ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่สาม-บทที่สี่

เถาเม่ยเอ๋อร์ถอนหายใจ รู้ว่าหากเอื้อนเอ่ยมากกว่านี้จะเป็นการถ่วงเวลาไปมากกว่าเดิม นางจึงร้องสั่ง “จินเจิ้ง เตรียมยา! ไป่เจี๋ยโอ่ว สือชังผู หนานเสอเถิง ปั้นเปียนเหลียน ดอกจินอิ๋น ลู่เปียนเชียง เฟยเทียนอู๋กง”

“คุณหนู สือชังผู หนานเสอเถิง ปั้นเปียนเหลียนล้วนขาดแคลนขอรับ” จินเจิ้งกล่าวเสียงเบาอย่างหวั่นเกรง

“เอ๋?” เถาเม่ยเอ๋อร์เริ่มเหงื่อตก ในสภาพอากาศเช่นนี้ย่อมไม่อาจให้คนงานออกไปตามหายาแก้พิษเหล่านี้ได้ด้วย

นางมองดูสือรุ่ยเซียงที่ขนตาเปียกชื้น ผมยาวสยาย ร่างที่ชุ่มไปด้วยหยาดฝนเย็นเยียบผิดปกติ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่อาจสนใจอะไรมากได้แล้ว!”

เถาเม่ยเอ๋อร์จดจำที่บิดาเคยกล่าวได้ว่าหากตัวยาไม่สามารถสำแดงฤทธิ์ออกมาได้อย่างเต็มที่ ก็มีเพียงวิธีปล่อยเลือดทางเดียวเท่านั้น ที่สำคัญที่สุดคือห้ามไม่ให้พิษงูลามเข้าสู่หัวใจ

เข็มเงินในมือเถาเม่ยเอ๋อร์เปล่งประกายคมปลาบออกมา จากความสัมพันธ์ด้านการแพทย์ระหว่างสวีและเถาสองสกุล นางได้เรียนรู้วิชาแพทย์ที่ไม่ด้อยกว่าบุรุษมาแล้ว เพียงแต่ไม่เคยมีสตรีที่เป็นหมออย่างเปิดเผยมาก่อน ด้วยเหตุนี้นางจึงมักคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังบิดาและสวีลี่คังเป็นหลัก ยามนี้นับเป็นช่วงเวลาสุ่มเสี่ยง นางรู้ว่าต่อให้สองพ่อลูกสกุลสวีเร่งรีบมาด้วยตนเองก็ไม่แน่ว่าจะสามารถรักษาชีวิตของสือรุ่ยเซียงได้ทัน ทุบหม้อจมเรือ จึงจะเป็นหนทางเดียว

นางโบกมือสั่งให้คนรอบข้างถอยออกไป ก่อนเปิดสาบเสื้อของสือรุ่ยเซียงอย่างนุ่มนวล ผิวเย็นเยียบสะท้อนเข้ามาในสายตา บนแขนซ้ายมีรอยลึกอยู่รอยหนึ่ง และรอยสีดำนั้นได้แผ่ลามมาถึงบริเวณหน้าอกแล้ว นางตั้งสติ เข็มเงินปักลงที่จุดเหอกู่ จุดไป่ฮุ่ย และจุดเฟิงฉือ อย่างแม่นยำ จากนั้นยังปักเข็มลงไปที่จุดเน่ยกวน จุดเสินเหมิน และจุดจู๋ซานหลี่

“อ๊า!” สือรุ่ยเซียงร้องได้สติกลับมา ระหว่างที่สะลึมสะลือก็สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังปลดอาภรณ์นางอยู่ นางยื่นเล็บยาวออกไปอย่างโมโหแล้วคว้าจับอย่างรุนแรง

เถาเม่ยเอ๋อร์พลันรู้สึกเจ็บที่ใบหน้า รีบตะโกนกล่าว “รุ่ยเซียง ข้าเอง อย่าขยับ”

เมื่อสือรุ่ยเซียงได้ยินเสียงเรียกของเถาเม่ยเอ๋อร์ ร่างกายก็ผ่อนคลายลงทันที ทั้งไม่ขัดขืนอีกต่อไป แต่ต่อมาก็ยังร้องโอดครวญขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

เถาเม่ยเอ๋อร์ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนก้มหน้าลงไปกะทันหัน ดูดพิษบนบาดแผลออกมาเอง

เพิ่งจะดูดพิษไปได้สามครั้งนางก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้ามีประกายสีทองระยับ ด้วยความร้อนใจนางถึงกับลืมกินยาลูกกลอนไป่เฉ่าอวี้ลู่ของบรรพบุรุษสกุลเถา นางจึงเอื้อมมือค้นหากล่องผ้าไหมบนร่าง ก่อนจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง ร่างกายโซเซจะล้มลง

ในชั่วพริบตาที่จะล้มลงนั้นเอง บริเวณเอวก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น มือที่คุ้นเคยข้างหนึ่งยื่นเข้ามาประคองนาง กลิ่นหอมที่คุ้นเคยนั้น…เป็นเขา