ อยากจะดึงนางมาเลี้ยงไว้ข้างกาย เรื่องนี้สำหรับเฉิงหยวนจิ่งเป็นเพียงความสนุกชั่วครั้งชั่วคราว แต่สำหรับเฉิงอวี๋จิ่นมันคือชั่วชีวิต

ภรรยาเอกกับอนุภรรยา สิ่งที่กั้นกลางไว้ใช่จะเป็นเพียงแค่ลำคลอง ต่อให้อนุภรรยาในราชวงศ์จะเรียกว่าชายารอง แต่ก็คืออนุภรรยาเช่นกัน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

เฉิงหยวนจิ่งมองนางด้วยแววตาลึกล้ำ ไม่พลาดการเปลี่ยนแปลงของสีหน้านางแม้แต่น้อย นางเรียกเขาว่า ‘ท่านอาเก้า’ อีกครั้ง เป็นการแสดงความอ่อนแอเพียงเปลือกนอก แต่การขอร้องเช่นนี้ เข้าหูเฉิงหยวนจิ่งแล้วกลับเสียดแทงหูอย่างมาก

“ความแปลกใหม่ชั่วขณะหรือ” เฉิงหยวนจิ่งพูดไปทีละคำ พูดช้าๆ ว่า “ข้าในใจเจ้าเป็นคนเช่นนี้เองหรือ หรือว่า…เป็นคนเช่นนี้มาตลอด”

เฉิงอวี๋จิ่นก้มหน้าลงราวกับกำลังคิดว่าจะตอบอย่างไร เฉิงหยวนจิ่งนั่งอยู่ ส่วนนางก้มหน้ายืนอยู่ เผยให้เห็นลำคอเรียวยาว

สายตาเฉิงหยวนจิ่งเลื่อนไปที่ลำคอนั้นก่อน จากนั้นเลื่อนขึ้นช้าๆ มองสำรวจใบหน้าของนางอย่างละเอียด เฉิงอวี๋จิ่นมีหน้าตาที่ดูดีมากจริงๆ ผิวขาวนวลเนียน ลำคอบอบบาง ตอนนางยืนนิ่งไม่พูดจา งดงามราวกับสาวงามเดินออกมาจากภาพวาดทำให้คนตกตะลึง ทำให้คนอยากแตะต้อง

เฉิงหยวนจิ่งคิดถึงคำพูดนางเมื่อครู่ก็หัวเราะออกมา “ในเมื่อเจ้าอยากจะแบ่งขอบเขตให้ชัดเจน อย่างนั้นข้าขอถามเจ้า มารยาทต่อผู้เป็นเจ้าเหนือหัวเป็นอย่างไร ตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตอย่างไร”