ทดลองอ่าน ยอดสามีของกุลสตรีอันดับหนึ่ง บทที่ 3-บทที่ 4

กระนั้นที่ฮั่วเซวียซื่อมาถอนหมั้นนั้นไม่ใช่เรื่องเล่นเลย อยู่ดีๆ เขาก็มายกเลิกการหมั้นซึ่งส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของจวนจิ้งหย่งโหว แต่ใครใช้ให้นี่คือฮั่วฉางยวนผู้นั้นเล่า ไม่มีเฉิงอวี๋จิ่นก็มีคุณหนูลูกขุนนางที่ดีกว่าแย่งจะแต่งงานด้วยอยู่แล้ว

การแต่งงานของเฉิงอวี๋จิ่นกับฮั่วฉางยวนครั้งนี้ นับตั้งแต่เริ่มต้นก็เป็นสกุลเฉิงที่ได้ประโยชน์ ท่านหญิงชิ่งฝูรู้สึกจัดการได้ยาก จะพูดถึงการถอนหมั้น ทางบ้านพวกเขาย่อมไม่อยากถอน แต่ฮั่วเซวียซื่อมาถึงที่จวนเอง ได้ยินว่าแม้แต่ฮั่วฉางยวนก็มาด้วย หากพวกเขาเป็นตายไม่ยอมปล่อยมือก็คงเสียหน้าเกินไป ท่านหญิงชิ่งฝูในชั่วขณะนี้ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร นางแอบโอดครวญในใจ ส่งสาวใช้ไปแจ้งข่าวแก่ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงนานแล้ว เหตุใดจึงยังไม่มาเสียที

ท่านหญิงชิ่งฝูเพิ่งคิดจบก็มีเสียงเดินตึกๆ ดังมาจากข้างนอก ท่านหญิงชิ่งฝูโล่งอก ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ท่านแม่มาแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเดินเข้ามาโดยมีคนประคอง นางสวมเสื้อตัวนอกสีน้ำตาลปักดิ้นทอง เสื้อตัวในเป็นเสื้อนวมตัวสั้นสีเข้ม คอเสื้อแต่งด้วยขนนุ่มๆ ฮั่วเซวียซื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่ามาเช่นกัน จำต้องยืนขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นายหญิงผู้เฒ่ามาแล้วหรือ”

ฮั่วเซวียซื่อแม้จะยืนขึ้น แต่ไม่ได้นอบน้อมอะไรมาก บุตรชายของนางเป็นท่านโหว นางตอนนี้เป็นฮูหยินผู้เฒ่า ด้วยคุณสมบัติแล้วมีฐานะสูงกว่านายหญิงผู้เฒ่าเฉิงที่เป็นฮูหยินอี๋ชุนโหวเสียอีก แต่เห็นแก่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงอายุมาก ฮั่วเซวียซื่อจึงให้เกียรติสกุลเฉิงเท่านั้นเอง

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของฮั่วเซวียซื่อ ในใจก็เคร่งเครียดขึ้น ตอนที่เฉิงอวี๋จิ่นกับฮั่วฉางยวนหมั้นหมายกัน ฮั่วเซวียซื่อกับท่านหญิงชิ่งฝูนับเป็นรุ่นเดียวกัน พบฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงแล้วต้องคารวะตามธรรมเนียมในบ้าน แต่ในตอนนี้ฮั่วเซวียซื่อเพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้ปฏิบัติตัวในฐานะผู้ที่อาวุโสน้อยกว่า ดูท่าการแต่งงานของหลานสาวคนโตกับฮั่วฉางยวนครั้งนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเดินเข้ามาใกล้ บรรดาสาวใช้รีบเข้าไปเปลี่ยนชา ปูผ้ารองใหม่ทั้งหมด ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงจับไม้เท้าแน่น มีสาวใช้ประคอง ค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่

ฮั่วเซวียซื่อเห็นฉากนี้แล้วในใจรู้สึกดูถูกเป็นอย่างมาก คุณหนูรองบ้านพวกเขาทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น คุณหนูใหญ่เห็นผลประโยชน์ยึดผลงานของน้องสาว สตรีที่อบรมสั่งสอนออกมาใช้ไม่ได้เลยสักคน ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเอาพลังจากที่ใดมาแสดงบารมีเช่นนี้ต่อหน้านาง

ทว่าพวกนางต่างเป็นสตรีในตระกูลชั้นสูง ปกติสิ่งที่ถือก็คือหน้าตาศักดิ์ศรี ฮั่วเซวียซื่อไม่ได้แสดงการดูถูกในใจออกมาให้เห็น เพียงยิ้มแล้วพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าเฉิง “ไม่ได้พบนายหญิงผู้เฒ่ามานาน นายหญิงผู้เฒ่าช่วงนี้สุขภาพดีหรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงสีหน้านิ่งขรึม พูดว่า “ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วที่เป็นห่วง สุขภาพข้ายังแข็งแรงดี”

“ช่วงนี้หนาว อากาศแห้ง นายหญิงผู้เฒ่าต้องระวังอาการร้อนใน”

“ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วที่เตือน” ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงยิ้มรับคำ นางเปลี่ยนเรื่องพูดไปทันใด พูดว่า “ปีที่ผ่านมานี้ข้าเลอะเลือนขึ้นทุกที ปกติโชคดีที่มีพวกหลานสาวคอยกตัญญู โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ ไม่ใช่ข้าอวดอ้าง คุณหนูใหญ่เป็นเด็กที่ข้าเห็นมาจนโต กฎระเบียบหรืองานฝีมือไม่มีสิ่งใดแย่เลย ฮูหยินที่เคยมาเป็นแขก มีผู้ใดบ้างเห็นหลานสาวคนโตของข้าแล้วไม่เอ่ยปากชม ตั้งแต่นางยังเด็กข้าก็รักนางที่สุด หลายปีมานี้ข้าสุขภาพไม่ค่อยดีแล้วก็รอให้นางมีครอบครัวแน่นอน ทำความปรารถนาในใจให้สำเร็จตอนมีชีวิตอยู่”

