ทดลองอ่าน ยิ่งเกลียด (เธอ) ยิ่งเจอรัก บทที่ 4-บทที่ 5

“เป็นชาวไร่หรือครับ”

ชายหนุ่มตั้งคำถามชวนคุยมากกว่าอยากรู้คำตอบจริงจัง แต่หญิงสาวกลับพยักหน้าอย่างพาซื่อด้วยคิดว่าตัวเองเป็นชาวไร่จริงๆ เธอเกิดและโตที่นี่ ถึงจะไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ หลายปีก็ไม่ได้ทำลายวิญญาณชาวไร่ให้สูญหายกลายเป็นชาวกรุงเต็มตัวสักหน่อย

“ค่ะ”

พิรัลหรี่ตามองอย่างไม่อยากเชื่อ…หน้าตาผิวพรรณแบบนี้หรือชาวไร่…เขาเชื่อไม่ลงจริงๆ ถึงเธอจะแต่งตัวและทำหน้าซื่อได้เหมือนมาก แต่ภาพลักษณ์เก่าที่ยังฝังแน่นอยู่ในหัวทำให้ชายหนุ่มไพล่คิดว่า นี่อาจจะเป็น ‘เกม’ หยอกเย้าลูกค้าที่แม่เจ้าประคุณชำนาญมากก็ได้

ลองเล่นตามเธอหน่อยจะเป็นไร!

“แล้วทำไร่อย่างนี้รายได้ดีไหมครับ”

“ก็เรื่อยๆ ค่ะ”

หญิงสาวตอบอย่างมีมิตรจิต เป็นธรรมดาของคนที่ทำงานบริการ ต้องสร้างความประทับใจให้ลูกค้าทุกคนที่มาเยือน

ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปแตะกุหลาบข้างแก้มหญิงสาวที่นั่งสนทนากับเขา ถามเสียงนุ่มทุ้ม

“นี่กุหลาบพันธุ์อะไรครับ”

ไปรยาผงะไปทางด้านหลังเล็กน้อยอย่างตกใจ…กุหลาบมีตั้งมากมาย ทำไมต้องจับดอกที่อยู่ใกล้แก้มเธอด้วยเล่า…ความถือตัวทำให้เธอเขม้นมองเขาอย่างไม่พอใจ น้ำเสียงที่ตอบกระด้างขึ้นโดยพลัน

“คาร์ดินาล (Kardinal) ค่ะ”

“สวย…”

เขาชม…แต่ตาไม่ได้มองดอกกุหลาบ กลับจ้องหน้าเธอแปลกๆ ชวนให้อึดอัดใจพิกล

วินาทีนั้นไปรยานึกอยากให้มีใครโผล่เข้ามาสักคน จะได้โอนแขกที่ชักจะไม่น่าคบคนนี้ให้พวกเขาดูแลแทน แต่เหมือนพระ (พุทธ) เจ้าไม่เข้าข้าง…ยังคงมีเพียงเธอกับเขาในสวนที่เงียบสงบ

“ถ้าคุณสนใจ เชิญไปชมที่โรงเรือนกุหลาบในไร่ดีกว่านะคะ ที่นั่นเลี้ยงกุหลาบไว้ตัดขายโดยเฉพาะ สวยกว่าตรงนี้เยอะ” บอกด้วยเสียงที่พยายามข่มให้เรียบที่สุด ถ้าไม่ติดความคิดที่ว่าเขาเป็นลูกค้าคนหนึ่งของรีสอร์ต เธอคงลุกหนีไปโดยไม่คำนึงถึงมารยาทแล้ว

“คุณพาผมไปได้ไหมครับ”

แน่ะ! ยังจะมาทำอ้อนอีก…ผู้ชายคนนี้ร้ายนัก ต้องสังกัดค่าย ‘เสือผู้หญิง’ อย่างไม่ต้องสงสัย…เกลียดนักผู้ชายประเภทนี้!

“คงไม่ได้หรอกค่ะ ฉันมีงานต้องทำ คุณเดินตรงไปทางนี้ประมาณร้อยเมตร เลี้ยวซ้ายแล้วเดินไปอีกนิดก็ถึงแล้วค่ะ หลังคาที่เห็นลิบๆ นั่นไงคะ”

หญิงสาวบอกปัดพร้อมชี้ทางให้เสร็จสรรพ หวังให้เขาไปเสียที แต่คำภาวนาของเธอไม่สัมฤทธิผลเหมือนเคย เพราะชายหนุ่มยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหน ซ้ำยังตั้งคำถามต่ออีก

“คุณมีงานอะไร”

“ดูแลดอกไม้ค่ะ ถ้าต้นไหนติดโรคจากเชื้อราจะได้ตัดใบตัดกิ่งไปเผาทิ้ง”

“โรคจากเชื้อราอะไร”

“ก็มีหลายโรคค่ะ อย่างใบจุดสีดำนี่ก็สังเกตได้จากจุดสีน้ำตาลที่ใบกุหลาบ”

“นี่คุณเป็นชาวไร่จริงเหรอ”

ชายหนุ่มถามอย่างเอะใจ เมื่อพบว่าหญิงสาวตอบคำถามได้คล่องแคล่วนัก

“ก็ใช่น่ะสิคะ ฉันก็บอกคุณไปแล้วนี่”

หญิงสาวยืนยัน ทำให้ชายหนุ่มคราง

“ผมไม่อยากเชื่อเลย…”