ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 3

ฟู่หลันหยาสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันทีที่เขาหันหน้ามา เดิมทีคิดว่าจะได้เห็นใบหน้าที่น่าหวาดผวา คิดไม่ถึงว่าคนร่างแคระผู้นี้แม้จะมีดวงตาดุจเหยี่ยวและจมูกงองุ้ม หน้าตาน่ากลัว แต่ก็มิได้แปลกประหลาดจนเหมือนผีปีศาจแต่อย่างใด

แม่นมหลินเห็นคนผู้นั้นถอยออกจากเตียงและค่อยๆ เริ่มขยับตัว ร่างกายนางก็สั่นเทิ้มไม่หยุด

เดิมทีคนผู้นั้นจะเดินไปทางโต๊ะ จู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้าแล้วทำหูผึ่ง ราวกับจับสังเกตความเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยที่สุดได้กระนั้น จากนั้นก็หันมา กุมสิ่งที่เหมือนขลุ่ยนั้นไว้แล้วเดินมาทางห้องอาบน้ำ

พอฟู่หลันหยาเห็นคนผู้นั้นจะมาถึงประตูแล้ว ก็ขว้างตะเกียงน้ำมันที่ถือไว้ตลอดเวลาออกไปอย่างแรง สิ่งที่หนักอึ้งนั้นพุ่งแหวกอากาศไปหาคนผู้นั้นทันที

คนผู้นั้นไม่ทันคิดว่าจะมีของหนักๆ พุ่งออกมาจากห้องอาบน้ำมืดๆ เช่นนี้ก็ตกตะลึงไป ก่อนรีบโคจรลมปราณแล้วกระโจนถอยหลบ

ฟู่หลันหยาเห็นเขาท่าทางว่องไวดุจสายลม เพียงชั่วอึดใจก็ถอยไปถึงตรงหน้าต่าง เผยช่องโหว่ออกมาให้เห็น นางจึงรีบฉวยโอกาสนี้คว้าข้อมือแม่นมแล้ววิ่งถลาไปยังประตู วิ่งไปก็ร้องตะโกนให้คนช่วยไปด้วย

ใครเลยจะรู้ คนผู้นั้นไม่ช้าก็เห็นความเป็นไปในห้องอาบน้ำอย่างชัดแจ้ง พอเห็นนายกับบ่าววิ่งไปที่ประตู แววคมปลาบก็วาบขึ้นในดวงตา รีบเอาขลุ่ยประหลาดวางแนบปากทันที

ฟู่หลันหยาเพียงรู้สึกว่ามีสายลมประหลาดหลายสายพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังใกล้มากขึ้นทุกที ไม่ช้าก็อยู่ห่างจากตนเองเพียงคืบ รู้ดีว่าคนผู้นั้นคงจะปล่อยอาวุธลับออกมาเหมือนเมื่อครู่ นางจึงกัดฟันแล้วพุ่งทะยานหนีไปข้างหน้าสุดแรงเกิด

เวลานี้เอง จู่ๆ ที่หน้าประตูก็มีเสียงตุบๆ ดังขึ้น พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนถีบเปิดประตูจากด้านนอกเข้ามา ฟู่หลันหยาไม่ทันเห็นหน้าตาคนที่มาถนัดชัดเจน คนผู้นั้นก็ขยับร่าง แล้วลมที่เร็วและแรงก็เฉียดผ่านกระหม่อมของนางไปทันที

นางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ได้ยินเพียงเสียงตุบๆ ทึบหนักดังขึ้นหลายครั้งที่ด้านหลัง เข็มเงินหลายเล่มที่พุ่งเข้ามาจวนจะถึงแผ่นหลังนางก็ถูกบางสิ่งสกัดไว้ได้ แล้วถูกดีดกลับไปที่ร่างคนผู้นั้นทั้งหมด

ถึงตอนนี้ฟู่หลันหยาจึงค่อยเห็นว่าผู้ที่ลงมือก็คือผิงอวี้ ตัวเขายังสวมชุดแพรเฟยอวี๋เต็มยศ แววตาคมปลาบตื่นตัวเต็มที่ ไม่มีท่าทางเมามายแม้แต่น้อย

คนประหลาดผู้นั้นคอยหลบซ้ายหลบขวา ปัดเข็มเงินร่วงตกไปได้อย่างไม่ง่ายดายนัก พอเห็นว่าเอะอะเสียงดังจนคนรอบข้างรู้ตัวแล้วก็ไม่ดึงดันสู้ต่อ หันหลังกลับกระโดดไปที่ขอบหน้าต่างเพื่อจะหลบหนี

ผิงอวี้หัวเราะหยันทีหนึ่งแล้วขยับเท้าไล่ตามไป ขณะพุ่งผ่านสองนายบ่าว ใครเลยจะรู้ เนื่องจากเมื่อครู่ฟู่หลันหยาวิ่งหนีจนขาอ่อนเปลี้ย ถึงตอนนี้ยังหวาดกลัวจับใจ จึงไม่ทันระวังเท้าสะดุดชายกระโปรงแล้วถลาไปข้างหน้า

ผิงอวี้ไม่คิดว่าจะมีร่างเล็กอ่อนนุ่มอันอบอุ่นโผเข้าใส่อ้อมอกของตนเองเช่นนี้ สีหน้าจึงแปรเปลี่ยนฉับพลัน รีบผลักฟู่หลันหยาออกไปทันทีเหมือนโดนน้ำร้อนลวก

ฟู่หลันหยาไม่ทันตั้งตัว พอถูกผลักออกมาก็เกือบล้มคว่ำลงกับพื้น โชคดีที่แม่นมหลินรีบมาประคองไว้ทันจึงไม่ล้มไป พอหันไปมองก็เห็นผิงอวี้ใบหน้าซีดขาว ไม่หันมามองนางสักแวบเดียว รอให้ลมหายใจกลับมาเป็นปกติแล้วจึงค่อยพูดขึ้นอย่างเย็นชา “ไปที่ห้องของข้า ห้ามไปที่ใดทั้งนั้น”

พูดจบก็ใช้เท้าเกี่ยวดาบซิ่วชุนที่ร่วงหล่นลงพื้นเมื่อครู่เพราะใช้สกัดอาวุธลับขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วรีบไล่ตามร่างที่เพิ่งหายวับออกไปทางหน้าต่าง

ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ เวลา 12.00 น.