ฮั่วเซวียซื่อรอยยิ้มจางๆ พูดว่า “นายหญิงผู้เฒ่าพูดถูก คุณหนูใหญ่เป็นสตรีที่ดีจริงๆ ขนาดข้าหลังจากเป็นม่ายไปไหนมาไหนน้อยมากก็ยังเคยได้ยินชื่อเสียงอันดีงามของคุณหนูใหญ่ แต่เรื่องการแต่งงานของลูกใช่ว่าข้าเห็นดีด้วยก็จะตรงใจได้ ในเมื่อยวนเอ๋อร์ไม่ยินดี เรื่องนี้…ข้าที่เป็นแม่ก็จนปัญญา”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง พูดว่า “ตรงใจ อะไรคือเรียกว่าตรงใจ การใช้ชีวิตไม่ใช่การขี่ม้าชมดอกไม้ การแต่งงานเป็นการเชื่อมสัมพันธ์สองสกุล สิ่งที่ถือคือฐานะที่เหมาะสม จะตัดสินด้วยการชอบหรือไม่ชอบชั่วขณะได้อย่างไร คนหนุ่มสาวอารมณ์ร้อน มักจะคิดถึงเรื่องรักๆ ใคร่ๆ หากคิดเช่นนี้ย่อมเป็นการรับอนุภรรยา มิใช่การแต่งภรรยา ท่านโหวฮั่ววันนี้ก็มาด้วยใช่หรือไม่ ข้าอยากจะพูดคุยกับเขาเสียหน่อย”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงดูแลงานในตระกูลและจัดการชีวิตแต่งงานมานานหลายปี ไม่ใช่ทำอย่างเล่นๆ พอสีหน้าเคร่งขรึมจะดูน่ากลัวมาก ฮั่วเซวียซื่อถูกบารมีของฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงกดเอาไว้เช่นกัน ทำได้เพียงหันหน้าไปแล้วพูดว่า “ไปเชิญนายท่านใหญ่มา”

ฮั่วฉางยวนวันนี้อยู่ในจวนอี๋ชุนโหวจริง เมื่อวานเขาได้รู้ความจริงในคืนวันหิมะตก ทั้งตกใจและแปลกใจ นอนไม่หลับทั้งคืน รอจนฟ้าสางฮั่วฉางยวนก็ตัดสินใจมาถอนหมั้นที่จวนอี๋ชุนโหว เพื่อแต่งงานกับเทพธิดาในคืนหิมะตกตัวจริงที่ช่วยชีวิตเขาไว้

ฮั่วฉางยวนลุกจากเตียงแล้วก็ไปบอกเรื่องนี้แก่ฮั่วเซวียซื่อ ฮั่วเซวียซื่อแม้จะรู้สึกว่าพูดแล้วคืนคำไม่ดี แต่บุตรชายอยากถอนหมั้น เช่นนั้นก็ถอนไปเถอะ ฮั่วเซวียซื่อไม่พูดพล่ามเปลี่ยนเสื้อผ้ามาที่จวนอี๋ชุนโหวพร้อมกับบุตรชาย

ฮั่วเซวียซื่อเข้าประตูพบนายหญิงดูแลจวน ฮั่วฉางยวนอยู่เรือนส่วนหน้า ตรงไปพบอดีตว่าที่พ่อตา นายท่านเฉิงที่เป็นซื่อจื่ออี๋ชุนโหว

ตอนเช้าตรู่ เฉิงหยวนเสียนนายท่านใหญ่สกุลเฉิงเพิ่งออกมาจากห้องอนุภรรยาคนงาม สติยังไม่กลับออกมาจากดินแดนแห่งความอ่อนโยนก็เห็นว่าที่บุตรเขยของตนเองมาหา ยังมาบอกต่อหน้าว่าจะถอนหมั้นอีก ความตื่นตระหนกตกใจของเฉิงหยวนเสียนมากเพียงไร แค่คิดก็รู้ได้

ตอนที่ฮั่วฉางยวนกับเฉิงหยวนเสียนเดินเข้ามา สีหน้าต่างไม่สู้ดี

ญาติผู้ใหญ่สองฝ่ายล้วนอยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรต้องหลบเลี่ยง ฮั่วฉางยวนกับเฉิงหยวนเสียนก็ตรงเข้าไปในห้อง ไปนั่งกับฝ่ายหญิง หลังจากคนในห้องยืนขึ้นเปลี่ยนที่นั่งใหม่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงมองหน้าฮั่วฉางยวน ถามเสียงเข้มว่า “ท่านโหวฮั่ว ตามระดับชั้นแล้วแม้ว่าเจ้าจะอยู่ระดับเดียวกับข้า แต่อย่างไรเสียข้าก็อายุมากกว่าเจ้ามาก ข้าขอใช้ฐานะการเป็นญาติผู้ใหญ่ถามเจ้าสักสองสามประโยคได้หรือไม่”

ฮั่วฉางยวนประกบมือพูดว่า “ฮูหยินท่านโหวเชิญได้เลย”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเห็นฮั่วฉางยวนท่าทางไม่อ่อนข้อไม่แข็งกร้าว รุกรับเหมาะสม ในใจก็รู้สึกเสียดาย นางชอบชายหนุ่มรุ่นหลังผู้นี้จริงๆ สามารถเห็นถึงอนาคตที่ไร้ขีดจำกัด ไม่สามารถใช้การแต่งงานผูกคนผู้นี้ไว้ได้ ช่างน่าเสียดาย