ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 4

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาไม่ควรจะไว้หน้าสองนายบ่าวนี้อีก นับจากนี้ไปฟู่หลันหยาจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร เขาล้วนคิดไว้หมดแล้วมิใช่หรือ

ไม่ยอมให้เขาแตะต้อง…เขายิ่งอยากจะแตะให้ได้

เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะฉวยโอกาสกับฟู่หลันหยาให้ได้ จึงเพียงหัวเราะเยาะด้วยสีหน้ารังเกียจ แล้วยื่นมือไปจะจี้สกัดจุดที่ร่างของฟู่หลันหยาและบ่าว

เขาทะนงตนว่ามีฝีมือ จึงคิดไว้ว่าขณะที่ทั้งสองยังไม่ทันได้ร้องตะโกนเรียกใคร เขาก็จะทำให้พวกนางไม่อาจขยับตัวได้

คิดไม่ถึงว่าขณะกำลังยื่นมือออกไป จู่ๆ ฟู่หลันหยาก็ขยับตัวครั้งหนึ่ง ฉับพลันก็มีเสียงเพล้งดังตามมา กาน้ำชาและถ้วยชามบนโต๊ะพากันหล่นกระแทกพื้น

เสียงนี้ราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด ไม่ช้าก็มีเสียงดังสับสนวุ่นวาย เสียงฝีเท้าที่เดินไปถึงบันไดแล้วก่อนหน้านี้พากันหยุดชะงัก ชั่วครู่เดียวองครักษ์เสื้อแพรหลายคนก็หันกลับแล้วรีบวิ่งตรงมายังสุดปลายโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว

หวังซื่อเจาจ้องมองเศษกระเบื้องที่แตกกระจายทั่วพื้น ผ่านไปนานจึงค่อยได้สติ รอจนเข้าใจว่าฟู่หลันหยามีเจตนาปัดชุดน้ำชาตกลงมา ใบหน้าเขาก็เหี้ยมเกรียมทันที

หวังซื่อเจาเงยหน้าขึ้นมองฟู่หลันหยา เห็นสายตานางจ้องกลับมาอย่างมีความหมายล้ำลึก แววตานั้นประหนึ่งบ่อน้ำโบราณที่ลึกสุดหยั่ง แสดงให้เห็นว่าไม่เกรงกลัวและไม่ยอมอ่อนข้อให้

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงองครักษ์ดังขึ้นจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้น หรือว่าไอ้โจรนั่นมันย้อนกลับมาอีก!”

ในเมื่อเอะอะจนคนรอบข้างแห่กันมาแล้ว ถึงเขาจะไม่ยอมแต่ก็จำต้องรามือ ทำได้เพียงเพ่งมองฟู่หลันหยาอีกครั้ง ดวงตาฉายแววสับสน

ในบรรดาคนที่มามีองครักษ์เสื้อแพรผู้หนึ่งที่อายุยังน้อย มีชื่อว่าหลี่หมิน เป็นบุตรชายของอวิ๋นหยางป๋อ มีอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น ไม่ว่าหน้าตาจะดูเป็นเช่นไร แต่ในการทำงานก็ยังดูเป็นเด็กอยู่มาก เขาก็คือเจ้าหนุ่มที่นำน้ำชามาให้ฟู่หลันหยากับพวกบ่าวไพร่ระหว่างการตรวจยึดบ้านนั่นเอง

พอเข้ามาในห้องก็เห็นหวังซื่อเจาอยู่ด้วย ตอนแรกยังตกตะลึง ต่อมาจึงหันไปมองฟู่หลันหยากับบ่าวของนาง เห็นฟู่หลันหยาแม้จะดูสงบนิ่ง ทว่าสาวใช้สูงวัยที่อยู่ข้างกายนางกลับจ้องหวังซื่อเจาเขม็ง ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความกลัวระคนชิงชัง

เขาจึงเข้าใจได้หลายส่วนทันที อดไม่ได้ต้องเดินเข้าไปในห้องแล้วถามฟู่หลันหยา “คุณหนูฟู่ เกิดอะไรขึ้น”

ฟู่หลันหยาจึงค่อยเหลือบมองมาทางหลี่หมิน สายตาเป็นประกาย ทว่าน้ำเสียงยังคงสั่นกลัวไม่หาย “โจรผู้นั้นดูเหมือนจะมีพรรคพวก และดูเหมือนจะมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่แน่ไปแล้วอาจย้อนกลับมาอีก ข้ากลัวว่าใต้เท้าหวังผู้นี้เพียงผู้เดียวอาจรับมือไม่ไหว ในใจนึกหวั่นเกรงจึงไม่ทันระวังจนทำชุดน้ำชาหล่นลงมา”

โกหกหน้าตาย! หวังซื่อเจาแอบส่งเสียงหึออกทางจมูก แล้วเม้มปากแน่น