ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

บทที่ห้า

ไม่รู้เป็นเพราะมีผิงอวี้มาเฝ้าเป็นเหมือนเทพทวารบาลให้หรือไม่ คนประหลาดผู้นั้นจึงมิได้กลับมาก่อกวนอีก คืนนั้นสงบสุขไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยามฟู่หลันหยาลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ ผิงอวี้ก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว

ฟู่หลันหยามองทะลุม่านรอบเตียงไปยังพื้นที่ว่างเปล่า ถอนหายใจโล่งอก

แม่นมหลินกลัวว่าผิงอวี้จะกลับห้องมาพบฟู่หลันหยาขณะกำลังผลัดเสื้อผ้าอาบน้ำบ้วนปาก จึงรีบลุกขึ้น ไม่สนใจจะเก็บเตียงให้เรียบร้อย คอยช่วยฟู่หลันหยาอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้นก็มีเสียงเดินไปมาและเสียงพูดคุยดังแว่วเข้ามาจากทางเดินเป็นพักๆ ทำให้บรรยากาศยามเช้าดูคึกคัก เหตุประหลาดเมื่อคืนราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

พอเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย แม่นมหลินก็พาฟู่หลันหยากลับห้องที่อยู่ติดกันด้วยท่าทางระแวดระวังดูหลบๆ ซ่อนๆ

ใครเลยจะรู้ เพิ่งจะเข้าห้องมา เด็กรับใช้ที่ยกอาหารเย็นมาให้เมื่อวานก็นำอาหารเช้ามาให้

เห็นได้ชัดว่าเขาพบเห็นฟู่หลันหยากับบ่าวออกจากห้องของผิงอวี้ แต่กลับไม่แสดงสีหน้าประหลาดใจแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าพอจะรู้อะไรมาแล้วตั้งแต่แรก หรือว่าไม่อยากจะทำให้สาวงามเช่นฟู่หลันหยาต้องรู้สึกอับอายต่อหน้า

ใบหน้าชราของแม่นมหลินร้อนผ่าว ฟู่หลันหยากลับตีหน้าเรียบเฉย มองดูเด็กรับใช้จัดวางอาหารบนโต๊ะแล้วบอกขอบคุณเบาๆ

สีหน้าเด็กรับใช้ดูซาบซึ้งใจ เขาเกาศีรษะแกรกๆ แล้วหัวเราะแหะๆ แต่ด้วยไม่กล้าชักช้าอยู่นานจึงรีบถอยออกไป

ฟู่หลันหยาเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะแล้วกินอาหารเช้าเงียบๆ

สถานการณ์ของนางในตอนนี้ชื่อเสียงดูจะเป็นของฟุ่มเฟือยไปเสียแล้ว เรื่องที่นางใส่ใจมากที่สุดคือต้องหาทางกลับไปยังเมืองจิงเฉิงอย่างมีชีวิตเพื่อพบหน้าบิดาให้ได้ต่างหาก

เพิ่งกินอาหารเสร็จก็มีเสียงฝีเท้าที่ฟังดูเร่งรีบดังแว่วมาจากด้านนอก พอมาถึงประตู คนผู้นั้นก็หยุดยืนอยู่

แม่นมหลินเปิดประตู เป็นองครักษ์เสื้อแพรหนุ่มน้อยเมื่อคืนนั่นเอง ดูเหมือนเขาจะมีชื่อว่าหลี่หมิน

ที่แท้ผิงอวี้ก็มีความอดทนอย่างจำกัด พอเห็นนางกับแม่นมหลินชักช้าไม่ลงมาเสียที ถึงกับสั่งให้เขามาเร่งเป็นการเฉพาะ

ฟู่หลันหยาขานรับแล้วลุกขึ้น ให้แม่นมหลินสวมหมวกม่านแพรให้ แล้วเดินตามหลี่หมินลงไป

ที่ห้องโถงกลางมีลูกค้าเข้ามากินอาหารเนืองแน่นกว่าเมื่อคืนไม่น้อยเลยทีเดียว กลิ่นข้าวนึ่งหอมฟุ้ง แม้คนเร่ร่อนก่อความวุ่นวายไปทั่ว แต่ดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อลูกค้าผู้มาเยือนโรงเตี๊ยมแห่งนี้ซึ่งมาจากเหนือจรดใต้

ออกจากโรงเตี๊ยมมา ฟู่หลันหยาก็เห็นว่าผิงอวี้ขึ้นหลังม้าแล้ว มือถือบังเหียน กำลังฟังผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยืนล้อมอยู่รอบๆ รายงานอะไรบางอย่าง

พอเห็นฟู่หลันหยากับบ่าวออกมา เขาก็เหลือบมองนางแวบหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย กระทุ้งที่ท้องม้าทีหนึ่งแล้วรั้งบังเหียน “สายแล้ว ไปได้”

ทุกคนขานรับ ต่างแยกย้ายกันไปขึ้นหลังม้า