ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่ห้า-บทที่หก

“ท่านแม่ทัพ กลับไปค่ายก่อนเถอะขอรับ! พาตัวพวกเขากลับไปสอบสวนด้วย!”

ดวงตาถูกเม็ดฝนบดบัง ในความหนาวชื้นแฝงพลังอันฮึกเหิมของเหล่าทหารกบฏ ข้างหูได้ยินเสียงร่ำไห้อย่างเจ็บปวดของจินเจิ้ง “ล้วนโทษข้าที่ไม่ได้ปกป้องท่านให้ดี! ดวงวิญญาณนายท่านบนสวรรค์จะต้องกล่าวโทษข้าเป็นแน่!”

นางอยากบอกจินเจิ้งว่า ‘มีสุขในทุกข์ มีทุกข์ในสุข เมื่อเหตุเกิดแล้วก็ต้องรับมืออย่างสงบใจ’

ทว่ากลับถูกผ้าปิดดวงตาเอาไว้อย่างแน่นหนาเสียก่อน

หลังกลับมามองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง เถาเม่ยเอ๋อร์ก็พบว่าตนเองถูกพาเข้ามาในกระโจมหลังหนึ่ง

แม่ทัพผู้นั้นเปลี่ยนอาภรณ์แล้ว กำลังดื่มสุราร้อนชามหนึ่ง ข้างกายมีเพียงทหารคนสนิทสองนายติดตาม

ทหารทั้งสองแววตาวูบไหว ทางหนึ่งลอบชำเลืองมองท่าทีของแม่ทัพเคราดก อีกทางก็ลอบมองเถาเม่ยเอ๋อร์

นางเปียกปอนไปทั้งร่าง เผยทรวดทรงสะโอดสะองเส้นสายเว้าโค้ง เรือนผมแนบสนิทกับใบหน้า งามประดุจดอกบัวกลางสระที่แผ่กลิ่นหอมเจือจางออกมาจากกอใบเขียวขจี

แม่ทัพเคราดกอ้าปากกระดกสุราร้อนลงไปอึกแล้วอึกเล่า สายตาดุจลูกธนูแหลมคมสาดมองมาอย่างเร่าร้อน “สตรีเช่นเจ้าเป็นชาวเมืองหลวงรึ ในช่วงเวลาที่เกิดสงครามเช่นนี้ เจ้ากินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไรถึงได้กล้าออกมานอกเมือง ไม่กลัวว่าจะไม่ได้กลับไปอีกแล้วหรือ”

เถาเม่ยเอ๋อร์ถลึงตาใส่ทหารคนสนิททั้งสองด้วยความโกรธเคือง ก่อนสะบัดเรือนผมที่ยุ่งเหยิงไปด้านหลังศีรษะ “ข้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอผู้หนึ่งเท่านั้น อย่างมากก็แค่หนึ่งชีวิต มีสิ่งใดให้กลัวกัน”

“หืม?” แม่ทัพเคราดกตกใจ “มองไม่ออกว่าสตรีเช่นเจ้ามีความสามารถเช่นนี้ซ่อนอยู่ สรุปว่าเจ้าเป็นสกุลหวังหรือสกุลเซี่ย”

“ทำให้ท่านแม่ทัพต้องผิดหวังเสียแล้ว! ข้าหาใช่สกุลหวังหรือสกุลเซี่ย หากแต่เป็นเพียงบุตรสาวชาวบ้านธรรมดาอย่างสกุลเถา”

สกุลเถา? แม่ทัพเคราดกหรี่ตามองประเมิน พบว่าบนใบหน้าเถาเม่ยเอ๋อร์ปราศจากระลอกคลื่นแม้แต่เศษเสี้ยว นึกไม่ถึงว่าทั้งความมุ่งมั่นและความกล้าหาญของนางจะถึงกับเอาชนะแม่ทัพผู้สู้ศึกในสนามรบมาอย่างโชกโชนไปได้

“ข้าเคยได้ยินว่าในราชวงศ์เหลียงมีคนชื่อเถาหงจิ่งอยู่ผู้หนึ่ง หรือว่าเจ้าจะเป็นคนในตระกูลของเขา?”

เถาเม่ยเอ๋อร์แค่นเสียงดูแคลน ยิ้มบางกล่าว “ในเมื่อข้าตกอยู่ในกำมือของทหารกบฏแล้ว พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ จะฆ่าหรือจะทรมานข้าก็ตามแต่ใจเถิด!”

“เจ้าพูดว่าข้าคือทหารกบฏ? ผู้ใดบอกเจ้า เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าข้าเป็นทหารกบฏ!” แม่ทัพเคราดกเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

“คำว่า ‘ทหารกบฏ’ สองคำนี้เขียนอยู่บนหน้าผากท่านอย่างชัดเจน ยังต้องกลัวว่าผู้อื่นจะไม่รู้อีกหรือ”

“หืม?”