ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่สาม-บทที่สี่

“เทียนหลิน ข้าไม่ใช่จัวเหวินจวิน เจ้าเองก็หาใช่ซือหม่าเซียงหรู ล้มเลิกความคิดนี้เสียเถอะ ข้าไม่มีวันไปกับเจ้า!” เถาเม่ยเอ๋อร์กล่าวพร้อมผลักสวีเทียนหลินออกไป

“ทำไม เพราะอะไร” สวีเทียนหลินคาดไม่ถึงว่านางจะทำลายกำแพงเมืองหมื่นลี้ที่เขาเพียรสร้างขึ้นมาอย่างง่ายดาย ด้วยความร้อนใจเขาจึงออกแรงโอบกอดนางแน่นและระดมจุมพิตอย่างบ้าคลั่ง “ไปด้วยกันกับข้า เม่ยเอ๋อร์ ข้าไม่อาจเสียเจ้าไป!”

เถาเม่ยเอ๋อร์รู้สึกเพียงว่าใบหน้าตนเองมีน้ำตานอง ความเจ็บปวดราวถูกฉีกกระชากดวงใจพลันจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

“รีบเก็บของ แล้วก็รีบตามข้าไป หากช้าจะไม่ทันการณ์ เร็วเข้า!” สวีเทียนหลินจับมือเย็นเฉียบของนางแน่น กำไลมุกวงนั้นยังคงอยู่บนข้อมือนางอย่างดี

เถาเม่ยเอ๋อร์ยกมือข้างขวาที่สวมกำไลมุกวงนั้นขึ้นมาอย่างโมโห

เสียงเพียะดังขึ้นในยามค่ำคืนอันเงียบสงัดซึ่งมีกลีบดอกไม้หลากสีร่วงหล่นเพราะสายฝน มิต่างจากคนทางนี้ที่หยาดน้ำตากำลังไหลรินอย่างเงียบงัน

“เม่ยเอ๋อร์ เจ้าตบข้า?” สวีเทียนหลินกุมแก้มอันปวดแสบ มองไปที่เถาเม่ยเอ๋อร์ผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เถาเม่ยเอ๋อร์มองบุรุษตรงหน้าอย่างผิดหวัง นางเคยมอบความรู้สึกให้เขาอย่างเต็มที่ ทว่าเขากลับเดินไปบนเส้นทางที่ทรยศต่อคนในครอบครัว

“ข้าอยากตบเจ้ายิ่งนัก ตบให้บุรุษตาบอดหูหนวกเช่นเจ้าตื่นขึ้นมา!” นางกัดฟัน ปรารถนาให้สายฝนนี้สามารถชะล้างหัวใจเปื้อนฝุ่นดวงนั้นของเขาไปเสีย

“เม่ยเอ๋อร์”

นี่เป็นเสียงเรียกของเถาจ้งซาน ทว่าน้ำเสียงเช่นนี้ในราตรีอันเงียบสงัดกลับแสดงออกถึงความสิ้นหวังยิ่งนัก ทั้งยังเอ่อล้นไปด้วยความหวาดกลัว

เถาเม่ยเอ๋อร์หัวใจกระตุกคล้ายกับได้กลิ่นอายอันตราย

ไม่นะ! นางกลับตัวพุ่งออกไปข้างนอก เสียงนั้นดังมาจากห้องนอนของบิดา

จินเจิ้งที่เร่งรีบมาหลังได้ยินเสียงของเถาจ้งซานกำลังร่ำไห้อย่างเจ็บปวดพร้อมชี้มือสั่นระริกเข้าไปในห้อง

ยังไม่ทันเข้าไปก็ได้กลิ่นยาสมุนไพรอันฉุนจัด เถาเม่ยเอ๋อร์คุ้นเคยกับกลิ่นนี้ดี นี่คือตำรับยาที่ใช้รักษาไข้หนาวลมโดยเฉพาะ เช่นเดียวกับสมุนไพรอื่นๆ เมื่อสูดดมนานเข้าก็จะไม่รู้สึกถึงความฉุนของมันอีก

เถาไป่เหนียนฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะหนังสือ สีหน้าดำคล้ำ ร่างแข็งทื่อ ไม่หลงเหลือพลังชีวิตอีกแล้ว บนโต๊ะยังวางยาที่ดื่มใกล้หมดเอาไว้

“ท่านพ่อ!”

ภาพเบื้องหน้าเถาเม่ยเอ๋อร์พลันดำมืด ร่างของนางฟุบลงไปกองอยู่กับพื้น