ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 3

เป็นไปได้หรือไม่ว่านอกจากพ่อบ้านโจวจะถูกใช้ให้มาเล่นงานฟู่ปิงแล้วยังมีเจตนาแอบแฝงอันชั่วร้ายต่อฟู่หลันหยาด้วย

ช่างน่าขันนัก หวังหลิงที่ฉลาดมาชั่วชีวิต เกรงว่าแม้แต่ฝันก็คงคิดไม่ถึงว่าหมากตัวนี้ของตนเองจะถูกหญิงสาวผู้หนึ่งกำจัดทิ้งไปโดยไม่ทันได้รู้ตัว

เขามองฟู่หลันหยา สายตาแฝงการสำรวจตรวจสอบ ไม่รู้ว่านางมีสิ่งใดที่หวังหลิงหวาดกลัวหรือต้องการ จนถึงขั้นที่ตัวอยู่ห่างไกลนับพันหลี่ก็ยังหาหนทางจัดการกับนางให้ได้

เงียบกันไปนานพักใหญ่ เขาก็ตัดสินใจว่าจะระงับเรื่องนี้ไว้ก่อนชั่วคราว ในเมื่อระแคะระคายเงื่อนงำบางประการของเรื่องนี้แล้ว มิสู้รอดูว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรอยู่เงียบๆ ดีกว่า ขอเพียงฟู่หลันหยาอยู่ข้างกายเขา หวังหลิงและหวังซื่อเจาจะต้องเผยพิรุธออกมาแน่

ฟู่หลันหยาคอยสังเกตสีหน้าของเขาอยู่อีกด้านด้วยสายตาเย็นชา งุนงงสงสัยยิ่งนักที่จู่ๆ เขาก็เลิกซักไซ้ไล่เลียงเสียอย่างนั้น ในใจรู้ดีว่าเขาคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่ายๆ จึงรู้สึกเครียดเกร็งตลอดเวลา มีท่าทีระแวดระวังอยู่ทุกห้วงขณะ

ใครเลยจะรู้ ผ่านไปครู่หนึ่ง ผิงอวี้กลับหยิบดาบซิ่วชุนแล้วลุกขึ้น เดินเฉียดผ่านนางไปเปิดประตูแล้วก้าวเดินออกจากห้อง ไม่แม้แต่หันมาชำเลืองมอง

หวังซื่อเจารออยู่นานแล้วเพิ่งเห็นผิงอวี้กับฟู่หลันหยาเดินตามกันออกมาจากห้องด้านข้าง เห็นทั้งสองเสื้อผ้ายังเรียบร้อยดี สีหน้าก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แม้จะสงสัยว่าผิงอวี้อาจฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวนางแล้ว แต่ความหึงหวงในใจก็บรรเทาลงได้ในที่สุด ไม่ได้หงุดหงิดอีกต่อไป

พอผิงอวี้ออกมาแล้วก็เพียงกำชับให้ผู้ใต้บังคับบัญชาค้นตัวคนรับใช้อื่นๆ ของจวนสกุลฟู่ต่อ แต่ไม่ได้เอ่ยถึงการตรวจค้นฟู่หลันหยาเมื่อครู่นี้แม้แต่คำเดียว

พอตรวจเสร็จย่อมจะไม่พบอะไร ผิงอวี้พยักหน้าแล้วพูดอย่างผยองว่า “หลังเกิดเรื่อง ค้นตัวผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุจนครบแล้ว กลับไม่พบหลักฐานว่ามีการวางยาพิษ คิดแล้วคงจะเป็นไปตามที่รองผู้บัญชาการหวังบอกเมื่อครู่ว่าพ่อบ้านโจวตายเพราะหัวใจวาย เรื่องนี้จึงให้ยุติแต่เพียงเท่านี้” เขาหันไปหาผู้ใต้บังคับบัญชา “หลี่หมิน เฉินเอ่อร์เซิง พวกเจ้าสองคนเคลื่อนย้ายศพคนผู้นี้ไปให้ท่านเจ้าเมืองจัดการ คนที่เหลือให้ทำการตรวจยึดทรัพย์ต่อไป”

ทุกคนพากันขานรับคำสั่ง แยกย้ายกันไปทำงาน

ฟู่หลันหยาได้ฟังเช่นนี้ก็รู้ว่าผิงอวี้หาข้ออ้างอื่นขึ้นมากลบเกลื่อนอย่างฉับพลัน เขาจะต้องมีเหตุผลอื่นแน่ แต่นางเหน็ดเหนื่อยมากแล้วทั้งร่างกายและจิตใจ จึงไม่อาจขบคิดถึงความนัยของเรื่องนี้ให้ลึกซึ้งไปกว่านี้ได้ นางเพียงกอดแม่นมหลินไม่พูดไม่จา แล้วผล็อยหลับไปในอ้อมกอดนั้นตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้

แม่นมหลินใจสั่นด้วยความกลัวราวกับถูกแขวนค้างไว้กลางอากาศ เห็นฟู่หลันหยาสีหน้าซีดขาว คิดว่าคุณหนูถูกใต้เท้าผู้นั้นกักไว้ในห้องอยู่นาน ไม่รู้ว่าถูกหยามหมิ่นอย่างไรบ้าง อยากจะซักถามก็เกรงว่าอีกฝ่ายได้ยินแล้วจะยิ่งรู้สึกเจ็บปวด จึงไม่กล้าพูดอะไรไปพักหนึ่ง

พอเห็นฟู่หลันหยาเริ่มสะลึมสะลือ แม่นมหลินก็เอาเสื้อคลุมกันลมมาห่อร่างอีกฝ่ายไว้พลางตบปลอบและกระซิบแผ่วเบา กระทั่งฟู่หลันหยาหลับสนิท นางจึงค่อยถอนหายใจเบาๆ