ฟู่หลันหยาใจเต้นระทึก แม้จะไม่ได้พูดต่อ แต่เห็นได้ชัดว่าแววตาวูบไหว จ้องแม่นมนิ่ง ทำท่าอยากให้นางเล่าต่อไป
แม่นมหลินกำลังนึกเสียใจที่ตนเองปากไวหลุดปากเล่าเรื่องในอดีตขึ้นมา พอเห็นฟู่หลันหยาเหมือนจะไม่ยอมให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ก็จำต้องบากหน้าเล่าต่อ “ตอนนั้นในจวนมีเรื่องลือกันในหมู่บ่าวไพร่ว่าฮูหยินมีความเป็นมาไม่กระจ่างแจ้ง นอกจากนี้ยังลือกันไปเลอะเทอะไม่ดีไม่งามอีก ฟังแล้วระคายหู พอนายท่านทราบเรื่องก็โกรธจัด ลงมือสืบสาวเรื่องราวด้วยตนเอง จนหาตัวเจ้าคนปากอยู่ไม่สุขผู้นั้นพบ แต่กลับเป็นบ่าวหญิงที่นายหญิงใหญ่ซึ่งยังมีชีวิตอยู่ในตอนนั้นหามาให้นายท่าน ได้ยินว่าเดิมทีจะให้นางมาเป็นสาวใช้ห้องข้างของนายท่าน”
พูดถึงตรงนี้นางก็ดูกระอึกกระอัก มองดูฟู่หลันหยาด้วยความกระดากอาย ด้วยรู้ดีว่าเรื่องต่อไปนี้น่าอับอายยิ่ง จะให้เล่าต่อหน้าหญิงสาวซึ่งยังมิได้ออกเรือนได้อย่างไร จึงละล้าละลังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยเล่าต่ออย่างกระมิดกระเมี้ยน “แม่นมเข้ามาอยู่ในจวนภายหลัง บางเรื่องจึงเพียงได้ยินได้ฟังมาจากคนเก่าคนแก่ ได้ยินว่าหลังจากนายท่านสอบขุนนางผ่านได้ที่หนึ่งทั้งสามระดับตอนแรกเริ่มไปจัดการเรื่องอุทกภัยที่แม่น้ำเว่ย จากนั้นก็มาปราบปรามชาวอี๋ที่อวิ๋นหนาน ในเวลานี้เองได้พบฮูหยินที่อพยพมายังอวิ๋นหนานกับญาติๆ พอดี ได้ยินว่าการแต่งงานครั้งนี้ได้มู่อ๋องซึ่งเป็นผู้ปกครองอวิ๋นหนานในขณะนั้นออกหน้าเป็นพ่อสื่อให้ มู่อ๋องเป็นผู้บังคับบัญชาของนายท่านในตอนนั้น เพียงคำพูดเดียวก็ตัดสินอนาคตการงานของนายท่านได้แล้ว แม้บิดามารดาของนายท่านจะรังเกียจที่พื้นเพของฮูหยินไม่เชิดหน้าชูตา แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธเจตนาอันดีของมู่อ๋อง จึงจำต้องตกปากรับคำ…
นายท่านแต่งฮูหยินเข้าบ้านแล้ว ฮูหยินร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์เหมาะแก่การมีบุตร ไม่ช้าจึงให้กำเนิดคุณชายใหญ่ นายหญิงใหญ่ทราบเรื่องเข้า ความรังเกียจที่เคยมีก็ค่อยๆ ลดน้อยถอยลง สามปีต่อมา นายท่านได้เลื่อนตำแหน่งย้ายกลับเข้าเมืองจิงเฉิง สาวใช้ผู้นั้นเห็นนายท่านกับฮูหยินรักใคร่กลมเกลียวกันดี ไม่มีท่าทีว่าจะรับนางเป็นอนุภรรยาเสียที จึงเกิดความอิจฉาริษยามากขึ้นเรื่อยๆ คอยหาเรื่องป้ายสีฮูหยินไม่หยุดหย่อน”
