ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 4

เขาเห็นแต่แรกว่าชุดน้ำชาบนโต๊ะหล่นพื้นแตกหมดแล้ว หวนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่หวังซื่อเจาก็อยู่ในห้องด้วยจึงไม่ประหลาดใจนัก เขาเพียงเหลือบมองฟู่หลันหยาแล้วเดินกลับไปที่ประตู คิดเรียกเด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมซึ่งปกติจะเฝ้าอยู่ตลอดแต่ไม่โผล่หน้าออกมาให้มาช่วยเปลี่ยนชุดน้ำชาให้ใหม่

จู่ๆ ก็ได้ยินฟู่หลันหยาพูดขึ้นข้างหลัง “ใต้เท้าผิงรู้สึกอย่างไรบ้างที่ใช้บุตรีขุนนางต้องโทษเป็นเหยื่อล่อ”

เปลวไฟของตะเกียงน้ำมันปะทุเสียงดังเปรี๊ยะ

น้ำเสียงฟู่หลันหยาไม่ช้าไม่เร็ว แต่กลับซ่อนแฝงแรงกดดันบางอย่าง

ผิงอวี้ที่กำลังจะเปิดประตูถึงกับชะงัก

“เหตุใดคุณหนูฟู่จึงพูดเช่นนี้” เขาหันกลับมาแล้วพูดเรียบๆ

แม่นมหลินเองก็งุนงง มองดูฟู่หลันหยาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

ฟู่หลันหยามองดูผิงอวี้คล้ายเข้าใจเรื่องทั้งหมด “ถ้าข้าเดาไม่ผิด ใต้เท้าผิงคงจะรู้นานแล้วว่ามีคนปองร้ายข้า จึงจงใจเรียกข้าต่อหน้าทุกคนว่าคุณหนูหลู ทั้งยังให้ข้าพักอยู่ห้องข้างๆ”

“ไม่ผิด” สีหน้าผิงอวี้เปลี่ยนเป็นผ่อนคลาย ดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าอุตส่าห์เป็นห่วงเป็นใยใส่ใจต่อเจ้าถึงเพียงนี้ ไม่ควรจะสำนึกขอบคุณข้าบ้างหรือ”

ฟู่หลันหยาสีหน้านิ่งขรึม “ข้าก็แค่สตรีอ่อนแอคนหนึ่ง ใต้เท้าผิงต่างหากที่เคยพบเห็นเรื่องใหญ่ภัยร้ายต่างๆ มาจนชิน แม้แต่ข้าเองยังไม่เชื่อว่าการเรียกขานว่าคุณหนูหลูจะทำให้คนอื่นเลิกติดใจสงสัยได้ ใต้เท้าผิงเองหรือจะเชื่อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ที่มาปองร้ายข้าในคืนนี้ก็ไม่เหมือนว่ามาลงมืออย่างกะทันหัน ไม่แน่ว่าคงซุ่มรออยู่ที่นี่นานแล้ว น่าจะรู้พื้นเพของข้าอย่างทะลุปรุโปร่ง ไม่ว่าจะเรียกข้าว่าอะไรพวกเขาต่างก็รู้ดีว่าข้าแซ่ฟู่ ท่านเองรู้แก่ใจกลับยังทำเช่นนี้ นี่เท่ากับฝังซ่อนเงินไว้แล้วป่าวประกาศว่าที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึงเสียมากกว่า จงใจจะลวงให้พวกเขาลงมือเท่านั้น”

ผิงอวี้ยืนข้างประตูเงียบๆ พลางมองดูฟู่หลันหยา ในที่สุดก็เลิกยิ้มเย้านางเสียที

“ที่ท่านลงไปดื่มสุรากับพวกผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วแสร้งว่าเมา ก็เพื่อให้พวกเขาเข้าใจผิดว่าท่านเป็นคนจำพวกแข็งนอกอ่อนใน ทำงานสะเพร่าหละหลวม พวกเขาจะได้ดำเนินตามแผนการต่อไป ไม่รู้สึกสงสัยระแวดระวังอีก”

ขณะที่พูด นางก็กวาดตาไปเห็นรองเท้าสีดำของผิงอวี้อย่างไม่ได้ตั้งใจ เห็นรองเท้าซึ่งเดิมทีก็สะอาดสะอ้านดีกลับมีรอยเปื้อนกลีบดอกไม้สีเหลืองทองที่ถูกบดขยี้ ดูแล้วคุ้นตามาก

นางจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เบนสายตาออกไปเหมือนไม่มีอะไร แล้วพูดต่อ “เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านไม่เพียงบอกคนร้ายโต้งๆ ว่าห้องของข้าอยู่ที่ใด ยังบอกเป็นนัยด้วยว่าไม่ต้องกังวลเรื่องกำลังพลองครักษ์เสื้อแพร อยากจะเข้ามาเข่นฆ่าก็ทำได้อย่างเปิดเผย ข้าเดาว่าเมื่อครู่นี้ตอนที่คนผู้นั้นแอบเข้าห้องข้า ใต้เท้าผิงก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวนานแล้ว แต่ยังรั้งรออยู่โดยไม่ทำอะไร คิดแล้วคงอยากจะรอคนร้ายกับพรรคพวกทั้งหมดให้เข้ามาก่อน จะได้รวบจับเสียให้หมดในคราวเดียว ส่วนข้ากับบ่าวจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ท่านไม่ใส่ใจสักนิด”