ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่ห้า-บทที่หก

เมื่อตื่นขึ้นมาสีหน้าของเถาเม่ยเอ๋อร์ก็สดใสขึ้นมาก นางได้ยินเสียงนกขมิ้นเหลืองร้องแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบสงัด ยามเดินเข้าไปในห้องโถงหลักก็ได้ยินเสียงบดยาอันคุ้นเคยผสานมากับกลิ่นดอกหลิ่วฮวาเซียงยามรุ่งสาง ซึ่งเสียงนั้นดังขึ้นกระทบใจเถาเม่ยเอ๋อร์เข้าแล้ว

“จินเจิ้ง ดมออกหรือไม่ว่านั่นคือกลิ่นอะไร” เสียงของหลินจื่อเฟิงดังกระจ่างชัด

เมื่อลอบมองไปก็เห็นเพียงจินเจิ้งถือของสีดำชิ้นหนึ่งขึ้นมาทั้งดมทั้งกัด ทั้งบิดทั้งหัก

“ท่านเขย ข้าไม่เคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อน กลิ่นหอมนี้เป็นเอกลักษณ์ยิ่ง ประหนึ่งแทรกซึมไปถึงกระดูกของท่านได้ในชั่วพริบตา มิใช่หลันเฉ่า หาใช่ชะมดเชียง แล้วก็ไม่ใช่รากซี่ซิน เป็นสิ่งใดกันแน่หรือขอรับ”

“กลิ่นหอมนี้หอมมากใช่หรือไม่ ทั้งยังล้ำค่ามากด้วย สามารถแทรกซึมเข้าไปในอวัยวะภายในของมนุษย์ ทำให้จิตใจที่กระสับกระส่ายสงบลงได้”

“ขอรับ” จินเจิ้งผงกศีรษะแรงๆ “ไม่ว่าจะมองเช่นไรก็ดูไม่เหมือนของที่ต้าเหลียงมี”

“ถูกต้องแล้ว ของอัศจรรย์นี้ไม่ใช่ของที่ต้าเหลียงมี”

“หา? มันคืออะไรขอรับ” ปากของจินเจิ้งอ้ากว้าง เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้อย่างสงสัย คิดอยากฟังคำพูดถัดไป

“ของสิ่งนี้มาจากอาณาจักรฝูหนานที่อยู่ห่างออกไปไกลมาก ต้องข้ามผ่านเขตหนานไห่จึงจะถึงได้ เดิมทีทางฝูหนานก็ไปมาหาสู่ใกล้ชิดกับราชวงศ์เราอยู่ การที่ของสิ่งนี้มาปรากฏอยู่ที่เมืองเจี้ยนคังได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”

“พูดเสียยิ่งใหญ่ นี่ก็แค่เครื่องหอมชนิดหนึ่งเท่านั้นมิใช่หรือ ของที่หรูหราแต่ใช้งานจริงไม่ได้จะไปมีประโยชน์อันใดกัน” เถาเม่ยเอ๋อร์ฟังออกอยู่ แม้ภายนอกหลินจื่อเฟิงจะดูเหมือนสนทนากับจินเจิ้ง ทว่าความจริงกำลังกล่าวให้นางฟัง นางจึงจงใจกล่าวคำยั่วยุเพื่อให้เขากล่าวต่อ

หลินจื่อเฟิงขมวดคิ้วดังคาด กลิ่นอายหยิ่งผยองค่อยๆ ผุดขึ้นมา “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นแค่เครื่องหอม”

“ผู้น้อยความรู้ตื้นเขิน ไม่รู้ก็ไม่แปลก”

คิ้วของเขาเลิกขึ้นคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ ต่อมาจึงกดข่มน้ำเสียงลงไป

“หลันเฉ่ากลิ่นอ่อนรวยรื่น ชะมดเชียงกลิ่นหอมฉุน รากซี่ซินกลิ่นหอมฉุนแสบจมูก แม้ล้วนเป็นกลิ่นมีค่า แต่ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้กับกลิ่นหอมนี้แม้แต่น้อย กลิ่นหอมนี้เป็นกลิ่นเปรี้ยวหวานแฝงความเย็น หลังเผาไหม้แล้วจะยังทิ้งกลิ่นอยู่นาน ในใต้หล้านี้ไม่มีกลิ่นหอมใดเป็นเช่นนี้อีก”

“อ้อ? ชะมดเชียงถูกระบุเป็นของชั้นเลิศใน ‘คัมภีร์ยาสมุนไพรของเสินหนง’ ทว่ากลับถูกเจ้ากล่าวถึงอย่างต้อยต่ำเพียงนี้เสียได้”

เถาเม่ยเอ๋อร์ไม่พูดมากไปกว่านี้อีก นางเดินไปหยิบดอกไป๋จวี๋ที่เก็บไว้ตั้งแต่ฤดูหนาวปีที่แล้วออกมา กลีบดอกเหล่านี้ยังคงครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่เสียทีที่นางเก็บรักษาไว้อย่างยากลำบาก อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว หากไม่นำออกมาผึ่งลมให้ทันเวลา เกรงว่าแมลงจะทำกลีบดอกเหล่านี้เสียหายเป็นแน่