ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 4

หลี่หมินได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็หันไปกระซิบกระซาบปรึกษากับองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ แล้วจึงว่า “รองผู้บัญชาการหวัง ใต้เท้าผิงยังไม่กลับมาตอนนี้ มิสู้ให้ข้าน้อยกับท่านคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ด้วยกัน ป้องกันโจรผู้นั้นจะหวนกลับมาลอบโจมตี ดีหรือไม่”

หวังซื่อเจาไม่อาจวางอำนาจสั่งให้พวกเขาออกไปในตอนนี้ได้ ด้วยรู้ดีแก่ใจว่าคืนนี้มิอาจสนองความต้องการของตนเองได้แล้ว จำต้องฝืนยิ้มแล้วพูดกับหลี่หมินว่า “ก็ได้ ข้าเป็นห่วงก็แต่ใต้เท้าผิง ออกไปนานเช่นนี้แล้วยังไม่กลับมา หากไม่เกิดเหตุพลิกผันได้ก็จะดี”

ขณะที่พูดก็ทำเหมือนเป็นห่วงเป็นใยความปลอดภัยของผิงอวี้เสียเหลือเกิน

หลี่หมินกับพวกล้วนรู้ดีว่าปกติแล้วหวังซื่อเจากับผิงอวี้ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าใด พอได้ฟังเช่นนี้ก็วางเฉยเสีย ไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก

ครานี้หลี่หมินก็อยู่ด้วยแล้ว คนที่เหลือต่างลงไปช่วยผิงอวี้กับคนอื่นๆ

ดังนั้นในห้องจึงเหลือเพียงสี่คน ต่างคนต่างครุ่นคิดกับตนเองจึงไม่มีใครเอ่ยปาก บรรยากาศออกจะอึดอัดอย่างน่าประหลาด

โชคดีที่ผ่านไปไม่นานก็มีเสียงดังขึ้นด้านนอก เสียงพูดแทรกด้วยเสียงฝีเท้า รู้ได้ว่าผิงอวี้กับพวกองครักษ์กลับมากันแล้ว

พอเข้ามาผิงอวี้ก็กวาดตามองสภาพในห้อง สุดท้ายก็มาหยุดที่ร่างฟู่หลันหยา

ทว่ามองเพียงแวบเดียวก็เบนสายตาไป แล้วพูดกับเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาว่า “ก็แค่คนเร่ร่อนที่มีฝีมือบ้างเท่านั้น คิดจะมาขโมยของกิน ดั้นด้นไปทั่วจนเข้ามาในโรงเตี๊ยม เมื่อครู่ข้าจับตัวไว้ได้จึงสั่งสอนอบรมไปพักหนึ่ง ดูแล้วเขาน่าสงสารจึงปล่อยตัวไป พลอยทำให้พวกเราลำบากกันไปครึ่งค่อนคืน ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปพักเถอะ”

“คนเร่ร่อน?” หวังซื่อเจาไม่ขยับเขยื้อน หันไปมองผิงอวี้แล้วเอ่ยว่า “ด้วยฝีมือของใต้เท้าผิง แค่คนเร่ร่อนกระจอกๆ คนหนึ่ง ถึงกับทำให้ท่านต้องออกไปไล่กวดได้ตั้งนานสองนาน? ช่างเปิดหูเปิดตาข้าน้อยจริงๆ”

คำพูดนี้แฝงนัยแปลกแปร่ง สหายองครักษ์ที่อยู่รอบข้างเดิมทีกำลังจะออกไปแล้ว พอได้ยินเช่นนี้ก็ชะงักเท้าด้วยความประหลาดใจ

ผิงอวี้หันมามองหวังซื่อเจาด้วยสายตาประหนึ่งกำลังมองคนโง่เง่าอยู่ก็มิปาน เลิกคิ้วขึ้นแล้วพยักหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “ก็จริง หลายปีมานี้รองผู้บัญชาการหวังยุ่งอยู่กับการหาทางเลื่อนตำแหน่งจนแทบไม่มีโอกาสได้ออกไปที่ใด มีที่ให้ต้องออกมาเปิดหูเปิดตามากมายนัก จะรู้สึกตื่นตกใจบ้างก็เป็นเรื่องที่โทษเจ้าไม่ได้”

หวังซื่อเจาถึงกับสะอึก คนรอบข้างพากันกลั้นหัวเราะเอาไว้ ไม่กล้าจะรั้งรออยู่อีก ด้วยเกรงว่าหากเผลอหัวเราะออกมาอาจทำให้หวังซื่อเจาผูกใจเจ็บได้

ทุกคนแยกย้ายกันไปในไม่ช้า หวังซื่อเจายังยืนอยู่ที่เดิม ก่อนหน้านี้เขากังวลมาตลอดว่าฟู่หลันหยาคงปล่อยให้ผิงอวี้แตะเนื้อต้องตัวไปแล้ว แต่ดูจากห้องพักแขกทั้งสองห้องที่ได้เห็นเมื่อครู่ ทั้งสองคนยังอยู่กันราบรื่นดีไม่เกิดเรื่องอันใด ถึงแม้ในใจเขาจะยังไม่ยินยอม แต่รู้ว่าตนเองมีหน้าที่ ช่วงที่ยังอยู่ใต้บังคับบัญชาของผิงอวี้จึงไม่อาจทำอะไรได้ ตอนนี้จำต้องออกจากห้องไปก่อน

ไม่ช้าภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบดังเดิม

ผิงอวี้ทำราวกับไม่เห็นสองนายบ่าว ทั้งไม่ได้บอกให้พวกนางกลับไปยังห้องของตนเอง เพียงแค่เดินไปหน้าโต๊ะแล้วปลดดาบซิ่วชุนออก