ฟู่หลันหยาฟังอยู่นานโดยไม่ได้พูดอะไร มารดาที่อยู่ในความทรงจำนางช่างงดงามเปิดเผยร่าเริง จนดูเหมือนว่าไม่มีสิ่งใดทำให้นางเป็นทุกข์ตรอมใจได้เลย ไม่คิดมาก่อนว่ามารดาจะเคยถูกบ่าวไพร่ใส่ไคล้เช่นนี้ด้วย
“ตอนนั้นนายท่านกำลังจะลงโทษบ่าวหญิงผู้นั้น คนเก่าคนแก่ที่นายหญิงใหญ่เคยรับเลี้ยงไว้ต่างพากันช่วยขอร้องแทนนาง บอกว่านางก็แค่เลอะเลือนไปชั่วครู่ ต่อไปคงไม่กล้าทำผิดอีก ขอให้นายท่านมีเมตตา ละเว้นให้นางสักครั้ง ใครเลยจะรู้ นายท่านกลับบอกว่าหากปล่อยบ่าวเจ้าเล่ห์เยี่ยงนี้ไว้ไม่จัดการ สกุลฟู่จะมีกฎบ้านไว้เพื่ออันใดอีก ในที่สุดก็สั่งให้ตัดลิ้นบ่าวผู้นั้นทั้งเป็น แม้แต่คนเก่าคนแก่ที่ช่วยพูดขอร้องก็ล้วนถูกลงโทษโบยอย่างหนัก ขณะที่ลงโทษ บ่าวไพร่ทั้งจวนต่างก็ถูกนายท่านบังคับให้มาดูการลงโทษ บ่าวที่มีอายุมากหน่อยพอได้เห็นคนถูกตัดลิ้นทั้งเป็นถึงกับตกใจจนเป็นลมไปก็มี”
ขณะที่แม่นมหลินเล่า สีหน้าก็ซีดขาว ราวกับว่ายังหวาดกลัวไม่หาย “พอผ่านเหตุการณ์นี้ก็ไม่มีผู้ใดกล้าพูดถึงฮูหยินพล่อยๆ อีก”
ฟู่หลันหยาไม่พูดอะไรเลย การลงโทษบ่าวที่เจ้าเล่ห์ย่อมต้องใช้วิธีการที่รุนแรง การกระทำเช่นนี้ของบิดานับว่าพอเข้าใจได้ แต่ว่า…
นางหวนนึกถึงตำราโบราณที่ซ่อนไว้ในอก ความสงสัยผุดขึ้นในใจ พอรวบรวมความคิดได้ก็เอ่ยปากถาม “แม่นม ท่านยังจำกล่องที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้าได้หรือไม่ กล่องนี้มีมาก่อนแม่นมมาอยู่ที่จวน หรือว่าค่อยมีหลังจากนั้น”
แม่นมหลินนิ่งเงียบไป พยายามครุ่นคิดอย่างหนัก แล้วส่ายหน้าอย่างลังเล “จำไม่ได้เจ้าค่ะ ฮูหยินแม้จะใจดี แต่ก็ไม่ชอบให้บ่าวไพร่ล่วงเข้าไปในห้องด้านใน มีเพียงเวลาอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่านั้นจึงจะให้คนเข้าไปคอยรับใช้ได้ กล่องใบนี้ฮูหยินได้รับมาตั้งแต่เมื่อใดกันแน่ แม่นมก็ไม่ทราบ”
ฟู่หลันหยากำลังจะพูด จู่ๆ ก็มีเสียงหลี่หมินดังมาจากข้างนอก เลิกม่านขึ้นแล้วเขาก็โยนถุงใส่น้ำเข้ามา โดยไม่พูดอะไรสักคำ คิดแล้วผิงอวี้คงจะเห็นว่าอากาศร้อนจัด เกรงว่าพวกนางสองนายบ่าวจะกระหายน้ำจนตายไปเสียก่อนระหว่างเดินทางเป็นแน่ จึงให้เขานำน้ำมาให้เช่นนี้
พอสองนายบ่าวดื่มน้ำแล้วก็ไม่ได้สนใจจะคุยหัวข้อที่ค้างไว้ต่อ
