ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่สาม-บทที่สี่

“ท่านพ่อ กองทัพมาขุนพลต้าน น้ำบ่ามาเขื่อนดินกั้น เคราะห์กรรมทั้งหมดของสกุลเถาจะต้องผ่านพ้นไปได้อย่างแน่นอน” น้ำเสียงมั่นคงของเถาเม่ยเอ๋อร์ราวกับเสียงบทสวดที่ดังออกมาจากภายในวัด ชวนให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

“คุณหนู หนก่อนท่านยังไม่ได้อธิบาย ‘คัมภีร์ยาสมุนไพร’ ให้ข้าฟังเลยขอรับ” จินเจิ้งผู้มีไหวพริบกล่าวทำลายบรรยากาศอึมครึมภายในร้านไป่เฉ่า

“จริงด้วย น้องสาว เจ้าอธิบายให้พวกเราฟังอีกครั้งเถอะ!” เมื่อเถาจ้งซานเห็นว่าบิดาจากไปแล้วก็ผ่อนคลายลง พลันกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

“ท่านหมอเถาหงจิ่งชื่อดังผู้นั้นเป็นความภาคภูมิใจของพวกเราสกุลเถา แต่น่าเสียดายที่เมื่อมาถึงสมัยพวกเรากลับทำได้เพียงละทิ้งการรักษา มุ่งมั่นสู่ทาง ‘ยาสมุนไพร’ เท่านั้น ‘อรรถาธิบายคัมภีร์ยาสมุนไพร’ ได้ทำการเรียบเรียงและปรับปรุงยาสมุนไพรสามร้อยหกสิบห้าชนิดที่บันทึกอยู่ใน ‘คัมภีร์ยาสมุนไพรของเสินหนง’ ใหม่ทั้งหมด ทั้งยังได้เพิ่มตัวยาสมุนไพรเข้าไปจนมีเจ็ดร้อยสามสิบชนิด และได้แยกสมุนไพรออกเป็นสินแร่ พืช แมลง สัตว์ ผลไม้ ผัก และธัญพืช รวมเจ็ดประเภท นอกจากนี้ยังเพิ่มเติมข้อมูลยาสมุนไพรในด้านการเก็บเกี่ยว การคัดแยก การปรุง การแปรรูป การเก็บรักษา และการใช้งาน แต่ข้ากลับคิดว่าต่อให้ยาสมุนไพรจะมีอยู่มากมาย ทว่าผู้เป็นหมอควรจดจำเอาไว้ข้อหนึ่ง คือเน้นใช้ยาสมุนไพรที่มีราคาถูกและหาได้ง่ายให้มากเข้าไว้ นั่นจึงจะเรียกว่าเป็นการจัดยาเพื่อช่วยชีวิตคนจริงๆ”

“คุณหนูช่างมีจิตใจเมตตา ทำให้ข้ารู้สึกละอายใจแล้วจริงๆ เมื่อวานมีท่านป้าคนหนึ่งขาดเงินอีกเล็กน้อย ข้าจึงไม่ได้มอบโป่งรากสนเต็มจำนวนให้นาง เช่นนี้เรียกว่าเห็นแก่เงินเกินไปใช่หรือไม่” จินเจิ้งมองเถาเม่ยเอ๋อร์อย่างระมัดระวัง รอรับการตำหนิจากนาง

“จินเจิ้ง วันหน้าขอเพียงเป็นคนยากจนมาขอซื้อยา เจ้าก็ต้องเห็นว่าเป็นสิ่งที่สมควรช่วยเหลือเสมอ!”

“ขอรับ คุณหนู”

“พี่ชาย ร้านไป่เฉ่าของสกุลเถาแห่งนี้ผ่านเรื่องยากลำบากมามากมาย อาศัยหยาดโลหิตของบรรพบุรุษพวกเรามาหลายรุ่น ถึงได้ตั้งอยู่ในสถานที่ที่โอ่อ่าที่สุดของเมืองเจี้ยนคังได้อย่างเข้มแข็ง ย่อมไม่อาจปล่อยให้ล่มสลายได้ในสมัยของเรา แต่จะต้องขยับขยายออกไปได้อีก ในอนาคตต้องหวังพึ่งพี่แล้ว พี่จะต้องอ่านตำราให้มาก ฝึกฝนให้มาก อย่าได้ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง” ฝีเท้าของเถาเม่ยเอ๋อร์พลันหนักอึ้งขึ้นมา ไม่รู้เหตุใดจึงพบว่าในทุกถ้อยคำของตนเองถึงแฝงไปด้วยความเสียใจของการจะต้องจากลา

“น้องสาว เจ้าวางใจได้”

เมื่อได้ยินคำตอบของพี่ชายในยามนี้ก็ทำให้เถาเม่ยเอ๋อร์รู้สึกใจสงบยิ่ง นางตัดสินใจว่าจะเลิกคิดมากชั่วคราว รอให้เห็นการเคลื่อนไหวของบรรดาโจรเหล่านั้นอีกครั้งค่อยว่ากันใหม่ ต่อมาจึงขยับหมุนแขนที่เมื่อยล้ามาทั้งวัน ก่อนจะชงชาพุทราต่อ แล้วถือเดินผ่านห้องโถงหลักมุ่งไปยังห้องนอน